"Rin" (Contén)

Título concedido en Sicilia en 1690 a Luís de Moncada, que morreu cara a 1704. En 1798 pasou aos Platamone, duques de Cannizaro.

Antiga parroquia do concello de Sarria, hoxe parroquia da Veiga.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘larinxe’.

Médico especialista en laringoloxía.

Rama da medicina que estudia a larinxe e as súas enfermidades.

Abrandamento da carcasa cartilaxinosa e ligamentosa da larinxe.

Parálise dos músculos da larinxe que provoca afonía cando a lesión afecta os nervios dos dous lados, con parálise das cordas vocais e disfonía, con voz bitonal, se a lesión é unilateral.

Exame da larinxe efectuado mediante o laringoscopio.

Aparato inventado polo médico Manuel García (1805-1905) para explorar, desde o exterior, a larinxe e, en especial, o movemento das cordas vocais. Componse basicamente dun espello disposto nun ángulo adecuado respecto do mango que se introduce na boca do informante.

Contractura das paredes da larinxe, con perigo de detención da respiración e ameaza de asfixia. Pódese dar en nenos afectados de espasmofilia ou noutras enfermidades. OBS: Tamén se denomina espasmo de glote.

Diminución da abertura da larinxe.

Formación dunha abertura na larinxe que a comunica co exterior a través do pescozo.

Incisión cirúrxica da parede da larinxe.

Estrutura músculo-cartilaxinosa, baleira, simétrica e regular, situada na parte anterior do pescozo, sobre a traquea e baixo a lingua e o hioide, en comunicación coa farinxe. Ten función respiratoria, de deglutición, expectorante, tusíxena, protectora, fixadora e fonatoria por medio das cordas vocais. O interior da larinxe consta de tres partes: a superior, supraglótica ou vestíbulo, limitada pola epliglote, que a pecha e a separa da farinxe no acto da deglución; a mediana formada pola glote, que é o espazo limitado polas cordas vocais; e a inferior ou infraglótica, que continúa coa traquea. OBS: Tamén se denomina cano da gorxa.

Extirpación total ou parcial da larinxe.