"PS" (Contén)

Medicamento psicoactivo que se emprega no tratamento das enfermidades en que están alteradas as funcións mentais ou as facultades afectivas.

Estudo do efecto dos psicofármacos, que comprende, por exemplo, os efectos dos estimulantes e sedantes, alcohol e drogas alucinóxenas.

Estudo experimental e cuantitativo das relacións existentes entre o estímulo e a sensación, do que os resultados principais foron o descubrimento dos limiares da sensación e a lei de Weber-Fechner, así como a constitución da psicofisioloxía.

Especialista en psicofisioloxía.

Rama da psicoloxía experimental que se serve dos métodos da fisioloxía para estudar os fenómenos psíquicos e descubrir as leis cuantitativas que os rexen. Tivo a súa orixe no descubrimento de J. Müller da enerxía específica dos nervios e constituíuse como ciencia co traballo que W. Wundt desenvolveu no campo das sensacións e no estudo dos tempos de reacción. Nútrese das achegas de numerosos laboratorios de psicoloxía experimental e dos estudos neurolóxicos e endocrinolóxicos.

Relativo ou pertencente á psicofísioloxía.

Área de investigación vinculada á fonética da conduta do falante, na que se estudan problemas relacionados coa psicomotricidade da articulación, coa fonética da percepción lingüística ou cos trastornos da articulación producidos por factores psíquicos ou polo sistema nervioso central.

Aplícase á substancia farmacoloxicamente activa, como os bromuros e os tranquilizantes, que debilita as funcións mentais e as facultades afectivas.

Disciplina científica que estuda os procesos psicolóxicos que permiten a produción e a comprensión da linguaxe. O seu creador foi o psicólogo condutista E. Osgood, que consideraba que a teoría da información ofrecía un marco axeitado para o estudo da linguaxe, como unha forma de comunicación humana. Posteriormente, N. Chomsky dirixiu o interese desta disciplina cara á análise das producións e comprensións lingüísticas, como medio de desvelar as funcións mentais superiores.

Relativo ou pertencente á psicolingüística.

Corrente ou doutrina filosófica que se desenvolveu durante parte do s XIX, que tende a reducir os problemas, lóxicos, estéticos ou metafísicos aos seus factores ou determinantes psíquicos.

Rama da psicoloxía experimental que se ocupa da medida das funcións mentais en xeral e das características psíquicas do individuo, en particular, contrastándoas cun modelo típico determinado. Está orientada a medir o rendemento ou comportamento da persoa nunha situación concreta e sérvese, fundamentalmente, dos tests.

Relativo ou pertencente á psicometría.

Relativo ou pertencente á psicomotricidade.

Actividade motriz da persoa contemplada desde o punto de vista psicolóxico, é dicir, como unha actividade que está en función dunha intencionalidade, característica que a diferenza da motricidade. Preténdese superar o dualismo cartesiano corpo-alma e expresar a unidade funcional existente entre psiquismo e motricidade.