"Eos" (Contén)

1. Que ten unha grande afinidade pola eosina.

2. ariedade de leucocito polinuclear que presenta granulacións citoplasmáticas grosas, que se tinguen con colorantes ácidos como a eosina. Entre as súas funcións destacan a regulación da resposta alérxica e a produción de enzimas capaces de destruír parasitos. Constitúen entre o 1 e o 4% dos leucocitos, aínda que este número pode aumentar en certos estados patolóxicos como a triquinose, a asma bronquial ou a leucemia.

1. Relativo ou pertencente aos eosuquios.

2. Réptil da orde dos eosuquios.

3. Orde de réptiles, da subclase dos diápsidos, caracterizados por ser lagartos con dentes no padal. Existiron dende finais da Era Primaria ata o comezo da Secundaria. Pertence a esta orde o xénero Thadeosaurus.

1. Conxunto de principios que rexen a observación binocular.

2. Visión de relevo mediante un estereoscopio.

1. Relativo ou pertencente ao estereoscopio.

2. Que se pode observar co estereoscopio.

3. Relativo ou pertencente á estereoscopía.

GALICIA

Actor de cine, televisión e dobraxe. Iniciou a súa carreira teatral coa Escola Dramática Galega, para despois participar como actor en diversos traballos da Compañía Luís Seoane, como A noite dourada de Mimí da Cora (1983) ou Fausto (1984), con dirección de Manuel Lourenzo. Tamén traballou con Teatro do Atlántico en Liberdade Brenana (1989) e Historia de Neera (1991), con dirección de Xulio Lago. Director de dobraxe, cunha ampla e dilatada experiencia.

1. Semellanza entre dúas estruturas orgánicas ou varias das súas partes.

2. Asimilación dos produtos nutritivos.

1. Tendencia ao mantemento do equilibrio e da estabilidade internas nos diferentes sistemas biolóxicos, desde unha célula ou un organismo ata un ecosistema.

2. Propiedade dun servosistema segundo a cal este funciona indepedentemente das condicións exteriores, manténdose en equilibrio.

1. Relativo ou pertencente á homeostase.

2. Que presenta homeostase.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Folgoso do Courel baixo a advocación de san Pedro.

PERSOEIRO

Compositor checo. Perfeccionou os estudios musicais en Leipzig e en Viena. Recolleu, por unha parte, o folclore moravo e, pola outra, evolucionou cara ao expresionismo. Destacan as súas óperas Jenufa (1904), Kata Kabanová (1921), Příhody Lišky Bystroušky (A barraca astuta, 1924) e Z mrtvého domu (Da casa dos mortos, sobre a obra homónima de Dostojevskij, 1930). Deixou tamén obras corais, música de cámara, pezas orquestrais e obras didácticas.