"Ea" (Contén)

1. Substancia pegañenta de cor vermella escura, bastante densa, obtida por destilación da madeira, do carbón mineral e doutras substancias orgánicas e, especialmente, como residuo da destilación do alcatrán (brea de petróleo, brea de alcatrán de hulla, brea de aceite de algodón, etc). Non é miscible coa auga e miscible co disulfuro de carbono e co benceno, úsase como aglomerante e como impermeabilizante en pinturas e para calafatear barcos.

2. Mestura de cola, sebo e aceite empregada para calafatear e pintar madeira e enxarcias.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Zaragoza, Aragón (2.019 h [1996]). Situado entre os ríos Jalón e o seu afluente, o Aranda, na conca do Ebro; a súa economía baséase na agricultura (destacando os cultivos de cereais, produtos hortícolas e árbores froiteiras) e na industria do calzado.

GALICIA

Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela e en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade da Coruña. É secretario das Irmandades da Fala da Galiza e Portugal e pertence aos consellos de redacción das revistas O Ensino, Cadernos do Povo e Nós, onde publicou artigos sobre literatura e sociolingüística. Investigador da literatura medieval galego-portuguesa, especializouse nos xéneros menores. Publicou dúas edicións anotadas de Queixumes dos Pinos e de Cantares Gallegos, de Eduardo Pondal e Rosalía de Castro, respectivamente, e os poemarios Livro do caminho (1989), e O País dos Nevoeiros (1995). Xunto con Roberto Cordovani e Iolanda Aldrei, escribiu a peza teatral Eva Perón (1994), Premio Compostela de Teatro en 1995.

PERSOEIRO

Doutora en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi catedrática de Filoloxía Románica da Universidade de Granada dende 1984 a 1986; neste último ano obtivo a mesma cátedra na Universidade de Santiago de Compostela, centro no que desempeña o seu labor docente e investigador, e do que foi directora do Servicio de Publicacións (1984-1990). Coordinou, ademais, a revista Verba, Anuario Galego de Filoloxía (1978-1987), foi membro do seu consello de redacción e dirixiu a Revista Galega do Ensino. No eido da lingüística destacan os seus traballos sobre a formación de palabras como a monografía Antónimos latinos y españoles. El prefijo IN (1980) e os centrados especificamente na lingua galega: “Formación y características del gallego”, “La partícula gallego-portuguesa ar/er”, “Aproximación ao estudo das palabras compostas”, etc. Destacable neste ámbito é a súa contribución ao Lexikon der Romanistischen Linguistik (vol II, 1994) con dous...

GALICIA

Escultor e debuxante. Estudiou ata 1947 na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela e despois na Escola do Traballo. Foi aprendiz en 1944 con Marcelino Pena, e en 1946 comezou a traballar como tallista en Manufacturas Compostelanas. Axudado pola Deputación da Coruña trasladouse a Madrid, onde foi alumno de Asorey. Traballou a madeira, o marfil e o acibeche, e realizou exposicións en Galicia, Alemaña, Francia, EE UU, Exipto e Tunes. Participou no Annuaire International des Artes Plastiques da UNESCO. A súa obra foi galardoada en diferentes ocasións: primeiro premio e medalla de ouro no concurso provincial de arte de Lugo en 1949, segunda medalla rexional de escultura na Coruña en 1949 e segunda medalla do certame provincial de escultura de Santiago de Compostela en 1950. O 2 de marzo de 1963 foi nomeado académico de número da Real Academia de Belas Artes de Nosa Señora do Rosario.

GALICIA

Profesor mercantil e empresario. Foi director de relacións públicas de Cetycar coas Casas Regionales, delegado xeral de Carta de España e correspondente de La Región Internacional. Publicou máis de 200 poesías e gravou diversos casetes coa Orquestra Compostela, amais dunha novela que titulou Amar es tiempo perdido.

GALICIA

Poeta e narrador. Realizou estudios de Maxisterio na Escola Normal de Compostela e exerceu como mestre do Pósito de Pescadores da súa localidade natal. Malia non chegar a publicar ningún libro, deu a coñecer algúns poemas na prensa da época da man de Faustino Rey Romero, quen incluíu unha escolma da súa poesía na revista bonaerense Lar (1952). En África cofundou xunto con Rafael Dieste e Xesús Romero Suárez a revista Charamuscas (Abril, 1923), onde deron a coñecer poemas e narracións da súa autoría. Publicou os relatos “Recordos da campaña” e “Sanctus!”, amais do poema “Rianxo”, en El Ideal Gallego (14.11.1920). No volume Poesía e Prosa (1984) recóllense, entre outros, os poemarios Arumes de Beiramar, Caraveleira das horas sentidas: libro da cantiga descoñecida e Responsos líricos no día e na noite.

1. 1. Coche de luxo de catro rodas, co buque alongado e aberto, pescante moi elevado e nove asentos dispostos transversalmente en ringleiras de tres; a posterior está a un nivel superior có resto. Polo xeral, eran seis ou oito cabalos gobernados por dúas ou catro rendas os que tiraban del.

   2. Calquera carruaxe alongada de catro rodas destinada ao transporte dun gran número de pasaxeiros.

2. 1. Orde que dá o árbitro para separar os boxeadores cando se agarran cos brazos nun corpo a corpo.

   2. No deporte do tenis, feito de gañar un xogador o xogo en disputa cando o servicio (ou saque) lle corresponde ao xogador ou parella contraria.

3. No jazz, intervención dun solista que interrompe momentaneamente a liña melódica ou rítmica principal.

PERSOEIRO

Lingüista francés. Introduciu o comparatismo en Francia mesturando a tradución e o ensino da gramática de Franz Boop. Entre as súas publicacións destaca Essai de sémantique (Ensaio de semántica, 1897).