"OMI" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao pobo otomí ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo otomí.

3. Pobo indíxena de México, un dos primeiros que se estableceron no altiplano de México, quizais ao mesmo tempo ca os olmecas. Tiñan unha cultura moi primitiva e moitos grupos non coñeceron o castelán.

4. Lingua otomangueana do phylum amerindio falada polo pobo otomí.

PERSOEIRO

Monxe. Iniciador do cenobitismo, fundou en Tebaida o mosteiro do Tabennesi (320?). O grupo de discípulos que o seguiron foi tan numeroso que deu lugar ao nacemento de nove mosteiros masculinos e un feminino. Os seus escritos, conservados en grego, copto, latín e árabe, céntranse nas Regras, as Prescricións, as Prescricións e Institucións, as Prescricións e Sentencias e as Prescricións e Leis, e sentaron as bases principais da vida monástica. A súa festividade celébrase o 14 de maio na Igrexa Latina e o 15 de maio na Igrexa Grega.

PERSOEIRO

Pintor e tratadista de arte. Pintou ao óleo e tamén ao fresco. Traballou no coro da igrexa de San Esteban de Salamanca (1707) e na cartuxa de Granada (1712). Publicou Museo pictórico y escala óptica (1715-1724) e pintou Inmaculada e diversos frescos como os das igrexas de Sant Joan del Mercat e Nostra Senyora dels Desamparats de València.

1. Representación escénica muda que se basea no xesto e na expresión corporal, frecuentemente acompañada de música. En Grecia era un simple accesorio da danza, e entre os romanos, malia que o mimo era famoso grazas ao tráxico Pílades de Cilicia e ao cómico Batilo de Alexandría, non se estableceu na súa forma definitiva ata a época de Augusto. Ocupou un lugar preeminente na Commedia dell’Arte, sobre todo con Arlequín e Colombina. A ópera cómica do s XVIII tomou dela moitos elementos, e foi J. G. Noverre (1727-1810), director das festas na corte francesa, quen lle devolveu a súa rigorosa natureza de espectáculo sen canto e sen fala. Máis tarde chegaron as formas estilizadas e decorativas de I. Stravinskij, S. Prokof’ev e O. Respighi. Pantomimas famosas son a Petruska de I. Stravinskij ou El sombrero de tres picos de Falla. Xa ben entrada a segunda metade do s XX recuperou as súas características, diferenciándose claramente da danza e do ballet, e centrándose rigorosamente no...

2. Representación que se fai con ánimo de enganar.

3. Acción ou actitude finxida para enganar a alguén.