"alt" (Contén)

Estrela da constelación da Aguia, a duodécima máis brillante da volta celeste a unha distancia de 17 anos luz. É a secuencia principal e pertence ao tipo espectral A5. Xuntamente con Vega e Deneb determina o triángulo de estío.

Ordenador pioneiro dirixido aos afeccionados da informática no ano 1975. A versión de BASIC deste equipo constituíu o primeiro produto oficial da multinacional Microsoft.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘mesa’.

Revista en galego aparecida en Brión en novembro de 1985 e subtitulada “Revista informativa do Concello de Brión”. Editada pola Casa de Cultura, foi dirixida por X. Ramón Pais. Constaba das seccións: “Lembranzas”, onde se incluía historia, etnografía e arqueoloxía, e “Encontros ca a cultura”, xunto cun suplemento titulado O Xornal Verde con datos sobre medio ambiente. Informaba sobre orzamentos e actividades do propio concello.

Título concedido o 13 de marzo de 1455 por graza de Enrique IV de Castela a Lope Sánchez de Ulloa e Moscoso, aínda que a Real Cédula de Privilexio non lle foi outorgada ata 1475. Este era señor da casa de Moscoso e da casa de Altamira, unha das máis ricas en vasalos e terras, e buscou a unión de toda a nobreza galega, rebaixada nas súas competencias coa política centralizadora dos Reis Católicos. Ao morrer sen descendencia, o título pasou a Urraca de Moscoso e Castro, e logo a Rodrigo de Moscoso Osorio, cabaleiro de pluma e espada, fillo do caudillo irmandiño Pedro Osorio. Loitou en 1468 na Segunda Guerra Irmandiña, participou na toma de Granada polos Reis Católicos e escribiu unha serie de composicións incluídas no Cancionero General de Hernando del Castillo. Ao seu fillo, Lope Osorio de Moscoso e Andrade foille outorgado polo Rei Filipe III a Grandeza de España en 1613. Creou a escuadra galega no 1537 e foi destinado a Italia como Gobernador. O quinto conde de Altamira, Rodrigo...

Isabel de Castro e Andrade.

Situada preto de Santillana del Mar, Cantabria. Descuberta no 1869 por Cubillas, foi estudada por primeira vez por Marcelino de Sautuola no 1879. Malia os esforzos de Sanz de Sautuola a partir do ano 1880, non foi ata 1902, logo da descuberta das covas francesas de Les Combarelles e Font de Gaume, cando se recoñeceu a autenticidade das magníficas pinturas altamiranas, que lle custaran a Sautuola a acusación de falsificador. Foi daquela cando Emile Cartailhac e Henri Breuil publicaron os primeiros estudios de resonancia internacional. O xacemento arqueolóxico da cova escavouse dende 1875, poñendo ao descuberto unha serie de niveis que parten dun Musterense mal definido, seguido por un Solutrense non confirmado polas últimas investigacións e, finalmente, polo Madalenense (14000-10500 BP), momento que coincide co máximo apoxeo da actividade artística. A importancia desta cova reside nas súas manifestacións artísticas, agrupables en tres zonas: a máis próxima ao acceso dende o exterior (onde...

Fortaleza construída no s XV sobre unha edificación preexistente, no territorio do actual concello de Brión. Foi construída polo conde Lope Sánchez de Moscoso co gallo de se defender dun posible ataque do Arcebispo Alonso de Fonseca. Sufriu o asolamento ocasionado polas guerras irmandiñas pero logo volveu ser reconstruída.

Este título foi concedido polo Rei Enrique IV de Castela a Xoán de Viveiro, señor de Viveiro, Altamira e Barcial de Loma, o 15 de maio de 1473. Sucedeuno o seu fillo Alonso Pérez de Viveiro. En 1584, Filipe II concedeulle a Xoán Pérez de Viveiro, Mercadio e Guzmán, quinto vizconde de Altamira, o condado de Fuenzaldaña e os títulos de xentilhome de Cámara da súa Maxestade, gobernador do exército de Extremadura, dos estados de Flandes e de Gurlon, e embaixador en Francia. Ao morrer sen descendencia recolleu os títulos Xoán Esteban Pérez de Viveiro, a quen seguiu o seu fillo Alonso Pérez de Viviero. As distincións desta casa pasaron logo aos condes de Gripol porque levaban o apelido Viveiro e, máis tarde, ao marqués de Alcañices. As armas desta liñaxe levan, en campo de ouro, tres estrugas de sinople, cada unha con sete follas, enriba de tres cons da mesma cor, sobre ondas de azur e prata.

Liñaxe oriúnda de Altamiros (Ávila) dende onde pasou a Galicia e a outros lugares da península e de América. Moitos membros desta familia ingresaron nas Ordes militares de Santiago, Calatrava, Alcántara, Carlos III e San Xoán de Xerusalén. Os de Allariz levan como armas, en campo de prata, dez roeles de azur, postos en tres paos, con catro roeles o do centro (armas dos de Lemos). Os de Andalucía e Extremadura engaden un bordo de goles cargado de oito aspas de ouro. Os de Aragón traen, en campo de ouro, dez roeis de azur colocados de dous en dous.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á locución ‘mesa de noite’.

Constelación austral situada por baixo da cola de Escorpión.