"Orio" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor. Realizou o retablo da capela maior do convento de San Salvador de Ferreira (Pantón); nel substituíu os escudos dos condes de Amarante, señores do soar de Ferreira, polo dos reis de Castela e León.

PERSOEIRO

Arquitecto, urbanista, crítico e historiador de Arquitectura. Parte dun realismo fundamental e ten unha posición renovadora na linguaxe do deseño. Foi un dos promotores do Grupo R (1953-1963). Traballou asociado a Josep M. Martorell e David Mackay. Das súas obras destacan a Mutua Metalúrxica, os talleres de La Vanguardia, a escola Thau, os parques da Creeueta del Coll, en Barcelona; o conxunto Triedrichstadt, en Berlín e o parque de España en Rosario (Argentina). Foi delegado da área de Urbanismo do Concello de Barcelona (1980-1984) e interveu en diversos proxectos derivados dos Xogos Olímpicos de Barcelona (trazado urbanístico da Vila Olímpica). Publicou numerosas obras, entre as que destacan: Barcelona entre el Pla Cerdá i el barraquisme (Barcelona entre o Plan Cerdá e o chabolismo, 1963), Arquitectura modernista (1968), Contra una arquitectura adjetivada (1969), Polèmica d’arquitectura catalá (Polémica de arquitectura catalana, 1970), Proceso...

PERSOEIRO

Actor. Consagrouse definitivamente co personaxe Manelic de Terra baixa (1897). Estivo no Romea en calidade de primeiro actor e codirector (1901-1904). Actuou en Madrid -con interpretacións en El alcalde de Zalamea de Calderón de la Barca e en El abuelo de B. Pérez Galdós- e en América Latina. Volveu a Barcelona (1917) e actuou no Poliorama (1936-1939). En 1939 reapareceu coa estrea La santa hermandad de E. Marquina e La santa virreina de J. M. Pemán.

GALICIA

Técnico de sistemas e deseñador. Traballou no Diario 16 de Galicia (1991-1998). Deseñou a publicación Metrópolis de Vigo (1991-1993) e foi editor e deseñador da revista comarcal El Valle (1993-1995). É director de Edicións e Sistemas de   Ir Indo e da EGU.

PERSOEIRO

Poeta asturiano. Estudiou filosofía, matemáticas e medicina. Nas súas primeiras composicións, recollidas en Ternezas y flores (1840), seguiu as tendencias románticas; posteriormente, en Ayes del alma (1842) e Fábulas (1842) xa presenta as características que defendeu na súa Poética (1883), unha poesía dramatizada, con argumento e contido filosófico e cunha linguaxe coloquial. Ademais publicou Doloras (1846) e Filosofía de las leyes (1846), entre outras obras.

1. Construción de forma poligonal ou cilíndrica que serve de base a unha cúpula e que descansa sobre os arcos construídos na intersección de dúas naves ou arcos torais. Permite iluminar o interior do edificio a través das aberturas feitas no seu perímetro.

2. Construción ou torre elevada sobre o cruceiro de planta cadrada ou poligonal que adoita rematar nun chapitel.

3. Bóveda semiesférica dun edificio.

4. Especie de baldaquino con forma de cúpula, sostido por columnas, que se eleva sobre o altar maior dunha igrexa.

5. Copa grega con forma de flor de nenúfar.

1. Relativo ou pertencente á circulación. Ex: O sangue circula polo aparato circulatorio. O caos circulatorio desta cidade é constante.

2. Conxunto de condutos ou vasos, órganos impelentes, etc, polos que circula o sangue. Na maioría dos invertebrados consta dunha serie de vasos contráctiles: un deles, dorsal, actúa como órgano impelente do sangue; o conxunto non forma un sistema pechado, senón que os vasos van parar a lagoas, nas que bañan os órganos. Dentro dos invertebrados só os anélidos teñen un aparato circulatorio pechado, cun vaso dorsal polo que o sangue circula cara a adiante e outro ventral polo que circula cara a atrás; estes dous vasos están comunicados por vasos transversais. Nos vertebrados, o órgano impelente chámase corazón, os condutos ou vasos que alí converxen, veas e vénulas, os que se afastan, arterias e arteríolas, e os de pequena sección, nos que desembocan todos a nivel de tecido, capilares; todo o conxunto forma un sistema perfectamente pechado. Nos vertebrados acuáticos con respiración branquial (peixes, larvas de anfibios), o corazón, ventral,...

1. Enfermidades fúnxicas producidas por fungos do xénero Cladosporium, como por exemplo as especies C. fulvum, que ataca o tomate; C. cucumerinum, que afecta ao melón e ao cogombro; C. pisicolum, que ataca o chícharo, e C. carpophilum, que afecta ao melocotón.

2. 1. Micose ocasionada por fungos do xénero Cladosporium.

   2. cladosporiose cerebral

      Micose provocada polo fungo Cladosporium trichoides, caracterizada por abscesos ou tumores necróticos, escuros, que afectan ás persoas inmunodeficitarias de rexións temperadas de América, África e Europa.

   3. cladosporiose cutánea

      Micose orixinada polo fungo Cladosporium wermecki, especialmente frecuente en África, e en xeral en países cálidos e húmidos, que afecta sobre todo ás mans dos pacientes. Tamén se coñece co nome de tiña negra.

1. Relativo ou pertencente á colusión.

2. Que ten carácter de colusión ou que a produce.