"OCR" (Contén)

1. Heteroproteido presente en todos os organismos aerobios, que posúe un grupo prostético porfirínico con ferro e que é susceptible de intervir en sistemas redox mediante as variacións reversibles do estado de oxidación deste ión metálico. Actúa fisioloxicamente en procesos de oxidación-redución que teñen lugar no interior da célula. A concentración de citocromo nas células, onde se acumulan basicamente nas mitocondrias, está relacionada coa súa actividade respiratoria. Hai tres tipos de citocromos: o citocromo a, o citocromo b e o citocromo c, que se diferencian polos substituíntes do grupo hemo. Serven para o transporte de electróns nas cadeas respiratorias e a súa enerxía emprégase para a síntese de compostos de elevada enerxía de enlace, como o ATP.

2. Enzima hemoproteínico que, no último elo da cadea respiratoria, fai de ponte na transferencia de electróns dende os citocromos c ata o osíxeno molecular.

ENTRADA LARGA

Estado de África ecuatorial, que limita ao N coa República Centroafricana, ao NL con Sudán, ao L con Uganda, Ruanda, Burundi e Tanzania, ao S con Zambia e Angola, ao SO con Cabinda e ao O cunha estreita franxa do Océano Atlántico e a República do Congo (2.344.858 km2; 43.139.000 h [estim 1999]). Esténdese entre os 5°N-13°S de latitude e os 12°-31° de lonxitude L. A capital é Kinshasa.
Xeografía física

Relevo e xeoloxía
O territorio ocupa a maior parte da depresión tectónica da Cubeta do Congo. O centro está constituído por unha chaira de máis de 700.000 km2, cuberta de capas sedimentarias antigas e recentes; estas últimas localízanse sobre todo ao longo dos ríos. A altitude media da chaira é de 600 m, e o punto máis baixo é o lago Tumba (350 m). Circundan a depresión unha serie de altiplanos e dorsais periféricas formadas por rochas cristalinas e xistosas do antigo zócolo, cubertas de arxilas nas zonas dos altiplanos,...

REPUBLICAS

Ou Corea do Norte Estado de Asia Oriental que ocupa a parte setentrional da península de Corea e un sector continental. Limita ao N cos ríos Yalu (Amnok) e Tumen (Tuman), que a separan de China e Rusia, e ao S, pola liña de demarcación establecida ao redor do paralelo 38°, coa República de Corea (122.762 km2; 23.348.000 h [1998]). Esténdese entre os 43°-38° de latitude N e os 124° e 131° de lonxitude L. A capital é Pyeongyang.
Xeografía física

Relevo, hidrografía e climatoloxía
O relevo de Corea do Norte caracterízase por ser moi accidentado, con profundos e estreitos vales. O sistema montañoso ten unha dirección NO-SL, no que destaca a aliñación de Nangnim-sanmaek. O cumio máis importante é o monte Paektu (a 2.744 m de altitude), na fronteira con China. As chairas ocupan unha quinta parte do país e localízanse, sobre todo, na costa occidental. Case todos os ríos discorren en dirección O, cara ao Mar Amarelo....

PERSOEIRO

Arquitecto grego. Atribúeselle a construción, en colaboración con Paeonius, do templo de Ártemis en Éfeso (356? a C) e a realización do plano urbanístico de Alexandría.

1. 1. Doutrina política que defende a intervención do pobo no goberno e na elección dos gobernantes. O termo democracia xurdiu na Grecia antiga no s V a C como un sistema político no que o poder do goberno ou kratia era detentado e exercido polo pobo, en contraposición a outras formas exclusivas de goberno como a aristocracia, a plutocracia ou a oligarquía. En Roma, a forma de goberno democrática consolidouse varios séculos, pero foi subsituída pola proclamación do Imperio, aínda que a civilización romana achegou unha tradición republicana baseada na soberanía popular sobre os asuntos públicos, que se expresaría no medievo no Dixesto. As bases da democracia moderna establecéronse en Inglaterra no s XVII. A promulgación da Bill of Rights (1688) e as formulacións teóricas de Locke ou Hobbes, debuxaron un estado derivado dunha convención entre os homes libres que acordaron entre si a formación dunha entidade capaz de garantir os seus dereitos. Montesquieu, Rousseau e outros pensadores...

   2. democracia cristiá

      Conxunto de movementos, partidos políticos e sindicatos que poñen ao servizo da democracia a doutrina dos Evanxeos. Xurdiu como un intento de reconciliar o cristianismo co novo mundo xurdido da Revolución Francesa e liberar a Igrexa do seu compromiso co Antigo Réxime. Definiu unha ideoloxía que combinaba a concepción católica de xustiza social coas ideas liberais sobre a democracia política. As raíces atópanse en dous movementos paralelos, pero distintos, de mediados do s XIX: o catolicismo liberal e o catolicismo social. Trala oposición de diversos pontífices, Pío IX, León XIII e Pío X, á creación dun partido democratacristián, desde o papado de Benedic22to XV xurdiron os primeiros partidos: Luigi Sturzo fundou o Partito Popolare Italiano (1918), antecedente da democracia cristiá actual (Partito Democrazia Cristiana). Máis tarde apareceron o Parti Démocrate Populaire (1924) (Mouvement Républicain Populaire), a Unió Democràtica de Catalunya (UDC, 1931) e a Falange Nacional Chilena...

   3. democracia directa

      Sistema político no que o pobo exerce a soberanía sen a intervención dun organismo representativo. O pobo intervén directamente, non só na elección dos cargos, senón tamén en tarefas lexislativas e executivas a través de asembleas, como sucedeu nas polis gregas, logo recuperadas por Rousseau. As características económicas, sociais, territoriais e demográficas do moderno estado-nación fan imposible o desenvolvemento da democracia directa, aínda que se deseñan determinadas fórmulas para a participación dos cidadáns na toma de decisións, como son as asembleas directas, onde o corpo electoral discute e adopta decisións, como os Landsgemeinden (“asembleas comunais”) suízos, ou nas asembleas de veciños, como o réxime de concello aberto en España, para municipios cunha poboación inferior a cen habitantes.

   4. democracia orgánica

      Sistema político no que a expresión da vontade popular se canaliza por medio de agrupacións naturais das persoas nos seus ámbitos de relación básicos: a familia (marco primario de desenvolvemento social), o municipio (espacio fundamental de convivencia) e o sindicato (entendido como asociación de produtores). Foi o réxime político vixente en España dende a aprobación do Fuero de los Españoles (17.7.1945) ata a promulgación da Ley de Reforma Política (4.1.1976).

   5. democracia política

      Conxunto lexislativo e constitucional que asegure o libre exercicio das liberdades políticas, entre outras, as de asociación, de expresión e de reunión.

   6. democracia popular

      Réxime político establecido ao final da Segunda Guerra Mundial en diversos estados do leste e do surleste de Europa. Creouse baixo a dirección dos partidos comunistas como unha forma estatal no período de transición do capitalismo ao socialismo e como unha modalidade da ditadura do proletariado. Caracterízase pola socialización dos medios de produción, a planificación social e económica centralizada e o monopolio do poder en mans dunha elite do partido comunista.

   7. democracia representativa

      Sistema político no que o pobo exerce a soberanía mediante a elección periódica polo corpo electoral dos órganos representativos. O pobo elixe os seus gobernantes a través das eleccións políticas e estes represéntano nas tarefas gobernativas. O sistema impera, trala Segunda Guerra Mundial e a descolonización, na maioría de estados democráticos dos cinco continentes.

2. País cun sistema de goberno democrático.

3. Sistema de participación de todos os membros dunha organización na toma de decisións.

4. ...

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida o 21 de marzo de 1936 en Ourense subtitulada “Órgano de Unión Republicana”. Cesou probablemente en xullo do mesmo ano. Contou coa colaboración de Rafael Romero Gracia.

PUBLICACIÓNS

Publicación de periodicidade trisemanal aparecida o 20 de outubro de 1868 en Pontevedra. Fusionouse con outros periódicos e pasou a titularse La Democracia, La República Federal e La Democracia Republicana. Levaba por subtítulo “Periódico defensor de las ideas democráticas” e imprimíase nos obradoiros tipográficos de J. M. Madrigal e Cía. No seu equipo de redacción figuraba Nicanor Rey. Entre os seus obxectivos destacaba facer públicas todas as cuestións que non fosen acordes con respecto aos principios da revolución da Gloriosa.