"sin" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á resina.

2. Que produce resina.

3. Persoa que se encarga de resinar.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Debutou na gran pantalla en 1979 no filme Ópera prima, de Fernando Trueba. Intérprete moi prolífico na televisión e no cine, da súa filmografía destacan La vida alegre (1987), Amor propio (1994), La buena estrella (1997, Premio Goya 1998), El oro de Moscú (2003) e Otros dìas vendrán (2005).

1. Relativo ou pertencente á resina.

2. Ácido que se extrae da resina do piñeiro.

1. Que contén ou produce resina.

2. Que é da natureza da resina.

3. Que é semellante ou que ten o aspecto da resina.

PERSOEIRO

Sindicalista. Coñecido como Santiaguiño, constituíu o Sindicato General de Trabajadores de Tui (SGT) e integrouno na CNT. Coa ilegalización do SGT durante a Ditadura de Primo de Rivera estivo desterrado en Lugo. Durante a Segunda República Española destacou na Confederación Regional Galaica (CRG) como enlace co agrarismo e defensor do traballo sindical cos pequenos propietarios rurais. Colaborador do semanario Tribuna, foi membro da xestora municipal do Frente Popular, aínda que non chegou a tomar posesión. Morreu asasinado no comezo da Guerra Civil Española.

PERSOEIRO

Físico ruso. Investigou en diversos centros de Leningrado (1924-1928 e 1928-1931) e de Arkhangel’sk (1931-1933). Estudou os corpos ferromagnéticos e, desde 1897, traballou na transmisión eléctrica a distancia. En 1907 propuso a utilización do tubo de raios catódicos para a reprodución de imaxes de televisión e un sistema de sincronización forzada pola transmisión e a recepción de imaxes.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Dedicado ao teatro, debutou coa farsa La cambiale di matrimonio (1810). En 1813 consolidou a súa fama con Tancredi, unha ópera seria, e as bufas Il signor Bruschino e L’italiana in Algeri. Posteriormente, compuxo Il barbiere di Siviglia (1816) e La Cenerentola (1817). En Viena (1823) coñeceu a Beethoven, e en París e Londres, reuniu unha fortuna. Asimilou o mundo romántico en Guillaume Tell (1829), pero a falta de saúde afastouno da composición. Posteriormente compuxo un Stabat Mater (1832) e a Petite messe solennelle (1864).

PERSOEIRO

Escritor, pintor e coleccionista. Entre 1892 e 1899 celebrou as Festas Modernistas de Sitges. Publicou os seus primeiros libros de narracións en 1896, co título Anant pel món. A súa obra, de carácter costumista, trata o aburguesamento da sociedade catalá, que reflectiu na novela L’auca del senyor Esteve (1907), da que fixo unha adaptación teatral (1917). Como pintor foi discípulo de Tomás Moragas, e expuxo desde 1874. Nunha primeira etapa sentiuse atraído polo naturalismo. En 1891 estableceuse en Montmartre, onde ampliou os seus horizontes artísticos e recibiu multitude de influencias, sobre todo do simbolismo (La cuina del Moulin de la Galette, Lectura romàntica, Una Romança). En 1893 fixou o seu domicilio no Quai Bourbon de París e comezou a traballar de correspondente de La Vanguardia, crónicas que foron recollidas en Desde el Molino (1894) e Impresiones de arte (1897). A raíz da súa viaxe a Granada (1895) centrou...