"CIC" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás cicadofitinas.

2. Ximnosperma da subdivisión das cicadofitinas.

3. Subdivisión de ximnospermas constituída por plantas leñosas de porte variable, folla pinnada, e estames con diversos grupos de sacos polínicos e carpelos. Algúns presentan caracteres evolucionados, como por exemplo, flores hermafroditas. A subdivisión das cicadofitinas comprende dúas clases, gnetópsidas e cicadais, e unhas duascentas especies que se estenden polas rexións tropicais e subtropicais de todo o mundo.

1. Tecido de neoformación destinado a reparar as perdas de substancia dos órganos e dos tecidos. As cicatrices están formadas por un tecido conxuntivo vello, pobre en vasos sanguíneos, células e substancia fundamental, e rico en fibras coláxenas. Nas cicatrices falta o parénquima específico do órgano ou do tecido que se destruíu por un proceso inflamatorio ou traumático.

2. Sinal que deixa nunha planta a caída dunha folla, dunha bráctea, etc.

3. estixio que deixa no ánimo un sufrimento do pasado. Ex: Os desgustos que levou na vida fóronlle deixando cicatrices na alma.

1. Que estimula a cicatrización.

2. Medicamento ou substancia que favorece a cicatrización.

1. Facer que cerre unha ferida deixando cicatriz.

2. Cerrarse unha ferida facendo cicatriz.

1. de cicelar.

2. Acción e efecto de cicelar.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santa Comba baixo a advocación de san Pedro.

PERSOEIRO

Orador, escritor, político e filósofo. Nacido nunha familia de cabaleiros (ordo equestre), estudiou filosofía, retórica e leis en Roma, e completou a súa formación en Atenas, Rodas e Asia Menor entre os anos 79 e 77. De regreso a Roma adquiriu sona como avogado. No ano 70 apoiou a causa dos sicilianos contra Verres, antigo pretor da illa. Foi nomeado cuestor no ano 76, edil no 69, pretor urbano no 66 e elixido cónsul no 63. Coa intención de asegurar a orde dentro do Estado, tendeu a unir cabaleiros e senadores (concordia ordinum). O feito máis salientable do seu mandato foi a represión da conxuración de Catilina. Enfrontado con Pompeio, César e Craso, membros do primeiro triunvirato, sufriu o exilio no ano 58 por dar a orde de executar, sen xuízo previo, os cómplices de Catilina. Chamado de novo a Roma no 57, renunciou ao ideal de concordia ordinum polo consensus omnium bonorum, a reunión de todas as forzas vivas do Estado. Despoxado de relevancia política, retirouse...