"To" (Contén)

Aplícase ao animal que se alimenta das escamacións da pel doutros animais.

Tumor cutáneo benigno moi frecuente e que normalmente adopta forma de pápula ou nódulo de cor morada.

Aplícase ao fungo que se desenvolve sobre a pel, o pelo ou as unllas dos animais.

Infección causada por un dermatófito.

Figura que forman as cristas dermatoepidérmicas da cara palmar das mans e dos pés. Trátase dun carácter permanente e constante durante toda a vida que provén da formación da ectoderma.

Afección cutánea que consiste na hipertrofia da pel e do tecido subcutáneo e con tendencia á formación de dobramentos.

Especialista en dermatoloxía.

Parte da medicina que ten por obxecto o estudo e o tratamento das doenzas da pel e dos seus anexos como o pelo, as unllas e as glándulas sebáceas. O primeiro texto dedicado ao estudo das doenzas cutáneas foi De morbis cutaneis (1572), de Girolamo Mercuriali, aínda que a constitución dos estudios dermatolóxicos como especialidade non tivo lugar ata o s XVIII. François Rayer, no Traité théorique et pratique des maladies de la peau (Tratado teórico e práctico das enfermidades da pel, 1826), introduciu o criterio anatomopatolóxico para enfocar a clasificación das afeccións cutáneas. A interpretación fisiopatolóxica e constitucional da dermatoloxía iniciouse a comezos do s XX coa obra de Josef Jadassohn e Bruno Bloch.

Relativo ou pertencente á dermatoloxía.

Cada unha das partes laterais dos somitas mesodérmicos que, ao desenvolverse, se converten en tecido conectivo da derme.

Infección cutánea causada por fungos parasitos dos xéneros Trochophyton, Microsporum e Epydermophyton.

Colaxenose que afecta preferentemente á pel e aos músculos. Débese a unha alteración dos mecanismos inmunolóxicos. O eritema cutáneo característico preséntase en forma de coloración vermella purpúrea nas pálpebras e na zona periorbitaria. A afección muscular consiste no debilitamento e, ás veces, dor, principalmente nos músculos próximos ás extremidades e ao pescozo. Cando só resultan afectados os músculos e non a pel fálase de polimiosite.

Xénero de ácaros, de ata 0,3 mm de lonxitude, que viven sobre a pel humana á que libran das peles mortas, bacterias e fungos que, de non ser eliminados, poderían provocar dermatites. Tamén proliferan entre o po, formado por anaquiños de fibras téxtiles, pelos, escamacións da pel, restos de alimentos, bacterias, fungos e poles, que se acumulan, especialmente, nas camas e alfombras. As condicións óptimas para estes animais son os ambientes escuros cun 80% de humidade e temperaturas de 25 °C. As exuvias e excrementos destes animais conteñen importantes axentes alérxenos que causan, no home, gran parte das asmas. As especies máis comúns son D. pteronyssinus, D. farinae e D. microceras.

Aplícase á substancia que favorece a queratinización das células epiteliais en procesos cicatrizantes.

Enfermidade que afecta ás células vivas da epiderme.

Capa celular externa dun meristema primordial.

Osificación da derme.

derrogatorio.

derreadura.