"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Político e militar ruso. Participou na Primeira Guerra Ruso-turca (1768-1774). Foi o favorito de Catarina II de Rusia (1774-1776), sobre a que tivo unha grande influencia política. Impulsou a anexión do Khanato de Crimea ao Imperio Ruso (1783) e a fundación de Sebastopol (1784). Organizou a Segunda Guerra Ruso-turca (1789-1791), pero non tivo éxito e perdeu a influencia política sobre Catarina II.

PERSOEIRO

Xornalista. Subdirectora do xornal El Mundo, comezou a traballar en TVE (1974) en “Al Cierre” (1980), “El Arte de Vivir” (1982) ou “Españoles” (1984). Directora de “La Brújula del Mundo”, de Onda Cero (2001-2002), e colaboradora habitual en radio (RNE e Onda Cero), televisión (TVE, Antena 3TV) e prensa (Blanco y Negro, Interviú ou ABC), dirixiu o documental “Así murió Franco” (medalla de prata no Festival de Nova York, 1994) e a serie de televisión “La Transición” (Premio Víctor de la Serna 1995). Publicou Así se hizo la Transición (1995), Dicionario de la Transición (1999) e Presidentes (2000). Recibiu a Antena de Oro (1996) e o Premio del Ministerio de Trabajo a la No Violencia contra las Mujeres (1999).

GALICIA

Pintor. Formouse na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela. A súa obra enmárcase no informalismo abstracto. Empregou preferentemente cores escuras e combinou diferentes materiais, técnicas e soportes para insinuar formas e paisaxes. Destacan Les soirs, quand neme (1989), Idus de marzo (1991), Monumento (1994) e Siena (2001). Participou, entre outras, na Mostra Unión Fenosa e ARCO.

PERSOEIRO

Economista ruso. Foi membro do comité central do PCUS, do que foi separado en 1921, por defender as teses de Trostki. Teórico da Revolución Rusa, propuxo investigar que lei económica presidía o desenvolvemento da economía de transición na URSS, que o levou a elaborar o concepto de acumulación socialista primitiva. Morreu executado. Escribiu Novaja Ekonomija (1926) e, con N. I. Bukharin, Bukvar’ Kommunizma (1919).

PERSOEIRO

Poeta croata. Comezou a escribir en alemán, pero a partir de 1844 tomou consciencia da súa lingua e o seu país, e converteuse nun dos máis eminentes poetas croatas, coa súa poesía lírica, que reflectiu en Prvijenci (Primicias, 1864) e épica, en Pvrvri ljudi (Os primeiros homes), e coas súas obras dramáticas, como Marko Kraljević (1851).

PERSOEIRO

Poeta. Coñecido como Dem’ian Bednij, comezou escribindo poesías de axitación política en publicacións clandestinas bolxeviques. Destacou na sátira, onde empregou recursos do folclore, que reflectiu en Nasput (O noso camiño, 1913).

PERSOEIRO

Político ucraíno. Membro do PCUS desde 1959, durante o goberno de L. I. Brežnev (1964-1982), encargouse das cuestións relacionadas co Oriente Próximo, e tras a disolución da URSS pasou a ser director do Servizo de Espionaxe Exterior da Federación Rusa. Foi ministro de Asuntos Exteriores (1996) e primeiro ministro (1998-1999).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Militante comunista, dedicouse á recompilación do folclore literario, sen introducirse nos temas da revolución e a guerra civil rusas. Nos seus contos e relatos mestúranse a fábula e a realidade, o mito e a lenda, expresados coa linguaxe máxica da tradición oral rusa, que reflectiu en V kraju nepuganykh ptic (No país dos paxaros non espantados, 1907).

PERSOEIRO

Narrador e crítico inglés. Destacou polas súas narracións curtas, cheas de ironía e mordacidade, moitas veces retratos do carácter inglés, tal e como reflectiu en Complete Short Stories (1992). Autor dunha serie de libros sobre España, dos seus volumes de ensaios destacan The Gentle Barbarian (1977) sobre Turgenev, e escolmas como The Complete Essays (1991).

PERSOEIRO

Físico. A partir de 1923 residiu en Rusia, onde se formou na Universidade de Leningrado. Naturalizado ruso, en Moscova estudou a propagación das ondas electromagnéticas, a radiofísica cuántica e sobre todo os xeradores e amplificadores moleculares; o desenvolvemento destes deu lugar ao máser. En 1959 recibiu o Premio Lenin e en 1964 o Premio Nobel de Física, xunto a N. G. Basov e C. H. Townes.

PERSOEIRO

Poeta ruso. Formou parte do exército vermello (1919-1930), como reflicten as escolmas Polden’ (Mediodía, 1931) e Ulica Krasnykh zor’ (Rúa dos olmos vermellos, 1931). Posteriormente cultivou outros temas, aínda que mantendo o ton patriótico e as formas populares, que reflectiu en Rossija (Rusia, 1944) e Zareč’je (Alén do río, 1955).

PERSOEIRO

Compositor ruso. Formado no Conservatorio de San Petersburgo, co seu primeiro concerto para piano e orquestra (1910) iniciou unha serie de obras, inicialmente de vangarda e máis tarde de corte neoclásico, como as sinfonías para orquestra, as sonatas para piano, o conto musical Pedro e o lobo (1936), obras corais e cantatas, como Sete son sete (1936). Cultivou con intensidade a música escénica, especialmente con ballets como Romeu e Xulieta (1935) e con óperas como O amor das tres laranxas (1921), que difundiu por EE UU cun enorme éxito, e Guerra e paz (1946). Tamén escribiu música para obras teatrais e os filmes Aleksandr Nevskij (1938) e Iván o terrible (1945).

PERSOEIRO

Teólogo e escritor ucraíno. Ortodoxo, foi nomeado bispo (1708) e converteuse no brazo dereito da reforma de Pedro I de Rusia. Elaborou o Regulamento eclesiástico (1721), polo que o patriarcado foi substituído polo sínodo, como órgano de administración suxeito ao tsar. Escribiu tamén un curso de Poética.

PERSOEIRO

Folclorista e etnólogo ruso. Integrado no formalismo ruso, estudou os contos fantásticos a partir dos relatos populares do seu país, descubrindo unha estrutura constante e recorrente a través de personaxes, accións e argumentos, que reflectiu na súa obra Morfologija skazki (Morfoloxía do conto, 1928).

PERSOEIRO

Viaxeiro e xeógrafo ruso. Xeneral maior, dedicouse ao estudo do centro de Asia, foi profesor de xeografía en escolas militares e membro de honra da Academia de Ciencias de Peterburgo.

PERSOEIRO

Preboste cosaco. Desertou do exército austríaco e organizou a revolta dos cosacos, aos que se uniron os campesiños do Volga e os obreiros dos Urais. Finxiu ser o Tsar Pedro III e apoderouse do baixo Volga, destruíndo Kazan’. Traizoado por algúns dos seus e apresado polo exército imperial, foi decapitado e despezado en Moscova.

PERSOEIRO

Astrónomo e matemático francés. Foi profesor de matemáticas en Rennes (1841) e Besançon (1846), e de astronomía na Universidade de París (1857). Astrónomo adxunto do observatorio astronómico de París, efectuou numerosos estudos sobre a mecánica celeste e elaborou unha teoría sobre a orixe da orografía lunar. Pódese considerar como o fundador da teoría das funcións alxébricas de variante complexa.

PERSOEIRO

Poeta. Pertenceu aos círculos literarios liberais que tiveron un papel destacado na política literaria e lingüística da época. Algúns poemas destes anos motivaron o seu exilio ao S, onde compuxo as súas poesías románticas máis destacadas. A partir de 1824 comezou a adquirir importancia a súa evolución cara a un certo realismo, tal e como aparece reflectido na traxedia Boris Godunov (1824-1825), editada en 1930, e o poema Jevgenij Onegin (1825-1832). Nos seus derradeiros anos interesouse pola historia do seu país e a prosa, que plasmou en Poltava (1829), Mednyj vsadnik (O cabaleiro de bronce, 1833), editado en 1837, Kapitanskaja dočka (A filla do capitán, 1836), Povesti pokojnogo Ivana Petroviča Belkina (Os relatos de Belkin, 1831).

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi director do Servizo Federal de Seguridade (1998-1999) e secretario do Consello de Seguridade (1999). Boris N. Jelcin nomeouno primeiro ministro en agosto de 1999 e en decembro dese mesmo ano venceu nas eleccións lexislativas, e tras a dimisión de B. Jelcin converteuse en presidente interino de Rusia. Confirmou o cargo nas eleccións de 2000 e foi reelixido en 2004. Continuou coa Guerra de Chechenia, unha das súas claves da súa popularidade, e comezou unha política de acercamento a Europa.

PERSOEIRO

Militar. Participou na Guerra da Independencia contra Napoleón I Bonaparte e pasou despois ao campo absolutista. Combateu o goberno liberal (1820-1823) e mandou o exército realista de Nafarroa. Cando aconteceu o Motín de La Granja (1836), foi destituído dos seus cargos e asasinado por unha banda de amotinados.