"AND" (Contén)

GALICIA

Historiador e teólogo. Licenciado en Sagrada Teoloxía pola Universidad Pontificia de Salamanca e doutor en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela é profesor de Xeografía e Historia. Colaborador en distintas revistas e xornais (Cuadernos de Estudios Gallegos, Encrucillada, Boletín Auriense, etc), publicou, entre outras, as obras: Basilio Álvarez redentor del agro gallego (1987), Inventario de protocolos notariales 1405-1902 (1998), Posesos e endemoniados (1998), San Pedro de Bande: orixe e evolución da parroquia (1998) e La Diócesis de Ourense: evolución histórica, santoral orensano y parroquias de la ciudad (1999). En 1981 foi nomeado director do Arquivo Histórico Diocesano da diocese de Ourense, é membro da subcomisión para a conservación do Patrimonio Artístico e Documental da Igrexa de Galicia (1992-1997) e do Instituto P. Sarmiento de Estudios Gallegos na sección de Etnografía.

1. Mover dunha a outra banda. SIN: bambear, oscilar, randear.

2. Saberse mover para conseguir o que se desexa. SIN: manexarse.

1. 1. Anaco de tea, habitualmente rectangular, fixado por un lado a un pau ou hasta e que serve como símbolo ou insignia dunha nación, estado, cidade, dinastía, autoridade, partido, asociación, etc, ou como un signo para identificar situacións xurídicas, militares, técnicas, etc. A bandeira ten unha orixe relativamente recente nos países occidentais (s XII), pero o seu uso está relacionado co estandarte, co pendón e con outras insignias de moita tradición, que serviron para indicar a presenza dun alto cargo ou para identificar os partidos amigos e inimigos na guerra. Os antigos faraóns, por exemplo, facíanse preceder de catro estandartes sagrados, e a aguia era a insignia das lexións romanas. Sobre os outros distintivos, a bandeira ten a vantaxe de ser identificable a unha gran distancia, porque ondea vistosamente, despregada polo vento o polo movemento de quen a porta. Seguramente foron os chineses os primeiros en empregala. Existe constancia de que foi utilizada mil anos antes da era cristiá....

   2. Obxecto que reproduce o anterior en tea, papel ou outro material, empregado con fins diferentes.

   3. Pintura ou representación das cores da bandeira en papeis, muros, insignias, tecidos, etc. SIN: pavillón.

   4. Nacionalidade á que pertencen os buques mercantes que a portan.

2. Causa ou ideoloxía defendida por alguén.

3. Folla intercalada nun libro de maior dimensión cás outras e, ás veces, tamén doutra calidade, onde se representan debuxos, cadros, estatísticas, etc.

4. 1. Unidade militar que segue unha bandeira.

   2. Unidade militar equivalente a un batallón.

   3. ...

1. Apelido de orixe dubidosa. Podería proceder dun alcume, xa que na época medieval se atestan documentacións como: “Pelagio Odoariz Bandaeira” (doc ano 1161 en P. García de P. García de Loscertales Tumbos del monasterio de Sobrado de los Monjes I, 1976, p 313), “Pelagius Oduarit ditus Mandanaria” (doc ano 1168 en P. García de P. García de Loscertales Tumbos del monasterio de Sobrado de los Monjes I, 1976, p 382), “Pelagius Odoarii ditus Bandaneira” (doc ano [s12] en P. García de Loscertales Tumbos del monasterio de Sobrado de los Monjes I, 1976, p 328). De ter Bandaeira ou Bandaneira e Mandanaria a mesma orixe, poderiamos estar ante derivados do verbo de orixe xermánica mandjan ‘alegrarse, estar contento’, de maneira que este apelido tería o significado de ‘persoa alegre, que goza’; aínda que é estraño que presente xénero feminino sendo un alcume aplicado a homes. Tamén existe a posibilidade de que este apelido teña orixe nos...

2. Liñaxe que estableceu a súa casa primitiva en Braga, antiga Bracara Augusta e capital do reino sur da Gallaecia, no s V. Relaciónanse tamén con esta estirpe os apelidos Bandeirín e Labandeira. As súas armas levan, en campo de azul, unha bandeira.

PERSOEIRO

Poeta. Iniciou estudios de Arquitectura que abandonou debido a unha doenza física. No Brasil comezou a súa produción literaria en xornais e foi profesor de literatura hispanoamericana na Faculdade Nacional de Filosofia. Considerado como o pai da poesía modernista brasileira, entre as súas obras poéticas destacan: A cinza das horas (1917), Carnaval (1919), Libertinagem (1930), Estrela da tarde (1962); como prosista escribiu Crônicas da província do Brasil (1937) e Apresentação da poesia brasileira (1946), entre outras. As súas investigacións levárono a mergullarse nos cancioneiros medievais galego-portugueses, dando como froito o poema “Cossonte”, onde emula a famosa cantiga “Ondas do mar de Vigo” de Martín Códax.

PUNTA

Extremo setentrional da illa de San Martiño ou Illa do Sur, no arquipélago das Cíes, (concello de Vigo).

MONTES

Monte da Serra de Larouco, no límite entre as parroquias de Lucenza (concello de Cualedro) e Gudín (Xinzo de Limia), que ten o seu cumio a 1.026 m de altitude.

1. Bandeira pequena usada como distintivo, ornamento, etc.

2. Mensaxe publicitaria realizada en tea, cartón ou superficie plástica e que xeralmente se presenta como colgante. As bandeirolas urbanas teñen uns tamaños e características predeterminadas e moi variadas; normalmente se colocan nas farolas de iluminación pública.

3. Bandeira pequena, como a que se soía poñer no cume da hasta das lanzas dos soldados de cabaleiría.

4. Bandeira destinada a facer sinais ou indicacións.

5. Bandeira pequena, alongada e estreita, rematada en punta, colocada nas representacións heráldicas nas mans de Cristo resucitado, de san Xoán Bautista e doutros santos.

6. Pao empregado para sinalar puntos determinados dun terreo no momento de medilo, de marcar unha localización, un límite, etc.

PERSOEIRO

Escultor. Formouse en Múnic e Roma. É autor do monumento a Armini (Hermann), heroe dos queruscos fronte aos romanos, Hermannsdenkmal, situado na selva de Teutoburgo (1830-1875), considerado unha obra mestra da arte romántica. Fixo tamén as esculturas do frontón da Gliptoteca de Múnic.