"paleo" (Contén)

ENTRADA LARGA

Nome que creou J. Lubbock para designar a época que se coñecía como idade da pedra tallada. É a etapa máis antiga da prehistoria e ocupa a maior parte da era cuaternaria. Os xacementos europeos foron a base de traballos importantes que permitiron efectuar tres grandes divisións no Paleolítico: o inferior, o medio e o superior. O Paleolítico, coñecido tamén como cultura dos cantos tallados, durou aproximadamente desde 3.000.000 ata 500.000 anos a C. Os seus instrumentos, obra dos australopitecos, consistían en machadas de man ou bifaces e lascas. Entre o ano 90.000 e o 35.000 a C desenvolveuse o Paleolítico Medio ou Musteriano, que presenta industrias dunha relativa uniformidade, estendidas por Europa, África e Asia, obra dos homes de Neanderthal. O Paleolítico Superior, aproximadamente entre 35.000 e 10.000 anos a C, deu paso tras unha época intermedia, ao Epipaleolítico e Mesolítico, á Revolución Neolítica. As industrias anteriores evolucionaron cara ás de follas,...

1. Relativo ou pertencente á raza paleomelanésida ou aos seus representantes.

2. Individuo da raza paleomelanésida.

3. Raza do grupo melanodermo cuxos representantes son dolicocéfalos, de pequeno tamaño, cabelos crechos, cara maciza, arcos superciliares prominentes e nariz longo e convexo, que ocupa basicamente Nova Guinea e as illas veciñas.

1. Relativo ou pertencente á raza paleomongólica ou aos seus representantes.

2. Individuo da raza paleomongólica.

3. Raza do grupo xantodermo cuxos representantes son braquicéfalos, de pequeno tamaño, pel dun amarelo escuro, cara ampla e arredondada, nariz amplo, unllas oblicuas e con pregaduras palpebrais ou non, que ocupa basicamente o SL de Asia e Xapón.

1. Relativo ou pertencente á raza paleonegroide ou aos seus representantes.

2. Individuo da raza paleonegroide.

3. Raza do grupo melanodermo cuxos representantes son mesocéfalos, de tamaño un pouco inferior á media, pel escura, cara ampla e baixa, corpo repoludo, nariz amplo e chato, e boca grosa con labios sobresaíntes, que ocupa basicamente as áreas de pluvisilva de África e toda a conca do Congo.

1. Relativo ou pertencente aos paleonemertinos.

2. Nemertino da orde dos paleonemertinos.

3. Orde de nemertinos, da clase dos anoplas, que presentan dous estratos de músculos parietais, en que ás veces pode haber outro circular interno. Algunhas especies habitan no Mediterráneo.

1. Relativo ou pertencente aos paleonisciformes.

2. Peixe da orde dos paleonisciformes.

3. Orde de peixes fósiles, da clase dos osteíctios, que alcanzaban uns 30 cm e tiñan a parte anterior do cranio arredondado, os ollos grandes e a boca ampla e provista de numerosos dentes moi fortes. Son peixes propios do Devónico.

1. Ciencia que estuda os fósiles, é dicir, os restos de animais e vexetais do pasado que permaneceron soterrados nas capas xeolóxicas. A paleontoloxía presenta dúas vertentes: a paleontoloxía estratigráfica, que estuda obxectivamente os fósiles e con eles determina a idade relativa das capas xeolóxicas, e a paleontoloxía biolóxica, ou paleobioloxía, que observa e determina os fósiles como restos duns seres que viviron nun pasado máis ou menos remoto. A paleontoloxía ten métodos propios e afástase tanto da xeoloxía como da bioloxía no senso estrito das dúas disciplinas. En efecto, ten que ver cuns restos que xa non teñen vida, que soamente dan, polo xeral, unha idea parcial do animal ou do vexetal conservados. É moi rara a conservación de fósiles completos, como é o caso dos mamuts e rinocerontes siberianos ou dos insectos encapsulados no ámbar do Báltico. O paleontólogo ten que reconstruír, co que atopa, a totalidade do animal ou do vexetal, mesmo as partes brandas, que polo xeral desaparecen...

2. Disciplina que ten por finalidade a reconstrución de fenómenos culturais, étnicos ou sociais dos pobos antigos dos que non queda ningún testemuño histórico, mediante os datos que proporcionan as súas linguas, moitas veces coñecidas unicamente por topónimos e inscricións.