"An" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 28709.
-
SEMANARIOS
Semanario ilustrado fundado por Gustavo Luca de Tena en 1891. A súa primeira tiraxe foi de 20.000 exemplares. Contou coas colaboracións de Campoamor, Salvador Rueda e Manuel Palacio, entre outros. Deixou de publicarse no ano 1936, ao igual que o xornal ABC, ata que en 1957 volveu publicarse de novo coa dirección do neto do fundador, Torcuato Luca de Tena. Repártese xunto co xornal ABC os domingos e inclué reportaxes e entrevistas de actualidade amais de artigos de opinión.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pedagogo. Discípulo de Menéndez Pelayo, foi profesor de Pedagoxía na Escuela Superior de Magisterio e director da Escuela Práctica anexa á Escuela Normal de Madrid. Tamén foi director da publicación El Magisterio Español. Colaborou en diversas reformas do ensino e foi conselleiro de Instrución Pública (1921-1930). Participou directamente nas reformas do ensino propugnadas por Gamazo, o marqués de Pidal e La Cierva. Na Escuela Municipal de Madrid creou un gabinete antropométrico, ensinou a caligrafía vertical, estableceu as escolas graduadas e implantou un novo modelo de mesas para escribir de pé. Autor, entre outras obras, de Escuelas graduadas (1899), Bibliografía pedagógica de obras escritas en castellano o traducidas a este idioma (seis tomos, 1907-1911), Pedagogía (1912) e Bibliografía pedagógica del siglo XX (1932-1933).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Director editorial. Realizou estudios de Marketing e publicidade. Foi director de marketing da editorial Anaya e traballou tamén para a empresa editorial Asuri de Bilbao. Foi socio-fundador e director administrativo de Edicións Xerais de Galicia xunto con Xulián Maure, e socio-fundador e director editorial de Edicións do Cumio. Destaca nel o seu carácter pioneiro e creativo dentro do mundo editorial galego. Foi presidente da Asociación Galega de Editores. O Premio de Narrativa Eixo Atlántico leva o seu nome.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Poeta e político venezolano. Contrario á ditadura de Juan Vicente Gómez, participou na revolución de 1945. Foi uns dos fundadores e vicepresidente do partido Acción Democrática (1940), presidente da Asemblea Constituínte (1946) e ministro de Relacións Exteriores. Posteriormente se exiliou a México. Poeta modernista, seguidor dos movementos de vangarda cun contido popular, publicou: Tierras que me oyeron (1921), Canto a España (1923), Barco de piedra (1937) e A un año de tu luz (1950).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Militar e político. Xeneral do corpo xurídico militar, opúxose á ditadura do xeneral Primo de Rivera. Ao proclamarse a República foi nomeado director xeral de Seguridade, cargo do que dimitiu en protesta polos incendios provocados nos conventos de Madrid. Publicou Los procesos militares durante la Ditadura (1931).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor e militar. É autor de Venezuela heroica (1881), na que trata a loita pola independencia de forma épica. Fundou a Academia da Historia e foi ministro de Relacións Exteriores e de Instrución Pública.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escultor. Realizou o retablo da capela maior do convento de San Salvador de Ferreira (Pantón); nel substituíu os escudos dos condes de Amarante, señores do soar de Ferreira, polo dos reis de Castela e León.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Arcebispo. Foi primeiro bispo de Ourense e despois de Santiago de Compostela. Foi unha das persoas que máis alentaron o cultivo das patacas en Galicia entre 1574 e 1581. Ademais deste cultivo experimental, amosou preocupación polos males do clero, sobre todo debido ao absentismo, polo que foi partidario de poñer en marcha as reformas establecidas no Concilio de Trento.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Guerrilleiro antifranquista. Participou en accións que trataban de impedir a exportación do wolframio, mineral apreciado polos alemáns na Segunda Guerra Mundial para a súa maquinaria bélica. Morreu aforcado xunto con Diego Valero.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Artista plástico. Realizou estudios na Facultade de Belas Artes de Pontevedra e participou dende o ano 1995 en diversos talleres, dirixidos por artistas como Ricardo Catania, Antoni Muntadas o Jannis Kounellis. As novas tecnoloxías están presentes nas estratexias simulacionistas das súas obras. En Serie de paisaxes (1997) constrúe a paisaxe a partir de maquetas de teatro que fotografa, crea espacios inexistentes que propón como reais e incide na simulación como práctica artística.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Pintor e dourador de retablos. Traballou na diocese de Tui. A súa presenza está documentada no retablo de San Mamede de Guillarei (1764), no retablo do lateral sur de San Domingos de Tui (1764) e no retablo da capela do Santísimo Sacramento da catedral de Tui (1768).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Blanco.
-
PARROQUIA
Parroquia do concello dos Blancos baixo a advocación de san Breixo. Nela está a capital municipal, que é o lugar dos Blancos.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Concello da comarca da Limia situado na provincia de Ourense no S da Comunidade Autónoma ( 41° 59’ 09’’ de latitude N e 7° 45’ de lonxitude O). Limita ao N e L co concello de Xinzo de Limia, ao S co de Baltar, e ao O cos de Calvos de Randín e Porqueira (A Limia). Abrangue unha superficie de 47,6 km 2 e cunha poboación de 1.086 h (2007), distribuídos nas parroquias de Aguís, Os Blancos, Covas, Covelas, Guntín, Nocedo e Pexeiros. A capital está no lugar dos Blancos, na parroquia do mesmo nome. Atópase a 155 km de Santiago de Compostela e a 50 km de Ourense. Está adscrito ao partido xudicial de Xinzo de Limia e a diocese de Ourense.
VER O DETALLE DO TERMO
Xeografía física
O concello dos Blancos está baixo o dominio climático oceánico de montaña. Localizado nun espazo de elevada altitude media, os rexistros térmicos están matizados por ese factor, tendo como resultado máis apreciable a prolongación do período frío de novembro ata abril. A temperatura media anual é de 10,6°C.... -
PERSOEIRO
Poetisa romanesa. Colaboradora de diversas revistas literarias, publicou, entre outras, as obras poéticas Persoana întîia, plural (A primeira persoa do plural, 1964) e Cele patru anotimpuri (As catro estacións, 1977).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Liñaxe que leva como armas: en campo de prata, unha banda de azul, acompañada de dous lobos de sable, un arriba e outro no baixo; bordo de ouro.
-
-
Contacto suave feito coa man como mostra de cariño.
-
Maneira de vivir caracterizada polas comodidades e a boa vida, lonxe do traballo e das fatigas.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Prenome feminino que ten a súa orixe no latín blanda ‘de carácter amable, cariñosa’, pero tamén hai quen o pon en relación co francés blander, blandir de significado ‘moi próximo’. Santa Blandina (s II), virxe e mártir francesa, era unha criada que sufriu martirio xunto coa súa ama en 177, na persecución de Marco Aurelio. A lenda conta que a envolveron nunha rede de gladiador para enfrontala ás feras do anfiteatro, pero un boi liberouna é lanzouna polo aire cos seus cornos. É patroa das criadas e servidores domésticos (xunto con santa Marta e santa Zita) e da cidade francesa de Lyon. A súa festa celébrase o 2 de xuño.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Liñaxe galega que se estableceu en terras de León e Portugal. Leva como armas: en campo de ouro, un león rampante ao natural cun puñal espido na pouta dereita.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Termo do barallete, lingua dos afiadores e paraugueiros que corresponde á voz ‘brando’.