"Bade" (Contén)

PERSOEIRO

Preto de Sigmaringen. Fundada polos agostiños no 1077, foi secularizada no 1802 e restaurada polos beneditinos no 1863. O seu abade leva o título de arquiabade. Foi un dos centros da restauración gregoriana na Alemaña meridional. Alberga unha institución dedicada á edición crítica da Vetus Latina.

PARROQUIA

Parroquia de Celanova baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia de Xunqueira de Ambía baixo a advocación de santa Mariña.

1. Salto que se realiza xirando o corpo no aire sobre a cabeza.

2. Acción de cruzar a perna diante doutra persoa para facela caer.

3. Acción malintencionada coa que se pretende dificultar a realización dalgunha cousa ou os actos dunha persoa.

1. Relativo ou pertencente a Cambados ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Cambados.

PERSOEIRO

Margrave (1738-1806) e gran duque (1806-1811) de Baden. Da liñaxe dos Baden-Durlach, reunificou o país cando se extinguiu a dos Baden-Baden no 1770. Gobernou segundo os principios do despotismo ilustrado, aboliu a servidume no 1783 e inspirouse nas ideas fisiocráticas do marqués de Mirabeau e Du Pont de Nemours para mellorar a agricultura.

PERSOEIRO

Militar e mariño. Herdeiro do señorío de Torés, marchou a Filipinas como alférez no ano 1589 e, en 1590, ascendeu a almirante de naos. En 1593 realizou unha viaxe a China en misión diplomática e, en 1595, viaxou a México, cidade na que residiu ata 1598, cando foi chamado a defender as illas Filipinas dunha invasión xaponesa. Realizou numerosas viaxes polo Pacífico polo que recibiu o título de cabaleiro da orde de Santiago (1601).

1. Saco de pequeno tamaño con comida, pendurado ao pescozo das bestas para que se poidan alimentar cando non o fan no lugar de costume.

2. Arca ou caixón onde se adoita gardar a cebada para o penso das cabalerías.

3. Cantidade de gran que se necesita para unha muiñada.

4. Cantidade de fariña necesaria para cocer o pan dunha vez.

5. Período de tempo necesario para a ceba dun animal.

6. Vela maior do bauprés do barco.

PERSOEIRO

Catedrático de Filosofía e poeta. Autor de abondosas obras, en Galicia presentáronse os espectáculos Érase que se era la margarita del campo (1971) e La puerta del paraíso (1993), creados a partir de textos homónimos da súa autoría e producidos pola compañía Teatro Keyzán de Vigo, con dirección de Maximino Keyzán.

GALICIA

Concello da comarca e da provincia de Pontevedra, situado no SO da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N cos concellos de Cerdedo (comarca de Tabeirós-Terra de Montes) e Campo Lameiro; ao L, con Cerdedo, Forcarei (Tabeirós-Terra de Montes) e A Lama; ao S, coa Lama e Pont Ccaldelas (os dous da comarca de Pontevedra); e ao O, con Pontevedra e Campo Lameiro (Pontevedra). Abrangue unha superficie de 134,7 km 2 cunha poboación distribuída nas parroquias de Aguasantas, Almofrei, Borela, Carballedo, Caroi, Corredoira, Loureiro, Rebordelo, Sacos, San Xurxo de Sacos, Tenorio, Valongo e Viascón. A capital do concello é o lugar da Chan, na parroquia de Carballedo, situada a 42° 28’ de latitude N e 8° 28’ de lonxitude O, 19 kms ao NL de Pontevedra e 78 km ao S de Santiago de Compostela. Está adscrito ao partido xudicial e á arquidiocese de Santiago.
No ano 2016 fusionouse co concello...

PERSOEIRO

Trobador. Activo no derradeiro cuarto de s XIII, pertencía á liñaxe dos Soutomaior. Na década de 1280 foi privado do infante Sancho, futuro Sancho IV, e desde 1283 desenvolveu os cargos de abade de Valladolid e de notario do antigo Reino de León. Acadou gran relevancia política na corte de Sancho IV, quen lle concedeu a mitra de Mondoñedo (1286). Nesta corte mantivo relacións cos trobadores Gonçal’Eanes do Vinhal, Johan Vasquiz de Talaveira, Pai Gomez Charinho e Rodrigu’Eanes Redondo. Só se conservan dúas cantigas da súa autoría, unha de amor “A vossa mesura, senhor” e outra de amigo “Diz meu amigo que me serve bem”, recollidas nos cancioneiros B e V.

PERSOEIRO

Pintor. Especializouse na temática paisaxística e realizou mariñas de gran tamaño en grises. Da súa obra destaca Marina (1892). Obtivo a medalla de ouro na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1891.

PERSOEIRO

Príncipe e chanceler alemán. Herdeiro do gran duque Federico II de Baden, seguiu a carreira militar. Foi nomeado chanceler por Guillerme II de Prusia en outubro de 1918 e encargouse de negociar o armisticio trala fin da Primeira Guerra Mundial. Os movementos revolucionarios obrigárono a dimitir.

CABOS

Cabo da costa atlántica que está situado entre as puntas do Seixo e Longa, na parroquia de Cariño, no concello homónimo.

PERSOEIRO

Militar e político. Corrixidor de Cartagena, foi adiantado e capitán xeneral de Murcia. Como gobernador de Filipinas (1590-1593) asegurou a defensa do arquipélago, ao tempo que apoiou o seu desenvolvemento cultural, comercial e marítimo. Durante unha expedición ás illas Molucas, os tripulantes da galera onde viaxaba asasinárono. Débeselle a impresión das Doctrinas Cristianas, unha en tagalo e outra en chinés, primeiras mostras da imprenta filipina.