"Imo" (Contén)

1. Calma ou lentitude na maneira de falar ou de actuar alguén, ou de ocorrer algo.

2. economía do pensamento.

1. 1. Conxunto de bens, valores e créditos que se trasmite por herdanza.

   2. patrimonio familiar

      Patrimonio que algunhas lexislacións asignan a un núcleo familiar, con carácter inalienable e indivisible, co fin de asegurar a produción, só transmisible por herdanza a unha persoa.

2. 1. Conxunto de bens mobles e inmobles de valor cultural que pertencen a unha comunidade e que merecen un réxime especial de atención, coidado e protección.

   2. patrimonio cultural

      Conxunto de testemuños que forman a herdanza cultural dunha sociedade. Segundo a idea tradicional está constituído por unha serie de bens cun recoñecemento oficial, -como os máis destacados dun pobo ou dunha cultura determinada-, que han de ser preservados e legados ás xeracións futuras. Designa monumentos, grupos de edificios e sitios que teñan un valor histórico, estético, arqueolóxico, científico, etnolóxico ou antropolóxico, así como o patrimonio documental ou bibliográfico.

   3. patrimonio da humanidade

      Conxunto de monumentos, conxuntos ou sitios caracterizados por un valor excepcional desde o punto de vista histórico, artístico, estético, etnolóxico, antropolóxico ou científico, aos que o Comité de Patrimonio Mundial da UNESCO lles concedeu un valor universal, coas esixencias previas de autenticidade e protección xurídica que garantan a súa conservación. O termo creouse en 1972, como resultado da celebración dunha convención sobre a protección do patrimonio cultural e natural celebrada en París e aprobada por todos os países membros da UNESCO. A característica fundamental era a pretensión de asociar a conservación da natureza coa preservación dos sitios culturais. En Galicia foron declarados Patrimonio da Humanidade o centro histórico de Santiago de Compostela (1985), o Camiño de Santiago (1993) e a muralla de Lugo (2000).

   4. patrimonio do Estado

      Conxunto de bens non afectos do uso xeral que pertencen ao Estado, ás comunidades autónomas e aos entes locais, segundo a lexislación española.

   5. patrimonio histórico español

      Conxunto formado polo patrimonio cultural, o patrimonio natural e os bens mixtos culturais naturais españois. Segundo a Constitución de 1978 o Estado español ten a obriga de garantir a súa conservación, promover o seu enriquecemento, fomentar e tutelar o acceso dos cidadáns e protexelos da espoliación.

   6. patrimonio nacional

      Conxunto de bens de titularidade estatal que, segundo a lexislación española, son afectos polo uso e servizo do rei e dos membros da familia real para o exercicio da alta representación que a Constitución de 1978 e as leis lles atribúen. Tamén se integran nel os dereitos e cargas sobre as fundacións e reais padroados. Cando é compatible co uso e servizo do rei ou dos membros da familia real, o Patrimonio Nacional pode utilizarse con fins culturais, científicos ou docentes.

   7. ...

PERSOEIRO

Teólogo de orixe francesa. Decano dos mestres parisienses de medicina, foi un orador de quen se conservan fragmentos en lingua vulgar. Actuou principalmente en París e Limoges. En 1306 legou á Sorbonne a súa biblioteca, composta por máis de cento vinte volumes.

PERSOEIRO

Rei de Aragón (1336-1387), fillo e sucesor de Afonso IV de Aragón. Durante o seu reinado, a Coroa de Aragón acadou a súa máxima expansión territorial. Concluíu a guerra con Xénova en 1336. En 1388 auxiliou a Castela fronte aos benimeríns ata que o sultán marroquí se retirou. Incorporou definitivamente o Reino de Mallorca á coroa aragonesa despois de vencer a Xaime III de Mallorca (1349). Participou na guerra de Venecia contra Xénova (1351) ata que asinou a paz en 1386. Proclamouse rei de Sicilia en 1377 despois da morte do seu xenro Federico III e en 1379 obtivo os ducados de Atenas e Neopatria. Por cuestións sucesorias -non se aceptaba a súa filla Xoana como herdeira-, enfrontouse ás nobrezas de Aragón e València, ás que venceu en Épila e Mislata, respectivamente (1348). O problema sucesorio solucionouse co casamento con Leonor de Sicilia, coa que tivo os futuros Xoán I e Martiño I. O seu apoio a Enrique de Trastámara, que lle prometera a cesión do Reino de Murcia, valeulle o enfrontamento...

PERSOEIRO

Político xudeu. Instalouse en Palestina (1934) e ingresou en 1947 en Haganah, o exército xudeu de autodefensa. Deputado no parlamento israelí desde 1959, foi un dos fundadores en 1965 do Avoda (Partido Laborista de Israel), do que foi o seu presidente (1977-1992; 1995-1997). Primeiro ministro interino de Israel (abril-xuño de 1977) e líder da oposición durante a etapa de goberno do Likud (1977-1984), presidiu un goberno de unidade nacional coa participación dos laboristas e do Likud (1984-1986). A raíz da vitoria laborista en xuño de 1992 foi nomeado ministro de Asuntos Exteriores e negociou coa OLP a aplicación dos acordos establecidos en setembro de 1993. Despois do asasinato de Y. Rabin (novembro de 1995), foi nomeado primeiro ministro, pero perdeu as eleccións xerais de 1996. Ocupou o ministerio de Asuntos Exteriores no goberno de coalición de A. Sharon (2001-2002). Escribiu, entre outras obras, Que saia o sol (1999). Recibiu, xunto con Yasser Arafat e Yitzhak Rabin, o Premio...

PERSOEIRO

Escritor ruso. Coñecido como Maksim Gor’kij, combinou primeiramente o realismo ruso co romanticismo revolucionario. Presentou a condición humana dos marxinados, de forma comprensiva e favorable, a evolución da burguesía e o nacemento do proletariado. En 1899 uniuse aos activistas revolucionarios marxistas e en 1902 foi proposto para a Academia Rusa de Ciencias, pero foi vetado polo tsar. Participou na Revolución de 1905, polo que foi encarcerado a finais de 1906. Logo de viaxar por diversos países a fin de conseguir cartos para o Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso, adheriuse á Revolución de Outubro (1917) e colaborou na organización da vida cultural soviética. En 1934 presidiu o I Congreso de Escritores Soviéticos, onde se proclamou o realismo socialista. Da súa obra destaca Mat’ (A nai, 1902), un libro propagandístico sobre o espírito revolucionario dunha anciá campesiña; e as obras autobiográficas Detstvo (A miña nenez, 1913), V Ijud’akh (Camiñando polo mundo,...

PERSOEIRO

Político, primeiro marqués de Baiona (1625), fillo do oitavo conde de Benavente. Filipe IV nomeouno vicerrei de Sardeña (1625-1631).

GALICIA

Militar e enxeñeiro, fillo do marqués de Bendaña. Formouse no Colegio de Artillería de Segovia e foi comandante de artillaría de Ferrol. Encargouse de realizar os planos das principais prazas marítimas de Galicia e acadou o grao de coronel. Rexedor de Madrid no Trienio Constitucional, realizou viaxes científicas por Alemaña e Escandinavia, e exiliouse como liberal en Portugal e Brasil, onde dirixiu explotacións mineiras. Tamén realizou estudos xeolóxicos e mineiros en Filipinas (1839-1943), onde formou dúas valiosas coleccións de minerais (unha delas doouna á Universidade de Santiago de Compostela). Retirado do exército, dedicouse a estudar as augas termais de Galicia.