"COI" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor. Discípulo de Augustin Pajou e de Antonio Canova. Neoclásico ortodoxo, en París foi escultor oficial de Napoleón e de Luís XVIII. É autor da cuadriga do arco de Carrousel (1806), dos relevos da columna Vendôme (1806-1810) e da estatua ecuestre de Luís XIV na praza das Victorias (1822).

PERSOEIRO

Pintor e debuxante, discípulo de François Lemoyne. O encargo de gravar 125 debuxos de Watteau permitiulle estudar o estilo deste artista. Viviu en Italia entre 1727 e 1731. En 1734 ingresou na Académie Royal de Peinture et de Sculpture, da que foi director en 1765. En 1763 foi nomeado primeiro pintor do Rei. Encargouse da dirección artística das manufacturas reais dos Gobelins e de Beauvai. Creou, xunto con Watteau, a mitoloxía galante que contiña os temas máis importantes da pintura do Rococó (O baño de Diana). Tivo como discípulo a Jean-Honoré Fragonard.

PERSOEIRO

Barón de Bourgoing. Escritor e diplómatico francés. Foi embaixador en Madrid (1792 e 1793) e negociou os acordos que levaron ao Tratado de Basilea (1795). Escribiu Nouveau voyage en Espagne (Nova viaxe a España, 1788), titulada en edicións posteriores Tableau de l’Espagne moderne (Cadro da España moderna), obra de grande utilidade para os estudiosos da Península Ibérica do s XVIII.

PERSOEIRO

Médico militar francés, profesor na Universidade de París. Sostivo que as enfermidades eran secundarias a unha inflamación de aparello dixestivo, e elaborou unha teoría (broussaismo) segundo a que practicamente o único tratamento efectivo eran as sangrías.

PERSOEIRO

Diplomático e escritor. Tivo un papel destacado na preparación da Paz de Rijswijk (1697) e chegou a ser secretario de Luís XIV. Escribiu De la manière de négocier avec les souverains (Xeito de negociar cos soberanos, 1716), que se converteu nun modelo de tratado diplomático.

PERSOEIRO

Escritor francés. Empregou o pseudónimo de Francis Carco e publicou os poemarios La bohème et mon coeur (A bohemia e o meu corazón, 1912); os libros de memorias De Montmartre au Quartier Latin (De Montmartre ao Barrio Latino, 1927) e Bohème d’artiste (Bohemia de artista, 1946); as novelas Jesús la Caille (1914), L’equipe (A banda, 1919), L’homme traqué (O home acosado, 1922) e Perversité (Perversidade, 1925); e a biografía novelada Le roman de François Villon (A historia de François Villon, 1926), entre outras obras.

PERSOEIRO

Político francés. Fillo de Lazare Hippolyte Carnot, cursou estudios de enxeñería. Foi deputado en varias lexislaturas da Terceira República, ministro de Obras Públicas no 1880 e ministro de Finanzas no 1885. Chegou á presidencia da República como sucesor de Jules Grévy en 1887. O seu mandato estivo marcado pola actuación do xeneral Boulanger (1886-1889), o escándalo do Canal de Panamá no 1892 e o agravamento dos problemas sociais. Foi asasinado polo anarquista italiano Sante Caserio.

1. Relativo ou pertencente aos cercopitecoideos.

2. Mono da superfamilia dos cercopitecoideos.

3. Superfamilia de monos, propios do continente americano, de orificios nasais próximos, colas non prénsiles que poden opor o polgar ao resto dos dedos. Pertencen a esta superfamilia o mandril, o macaco e o narigudo.

PERSOEIRO

Arquitecto. Discípulo de Boullée, en 1758 gañou o Prix de Rome e permaneceu na capital italiana ata 1763. Construíu a igrexa de Saint-Philippe-du-Roule en París (1774-1784), de planta basilical e prototipo da igrexa neoclásica. Realizou tamén o Collège de France en París (1780) e reconstruíu o Odeon (1807). En 1806 proxectou o Arc de l’Étoile da capital francesa que non se rematou ata 1835. En 1770 foi nomeado académico.

PERSOEIRO

Exiptólogo francés. Coñecido como Champollion le Jeune, fundou a exiptoloxía científica. Estudiou as linguas árabe, copta, etíope, hebrea, siria e caldea. En 1797 escribiu unha memoria na que defendeu que a lingua copta era unha forma tardía da antiga lingua exipcia. Sobre esta teoría, e logo de traballar sobre os xeroglíficos, publicou o Précis du système hiéroglyphique des anciens égyptiens, figuratif, idéographique et alphabétique (Compendio do sistema xeroglífico dos antigos exipcios, figurativo, ideográfico e alfabético, 1824), clave para o desciframento da escritura exipcia antiga conseguida, sobre todo, grazas á pedra de Rosetta. Foi nomeado director do museo exipcio do Louvre en 1826 e profesor da cátedra de Exiptoloxía creada expresamente para el no Collège de France en 1831. Entre 1828 e 1830 permaneceu en Exipto. Escribiu De l’écriture hiératique des anciens Egyptiens (Sobre a escritura hierática dos antigos exipcios, 1821) e Panthéon égyptien (Panteón...

PERSOEIRO

Escritor, vizconde de Chateaubriand. Foi o creador da escola romántica francesa e un dos máis destacados divulgadores do romanticismo en Europa. Entre 1786 e 1791 foi oficial do exército e opúxose á Revolución Francesa; en 1791 viaxou a Norteamérica coa intención de descubrir o paso NO (do Atlántico aos mares polares). Regresou a Europa e en 1792 ingresou no exército realista; un ano máis tarde marchou a Inglaterra. Ao seu regreso, exerceu como ministro de Asuntos Exteriores coa restauración borbónica (1823). Colaborou co Journal des Débats, no que escribiu diversos artigos sobre a liberdade de prensa e contra a censura. Publicou Essai sur les Révolutions (Ensaio sobre as revolucións, 1797). A morte da súa nai (1798) provocou nel unha volta á fe católica e en 1800 volveu a París. Escribiu Atala (1801) e Des beautés poétiques et morales de la religion chrétienne (Sobre as belezas poéticas e morais da relixión cristiá), primeiro esbozo de Génie du christianisme...

PERSOEIRO

Político, marqués de Chauvelin. Entrou ao servizo de Luís XVI e posteriormente se uniu á Revolución. Serviu a Napoleón, que o nomeou conde do Imperio no 1809, e ao ano seguinte formou parte do Consello de Estado. A partir de 1812 estableceuse en Barcelona, onde o nomearon intendente de toda Catalu-nya. Coa instauración do réxime borbónico, volveu a Francia e ocupou o posto de deputado.

PERSOEIRO

Militar e político francés, duque de Choiseul e conde de Stainville. Iniciou a súa carreira política en 1753, baixo a protección de Madame de Pompadour. Dirixiu a política francesa entre 1758 e 1770 desde diversos cargos. Concluíu o Pacto de Familia de 1761 cos Borbón de España, refixo o exército e a armada, incorporou a Lorena (1766) e fixo expulsar os xesuítas de Francia (1764).

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como abbé de Choisy, foi sacerdote e abade de Saint-Seine, e participou na embaixada en Siam. Escribiu Journal du voyage de Siam (Diario da viaxe a Siam, 1687) e Mémoires (Memorias, 1721). Atribúeselle tamén a Histoire de la comtesse de Barres (Historia da condesa de Barras).

1. De forma de coco ou semellante a un coco.

2. Aplícase ao tipo morfolóxico de moitas algas, caracterizado polas células libres e pouco ou moi esféricas, carentes de órganos locomotores e só ocasionalmente reunidas en grupos.