"RAF" (Contén)

1. Escrito da mesma man do autor.

2. Manuscrito dunha obra realizado polo autor da mesma. Os autógrafos dos escritores medievais son moi escasos. Xeralmente os autores ditaban as súas obras a copistas de oficio e eles limitábanse a engadir unhas palabras de salutación da súa propia man. A xenética textual valora os autógrafos na medida en que poden ser borradores que dean conta do proceso de creación dunha determinada obra.

3. Nos documentos, as sinaturas autógrafas aparecen xa no s III en papiros exipcios, tradición que continuou en Occidente ata o s VII. Despois, ao minguar o número de persoas que sabían escribir, os nomes eran redactados polos notarios; o autor e as testemuñas só facían unha cruz, un punto ou un pequeno sinal autógrafo. O interese por recoller manuscritos autógrafos de persoas insignes data da época clásica, na que apareceu xa mencionado por Plinio o Novo. Considérase que a colección máis antiga pertenceu a Loménie de Brienne, secretario de Enrique IV de Francia. A compilación de autógrafos en forma de álbum xurdiu en primeiro lugar entre universitarios da Alemaña do s XVII, baixo os nomes de Album amicorum, Philoteca, Liber memorialis, etc. Dende hai tempo vén existindo un importante mercado de autógrafos a través de catálogos e poxas.

1. Técnica da bioloxía molecular que consiste en recubrir unha preparación histolóxica cunha emulsión sensible, que ten algúns compoñentes marcados con elementos radioactivos.

2. 1. Técnica empregada para estudar a localización dun determinado elemento nun corpo que o absorba.

   2. Técnica de experimentación que consiste en colocar sobre unha placa fotográfica unha mostra radioactiva. Os cambios na película fotográfica obedecen á distribución do isótopo radiactivo, previamente introducido no organismo vivo, fixado nos tecidos sometidos a análise.

GALICIA

Pintor, representante do Realismo paisaxístico luminoso e aéreo. Trasladouse a Madrid pero conservou o contacto con Galicia ao pasar todos os veráns na casa viguesa da Barxa. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1840-1850), onde foi alumno de Xenaro Pérez Villamil e de Esquivel, tendo por compañeiros entre outros a Federico Ruiz, Martín Rico e Castillo. No curso 1854-1855 abandonou a Academia, comezando unha serie de viaxes por España e Portugal que se transformaron na produción de numerosas obras e esbozos. Destas viaxes fixo 32 ilustracións para a revista El Museo Universal. En 1858 presentouse á Exposición Rexional de Santiago de Compostela con dous cadros á augada que representaban dúas vistas da ría de Vigo, na que obtivo a medalla de prata coa titulada A miña tristura. Viaxou por Francia, Inglaterra e Alemaña, e instalou o seu estudo de pintor de paisaxe en Portland (EE UU) en 1859. De regreso a Madrid, en 1861 presentouse cun fresco da Casa...

PERSOEIRO

Humorista, debuxante e escritor. Colaborou como guionista con Marco Ferreri nas seguintes obras: El pisito (1958), El cochecito (1960) e L’ape regina (1963); con Luís García Berlanga en: Plácido (1962), El verdugo (1964) e Tamaño natural (1973), e con Carlos Saura nos guións de: Peppermint frappé (1967), El jardín de las delicias (1970) e La prima Angélica (1973).

PERSOEIRO

Filólogo, catedrático de Gramática Xeral e de Crítica Literaria na Universidad de Madrid. Foi secretario e despois director do Instituto Miguel de Cervantes do CSIC. Ocupouse especialmente da preceptiva e da métrica. É autor de Sistema de rítmica castellana (1962).

PERSOEIRO

Pintor e crítico de arte. Na súa xuventude participou en varias exposicións pitóricas, pero despois decantouse pola crítica de arte e a tradución. É autor, entre outros, dos cadros: Retrato de Emilia Pardo Bazán, Devotos de Santa María de Arcos e Un rato de conversación, este último presentouno na Exposición Nacional de Belas Artes de 1887. Colaborou na Ilustración Española y Americana e en Blanco y Negro. Así mesmo, publicou Artistas y críticos españoles: siluetas de pintores, escultores, críticos (1891), Orfebrería gallega: notas para su historia (1912) e Pisa: su influencia en el Renacimiento italiano (1913). Fixo a tradución ao castelán das novelas de Emilio Salgari (Sandokán ou La mujer del pirata) e a antoloxía de prosistas e poetas Noruega literaria de Jacques Coussange (1910).

GALICIA

Arquitecto. Catedrático na Escola Superior Universitaria de Arquitectura da Coruña, traballou en colaboración con José Antonio Bartolomé Argüelles e Carlos Almuíña, cos que compartiu unha estética arquitectónica racionalista na que se mestura o respecto aos materiais autóctonos e a súa vocación de modernidade. Entre as súas obras salientan a Subestación de Fenosa, as Facultades de Filosofía e Ciencias da Educación, a Escola de Estomatoloxía, o Polideportivo do Colexio Peleteiro, o edificio do xulgado de Fontiñas en Santiago de Compostela e o pazo de Xustiza en Vigo. Tamén realizou obras de restauración e rehabilitación na cidade de Santiago de Compostela: claustro e instalacións do Museo do Pobo Galego no Convento de San Domingos de Bonaval, Pazo Xelmírez, biblioteca de San Martiño Pinario e Teatro Principal.
Así...

1. Barullo, confusión ou desorde que producen as voces dunha multitude desordenada de persoas, especialmente cando se está divertindo. SIN: alboroto, algarabía, algarada, algareo, algueirada, balbordo, barullo, boureo, bulicio, bulla, rebulicio, rebumbio.

2. Discusión de pouca importancia. SIN: algarada, algareo, algueirada.

1. Armar moito ruído. SIN: alborotar, barullar, esbarafundar, esbarafustar.

2. Discutir cun volume alto de voz e xesticulando moito. SIN: esbarafundar, esbarafustar.

PERSOEIRO

Historiador, poeta e filólogo venezolano. É autor do Resumen de la historia de Venezuela (1841) e de diversas obras poéticas, entre as que destacan Adios a la Patria e Oda a Cristóbal Colón. En 1845 trasladouse a Madrid, onde colaborou en diversos periódicos e consolidou a súa calidade de escritor e teorizador da política. Publicou Libertad de imprenta e traballou nun Dicionario matriz de la lengua castellana (1854). A súa obra máis importante é o Dicionario de galicismos (1855). Foi administrador da Imprenta Nacional e director da Gaceta de Madrid. En 1853 ingresou na Real Academia Española.

PERSOEIRO

Pintor. Viviu en Barcelona, onde realizou a maior parte da súa obra. Foi un dos primeiros pintores americanos interesados polo Cubismo e o seu estilo estivo moi emparentado co Futurismo italiano xa que tiña un compoñente dinámico, por iso intentou crear o Vibracionismo. Expuxo nas galerías Dalmau e colaborou en publicacións como Un enemic del poble.

GALICIA

Debuxante. Colaborou en diversas revistas e xornais. Foi asesor artístico do concello da Coruña. Membro da Real Academia de Belas Artes da Coruña, en 1962 ingresou na Real Academia Galega cun discurso titulado: “Breves divagaciones sobre el arte en relación con algunos pueblos y épocas de la antigüedad que lo crearon”.

GALICIA

Debuxante, cartelista e deseñador. Ao ser delineante municipal traballou moitos anos como organizador das carrozas e das escenografías no teatro da Farándula. Ademais realizou numerosos carteis de festas da cidade nas dúas primeiras décadas do século XX.

PERSOEIRO

Pintor. Estudou na Escola de Belles Arts de Barcelona e na de Pintura Mural Contemporànea de Sant Cugat del Vallés. Entre o 1966 e o 1968 agrupouse con E. Arranz i Bravo, G. Sala i Rosselló e R. Llimós i Oriol, pero soamente mantivo o traballo conxunto con Arranz i Bravo, con quen expuxo ata o 1982. Froito do seu traballo conxunto son algunhas esculturas, as decoracións murais da fábrica Tipel (1971), en Parets do Vallés, a dun centro comercial en Magaluf (1973) e a casa de Camilo José Cela en Mallorca. Cultivou a abstracción xeométrico-lírica con ilusións eróticas. Nos últimos tempos diversificou a súa produción cara á cerámica, á ilustración e á escultura.