"RL" (Contén)

PERSOEIRO

Realizador e guionista cinematográfico. Forxou, con Juan Antonio Bardem, a recuperación do cine dos anos cincuenta. En 1952 dirixiu Bienvenido Mr. Marshall, e en 1957 Los jueves, milagro. O humor negro e a sátira foron as súas características básicas. Outros filmes seus son: La escopeta nacional (1977) e La vaquilla (1985). No ano 1994 obtivo o Premio Goya por Todos a la cárcel (1993).

GALICIA

Cineasta. Doutor en Ciencias da Información pola Universidad Complutense de Madrid e Catedrático de Comunicación Audiovisual e Publicidade na mesma universidade. A súa relación co cine comezou no sector da exhibición, xa que os seus pais tiñan un cine na súa vila natal, e levou a cabo unha serie de proxectos creativos como Ribadavia unha historia de pedra (1980) ou Laxeiro en Madrid (1980). Como investigador, colaborou na prensa diaria e en revistas especializadas en temas audiovisuais. Dirixiu a edición española da Historia Universal del Cine e escribiu Historia del cine en Galicia (1896-1984) (1985), Historia ilustrada del cine español (1985), El cine español: una propuesta didáctica (1992), El cine español contemporáneo (1992), Dicionario filmográfico de Galicia (1993), Ávila y el cine. Historia, documentos y filmografía (1995). Ademais, é coautor da primeira Enciclopedia del Cine español editada...

GALICIA

Escultor. Formouse na Escola de Artes e Oficios en Vigo. En 1949 trasladouse a París onde estudiou na École Nationale Supérieure de Beaux-Arts e en 1950 traballou en Londres co escultor Frank Dobson. Cunha obra de matices abstractos e xeometrizantes, as súas esculturas posúen valores expresivos en volumes avultados. Residente en Bos Aires, dedicouse á docencia e realizou diversas exposicións con obras de gran formato. Participou nas bienais internacionais de São Paulo, La Habana e Barcelona.

GALICIA

Arqueólogo e prehistoriador. Director do Museo do Pobo Galego. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1968). En 1967 ingresou na sección de Arqueoloxía e Prehistoria e en 1970 na de Etnografía e Folklore do Seminario de Estudios Gallegos, do que tamén foi bibliotecario (1974-1979). Foi bolseiro do CSIC, membro fundador do Museo do Pobo Galego, membro da comisión xestora do novo Seminario de Estudios Gallegos, patrón fundador da Fundación Castelao, do Padroado da Fundación Pedrón de Ouro e presidente do Consello Galego de Museos. Realizou traballos de campo e escavacións arqueolóxicas e participou en numerosos congresos. Colaborou, entre outras publicacións, en Cuadernos de Estudios Gallegos, Grial, Compostellanum e Boletín do COAG. Colaborou en Galicia Eterna (1980-1981) e Fermín Bouza-Brey: unha fotobiografía (1999) e escribiu De alicerces e devocións: unha ollada arredor das orixes (1999). É académico...

PERSOEIRO

Escritor norteamericano. Exerceu a avogacía e creou o personaxe de Perry Mason. Publicou tamén baixo os pseudónimos de A. A. Fair e Carleton Kendrake.

CIDADES

Cidade do estado de Texas, EE UU, ao NL da aglomeración de Dallas (180.650 h [1990]). É un centro industrial con industria electrónica, química e de instrumentos de precisión.

1. Cepillo alongado con mango provisto dunha folla e contrafolla que empregan os carpinteiros para endereitar, alisar e pulir as superficies de madeira xa cepilladas.

2. Anel de ferro por onde se pasa o sinal que suxeita o botaló.

PERSOEIRO

Arquitecto. En 1848 obtivo o Prix de Roma co proxecto dun conservatorio para as artes. En 1860 converteuse en arquitecto da vila de París e ao ano seguinte comezou a construción da Opera, que rematou en 1875. Das súas obras destacan o casino de Montecarlo (1878), o casino e o balneario de Vittel e o observatorio de Nice. Escribiu À travers les arts (1869), Étude sur le théâtre (1871) e Nouvelle Opéra de Paris (1874).

PERSOEIRO

Militar e político francés. Graduado na Academia Militar de Saint-Cyr, interveu na Primeira Guerra Mundial, e posteriormente foi membro do Consello Superior de Guerra do mariscal Pétain (1925). Trala toma de París polos alemáns, durante a Segunda Guerra Mundial, fuxiu a Londres, onde constituíu o Comité de Liberación Nacional (xuño de 1940), que copresidiu xunto a H. Giraud ata 1944, data na que constituíu o goberno provisional da República Francesa. En agosto de 1944 comandou as tropas que entraron na capital liberada e rematada a guerra, e a Asemblea Constituínte nomeouno presidente do Goberno provisional en novembro de 1945, pero dimitiu en xaneiro de 1946 por desacordos coa política partidista imperante. En 1958 foi elixido presidente da República e comezou unha política baseada na pacificación colonial, o desenvolvemento económico e social, o europeísmo e a independencia nacional francesa respecto aos grandes bloques. Criticou a política norteamericana no Vietnam, vetou o ingreso de...

PERSOEIRO

Matemático, físico e astrónomo alemán. De familia humilde, extraordinariamente dotado para as matemáticas, estudiou na Universidade de Göttingen e doutorouse na de Helmstedt no 1799. Foi director do observatorio da Universidade de Göttingen, da que tamén foi profesor de astronomía. Considerado o matemático máis importante de todos os tempos, débenselle achegas transcendentais na teoría dos números e na álxebra: noción de congruencia, sistematización do uso de i= ?—-1, demostración rigorosa do teorema fundamental da álxebra, como a teoría de determinantes, etc. Deu novidades importantes nos campos da xeodesia e da cartografía, e pódese considerar o creador da xeometría intrínseca. Expuxo o método para determinar órbitas planetarias partindo de tres observacións do astro. Estableceu un sistema absoluto de unidades eléctricas, que se basea no CGS. Como físico, en colaboración con Weber, fixo investigacións sobre o magnetismo, colaborou no deseño dun telégrafo eléctrico, inventou o...

GALICIA

Atleta. Participou nos Xogos Olímpicos de Múnic 1972, na proba dos 800 m.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Príncipe de Venosa. Virtuoso do arquilaúde, escribiu madrigais a cinco voces contidos en seis libros (1594-1611) e outros a seis voces, canzonette e obras relixiosas.

PERSOEIRO

Nome co que se coñece o pintor Domenico Bigordi. As súas primeiras obras recibiron a influencia de Andrea del Castagno e de Domenico Veneziano; entre outras destacan os frescos da Storie di Santa Fina da colexiata de San Gimignano (1475). Nunha segunda etapa, é notorio o contacto coa obra de A. Verrochio, a influencia de Leonardo da Vinci e o coñecemento da pintura flamenga de Van der Goes en Cenacolo no claustro da igrexa de Ognissanti (1480). Colaborou na Capela Sixtina. En Florencia en 1485 comezou o fresco coa Storie della Virgine e di San Giovanni na capela maior de Santa Maria Novella. Realizou tamén retratos femininos.

PERSOEIRO

Autor de cómics. Pasou a súa infancia e adolescencia en diferentes colexios do Auxilio Social falanxista, feito que marcou parte da súa produción. Entre as súas obras destaca a serie Dani Futuro (1965-1970), Hom (1975), Paracuellos (1976-1977; 1980-1981; 1999), Los profesionales (1982-1984), La infancia eterna (1991) e Cuentos del año 2000 y pico (2000).