"To" (Contén)

1. Acción e efecto de illar ou illarse.

2. Situación na que se encontra algo ou alguén que está illado.

3. 1. Conxunto de elementos que contribúen a illar.

   2. illamento acústico

      Illamento destinado a evitar o paso de sons entre ambientes veciños. A propagación diminúe cando se efectúa sucesivamente a través de materiais de elasticidade diferente como son o aire e a retícula de material esponxoso. Pero no caso do illamento acústico intervén outro factor: a propagación sonora varía segundo a lonxitude de onda do son. Así, para frear os sons agudos convén usar materiais porosos, mentres que cando se trata de sons graves convén a interposición de masas que, polo seu peso, son difíciles de poñer en vibración. Por iso, os illamentos acústicos supoñen a colocación de materiais pouco elásticos (como as láminas de chumbo) acompañados de materiais porosos. Considérase que un illamento de 50 dB a 1000 Hz é o mínimo recomendable para as paredes exteriores dun cuarto, e de 30 a 50 dB para as interiores.

   3. illamento térmico

      Illamento destinado a frear o paso de calor a través dos cerramentos dun edificio para facilitar a conservación da súa temperatura interior. A eficacia deste illamento representa un aforro de enerxía que se pode absorver ao producir calorías. Para conseguir un illamento cómpre protexer os paramentos que pechan o local que se vai illar con materiais de características porosas, é dicir, formados pola unión de celas de paredes delgadas cheas de aire (ou algún outro gas), que é un bo illante. O feito de ser un gas fai que presente fenómenos de convección que facilitan o transporte de calorías. Cando este aire (ou gas) queda moi compartimentado, prisioneiro dentro das celas dun material poroso, os fenómenos de convección só se poden presentar no interior de cada cela, e por isto os materiais illantes son moito máis pequenos, como as celas que as forman. Os materiais máis comunmente empregados son a cortiza, a fibra de vidro, o cemento celular e os materiais esponxosos formados por diversas resinas...

4. 1. Incomunicación entre dous condutores ou dúas partes condutoras, de maneira que non poida haber paso de corrente dun a outro. Dado que o illamento perfecto non existe, exprésanse as propiedades dun illamento real mediante a resistencia de illamento, medida nunhas condicións específicas, entre dous condutores separados por un illante.

   2. Conxunto dos illantes que forman parte dun aparato ou máquina para illar os seus condutores.

   3. Conxunto das propiedades adquiridas por un condutor illante.

5. ...

MONTES

Monte situado na parroquia e concello de Begonte. O seu cumio acada 464 m de altitude.

1. Territorio sometido ao control dun imán.

2. Dignidade de imán.

1. 1. Choque contra algo dun proxectil ou doutro corpo en movemento.

   2. Sinal que deixa o choque dun proxectil ou corpo contra outro.

2. Impresión moi intensa causada por alguén ou por algo.

3. Consecuencia ou repercusión que causa algo.

4. impacción.

5. Repercusión de calquera actividade humana no medio natural ou na paisaxe.

1. Aplícase a aquilo que impide que algo se realice.

2. 1. Circunstancia que se opón á designación dunha persoa para ocupar un cargo público ou á realización dun contrato ou calquera outro acto xurídico.

   2. Circunstancia relativa ao consentimento ou ás partes contraentes que, en virtude dunha lei eclesiástica ou civil, invalida o matrimonio.

3. Dificultade ou impedimento para que se produza unha reacción, a causa da interferencia espacial dos grupos.

1. Que non é perfecto ou non está completamente acabado ao carecer dalgunha calidade que debera posuír.

2. 1. Determinación propia dalgúns tempos verbais -en oposición ao de perfecto-, relacionada coa categoría verbal de aspecto. Dentro da básica distinción temporal da acción verbal en pretérito, presente e futuro, os tempos imperfectos ou imperfectivos indican a continuidade do proceso sen precisar o termo, en oposición aos perfectos ou perfectivos, que o expresan.

   2. pretérito imperfecto de indicativo

      copretérito.

   3. pretérito imperfecto de subxuntivo

      pretérito de subxuntivo.

1. Forza ou violencia coa que se move algo ou alguén.

2. Resolución coa que alguén actúa.

3. Forza impresa, de carácter permanente e mesurable, que constituíu, segundo J. Buridan, a calidade natural dos móbiles.

1. de impoñer ou impoñerse e de impor ou imporse.

2. Tributo esixido, sen contraprestación específica, sobre negocios, actos ou feitos de natureza económica ou xurídica que manifestan unha capacidade económica do suxeito fiscal. Baséase no deber de contribuír aos gastos públicos, tanto no ámbito da administración estatal como da periférica, en función da capacidade económica de cada quen. Distínguese entre impostos directos, que gravan a renda e o patrimonio, e os impostos indirectos, que gravan a circulación, o tráfico ou o consumo de bens e servicios. Os impostos sobre a renda gravan as rendas obtidas (xa proveñan dos rendementos do traballo ou do capital) por individuos e sociedades nun período (xeralmente o exercicio correspóndese co ano natural). Os impostos sobre o capital e sobre o patrimonio gravan as plusvalías e as transmisións patrimoniais. Os impostos significan para os contribuíntes unha detracción en primeira instancia do seu poder adquisitivo, que inflúe, polo tanto, na formación do consumo, do aforro e do investimento privado....