"ISM" (Contén)

Liña que une os puntos da superficie da Terra no que un movemento sísmico acada a mesma intensidade. Cada unha destas liñas envolve unha área aproximadamente circular ou elíptica, segundo a topografía ou a estrutura xeolóxica da zona. A isosísmica da máxima intensidade engloba a denominada área plistosísmica, que contén o epicentro do terremoto.

Relativo ou pertencente á isosísmica.

Propiedade relativa ás agrupacións atómicas que presentan propiedades físicas e químicas semellantes, e por isto suponse que teñen igualmente dispostos os electróns máis externos.

Premio convocado e organizado anualmente por Caixanova, dirixido a aqueles xornalistas e autores que publican artigos na prensa española. O primeiro galardoado foi Gonzalo Fernández de la Mora, cun artigo titulado “El prosista puro”, publicado no diario madrileño ABC o 28 de xullo de 1980. En cada convocatoria adoitan outorgarse, amais dos premios oficiais, algún accésit ás mellores reportaxes e premios especiais do xurado. Entre os autores premiados figuran escritores e xornalistas como Isaac Otero, Alfredo Conde, Víctor F. Freixanes, J. L. Martín Descalzo, Borobó, Mariano Tudela, Xesús A. Montero, X. Ferro Ruibal, Torcuato Luca de Tena, X. Neira Vilas, Carlos Casares e Diego Bernal.

Corrente fundamentada nas ideas de J. M. Keynes sobre o control do nivel de actividade económica, contidas en The General Theory on Employment, Interest and Money (1936). Centrouse na defensa da política fiscal como instrumento máis válido da política económica, por oposición á política monetaria defendida por cuantitativistas e neocuantitativistas. Desde o final da Segunda Guerra Mundial a aceptación dos presupostos e as solucións keynesianas foi case xeral entre os economistas, ata o momento en que, como consecuencia da obra de M. Friedman e da escola de Chicago, cara á metade da década de 1950, foi reprimida a defensa dos presupostos monetaristas. O debate pareceu gañado polos keynesianos cos bos resultados obtidos por estes como asesores e membros do equipo dos presidentes Kennedy e Johnson, a principios de 1960, e a posta en práctica da denominada nova economía. Non obstante , a partir de 1966 comezou a fracasar o uso da política fiscal como correctora da política...

Corrente filosófica que toma como base o pensamento de Karl Christian Friedrich Krause, que el denominou racionalismo harmónico. Defende o panenteísmo, no que afirma a realidade do mundo como mundo-en-Deus. Fronte á teoría absolutista do estado, resalta a importancia de asociacións chamadas de finalidade universal, como a familia e a nación. Na obra Das Urbild der Menschheit (O ideal da humanidade, 1811) inclúense Os mandamentos da humanidade, esencia da ética krausista. Entre os krausistas cómpre citar a Röder, Schliephake e Leonhardi; e Tiberghien, Ahrens e Nieuwenhuis, que difundiron as doutrinas en Bélxica e Países Baixos. En España o krausismo converteuse nun movemento de renovación espiritual e, en particular, educativa. Un dos principais krausistas españois foi Julián Sanz del Río que, en 1857, redactou un escrito curto titulado Racionalismo armónico, definición y principios. A mediados de 1860 apareceu o seu Ideal de la humanidad...

Corrente do movemento obreiro que retomou a herdanza dos movementos cartistas, dos fabianos e das Trade Unions. Trala formación do Labour Party, desenvolveu un programa político inspirado en ideais e prácticas do reformismo social.

Calidade de lacónico.

Forma particular do budismo no Tibet e en Asia central, consecutiva á reforma de Tsong Khapa (1355-1417) e á concesión do poder temporal do quinto Dalai Lama (s XVII). É o budismo mahāyāna con incorporación de elementos tántricos. Considérase fundador do lamaísmo ao monxe Padma Sambhava, que fixo construír o primeiro mosteiro tibetano. Desde Tibet, estendeuse a Mongolia, China e Siberia.

Teoría da evolución que expuxo Lamarck en 1809 na súa obra Philosophie zoologique. As dificultades que atopou Lamarck para clasificar as grandes coleccións de animais inferiores do Musée National d’Histoire Naturelle fixérono reflexionar sobre a noción de especie, poñer en dúbida a súa significación absoluta e estudar a posible conexión e unidade de orixe das diferentes especies. Segundo Lamarck, a natureza produciu por xeración espontánea os seres vivos máis simples (os infusorios), e os demais formáronse sucesivamente a partir deles, ata chegar á organización máis complexa (os mamíferos). Esta capacidade de complicación débese ás propiedades da mesma materia viva. Pero a idea de evolución de Lamarck non se fundamentaba na acción que as circunstancias cambiantes exercían sobre o individuo, senón que os fluídos internos do organismo eran quen de crear novos órganos modificando a estrutura dos individuos. Esta teoría resúmese en dúas leis. A primeira fai referencia ao uso máis frecuente...

lalación.

Sistema de propiedade e explotación agraria onde predomina o réxime de latifundio.

Proposición, expresión ou construción característica da lingua latina integrada nunha lingua diferente. Son latinismos, por exemplo, ecce homo, ad hoc e de facto.

Intoxicación crónica producida pola utilización de fariña composta con grans de distintas especies do xénero Lathyrus (L. cicera ou L. sativus), que se manifesta coa aparición de tremores, incontinencia de ouriños e, máis tarde, parálise con contraccións nas pernas e tremor nos membros superiores.