"RG" (Contén)

1. Ter algunha cousa sabor amargo ou producir unha sensación desagradable ao padal.

2. Non gustar de facer algunha cousa e mesmo producir desgusto, molestia ou fastío.

3. Darlle un sabor amargo a algunha cousa.

4. Causar afliximento ou desgusto a alguén.

5. Sentirse alguén aflixido ou desgustado por calquera motivo.

1. 1. Dun sabor caracteristicamente desagradable, coma o fel ou o zume de áloe.

   2. sabor amargo

      Un dos catro sabores fundamentais. A sensación de amargor conséguese pola acción sobre o sentido do gusto de moitas substancias non iónicas, como son os alcaloides (cafeína, estricnina, quinina, brucina), os glucósidos (narinxina) ou os compostos cíclicos nitroxenados (ácido pícrico). Algúns ións metálicos producen tamén sensación de amargor (iodo, prata, cesio, rubidio e férrico).

2. Que produce unha impresión de desgusto, que expresa aflición.

3. araña.

1. Calidade do que é amargo ao padal.

2. Sentimento de malestar moral ou afliximento.

PERSOEIRO

Pintor alemán. Especialista en retratos. A súa obra mestra é O xeógrafo Sebastián Münster (museo de Berlín). Seguiu o estilo de Hans Burgkmair, pero foi influído por Tiziano.

PERSOEIRO

Cardeal e home de estado francés. Bispo de Montalbán (1484), Arcebispo de Narbona (1492) e de Ruán (1493), Cardeal (1498) e Legado Papal en Francia. Colaborou eficazmente na política italiana de Luís XII; dirixiu as negociacións con Florencia e interveu nos tratos con Venecia e o Papa Alexandre VI, preliminares á anexión do Milanesado. Asistiu ao Convenio de Savona entre o soberano francés e Fernando II de Aragón (1507). Promulgou as Ordenanzas de Blois (1499), compilación dos costumes franceses.

PERSOEIRO

Político e avogado italiano, fillo de Giovanni Amendola. Militante das filas antifascistas (1924) e do Partido Comunista Italiano (1929), actuou coa Resistencia e pulou pola creación de comités de liberación (1943-1945). Foi deputado (1946), membro da Xunta Directiva (V Congreso, 1946) e da Secretaría Xeral do PCI. Á morte de Palmiro Togliatti (1964), pasou a ser o ideólogo dunha liña moderada.

PERSOEIRO

Produtor e guionista italiano. Debutou no ano 1924 e foi un dos guionistas máis activos do cine italiano. Autor do guión Roma, città aperta (1945).

ILLAS

Illa de Grecia, pertencente ao arquipélago das Cícladas, no Mar Exeo. As localidades principais son Amorgós, un porto da costa oriental, e Aigiále, no Norte da illa.

PUBLICACIÓNS

Publicación médica que aparece no ano 1933 en Vigo.

PERSOEIRO

Creador de vestiarios e decorados para o cine, de orixe rusa. Chegou a Francia con Chagall e Jean Pougny, despois de dirixir na URSS a popular pantomima A prisión do Palacio de Inverno. Traballou especialmente para Max Ophüls.

1. Inorgánico, que non é orgánico.

2. Dise do resultado dunha determinada clase de fenómeno epentético que non se pode explicar nin por razóns etimolóxicas nin fonéticas.

PERSOEIRO

Compositor e pianista norteamericano. Residiu en París do 1922 ao 1930, onde compuxo música de vangarda. É autor de tres óperas, dous ballets, seis sinfonías e da música de máis dunha vintena de películas.

PERSOEIRO

Escritor de contos ruso. Comezou a súa carreira no 1944. Entre as súas obras destacan Vesna (Primavera, 1950), Po dorogam idut masini (Os coches van polos camiños, 1951), Delo bylo v Penkovo (Aconteceu en Penkovo, 1956), Razorvannyj rubl (O rublo rachado, 1966) e Trudnyj den (Día atarefado, 1978).
 

PERSOEIRO

Xeográfo e cartógrafo francés. Primeiro xeógrafo real (1719), do seu traballo destaca o conxunto de mapas que elaborou para a Description géographique de la Chine (Descrición Xeográfica da China, 1735) do xesuíta J. B. du Halde. Publicou os seus mapas máis importantes nun Atlas Géneral (1737-1780).