"INE" (Contén)

PERSOEIRO

Actriz. Fundou, xunto co seu marido e actor Francesc Pierrà, unha compañía de teatro que funcionou durante máis de 20 anos. Interpretou obras de Benavente, Pemán ou Álvarez Quintero, e a súa derradeira obra foi El tragaluz, de Buero Vallejo.

PERSOEIRO

Avogado. Secretario do concello da Coruña, escribiu entre 1926 e 1932 na publicación mensual Galicia Industrial y Comercial, que dirixiu desde xaneiro de 1929.

PERSOEIRO

Paleontólogo. Especializouse no estudo dos moluscos de finais do Neoxeno ata a actualidade e nos fenómenos de bioerosión fósil e actual. Foi membro da International Union of Geological Sciences, da Sociedad Española de Paleontología, da International Paleontological Association e da European Paleontological Association.

PERSOEIRO

Lingüista francés. Influído polo Círculo Lingüístico de Copenhague e polos behavioristas estadounidenses, sobre todo por L. Bloomfield, foi o principal representante da escola funcionalista francesa e o difusor dos métodos estruturalistas en Europa. Creou a Société internationale de Linguistique fonctionnelle (SILF) e a revista La lingüistique (1965), órgano oficial do funcionalismo. Centrou os seus estudios na lingüística xeral e na fonoloxía, baseándose na premisa de que o obxecto básico da linguaxe é o de satisfacer as necesidades comunicativas, polo que é básico determinar os trazos lingüísticos capaces de transmitir información. Da súa produción destacan Phonology as Functional Phonetic (1949), Economie des changements phonétiques: traité de phonologie diachronique (1955), Èléments de linguistique générale (1960), A Functional View of Language (1962), La linguistique synchronique. Études et recherches (1965), Le langage (1968),...

1. Apelido que deriva do antropónimo Martiño.

2. Liñaxe que nas súas armas pode presentar moitas variantes, das que destacan as dun escudo partido: primeira partición, en campo de prata, con tres flores de lis de goles, colocadas en pao; segunda partición, en campo de sable, con dúas faixas de prata.

PERSOEIRO

Pintor. Especializouse na temática paisaxística e realizou mariñas de gran tamaño en grises. Da súa obra destaca Marina (1892). Obtivo a medalla de ouro na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1891.

GALICIA

Filólogo. Foi profesor de lingua e literatura españolas no Servicio Exterior da Dirección Xeral de Relacións Culturais do Ministerio de Asuntos Exteriores. Publicou Santiago de Compostela, meta del mundo medieval (1945), Contribução de Camões na literatura espanhola (1952), Dicionário espanhol-português (1957), Gramática espanhola para portugueses (1958) e Dicionário português-espanhol (1959). Foi membro correspondente da Real Academia Galega, do Grupo Português de Estudos Brasileiros e do Instituto Cultural de Porto. Recibiu as encomendas de Alfonso X el Sabio e de Isabel la Católica.

GALICIA

Militar e político. Foi gobernador militar (1917-1920) e civil (1920-1922) de Barcelona, cargo en que destacou pola súa situación en contra dos sindicalistas, especialmente contra a CNT, mediante a aplicación da Lei de Fugas. Miguel Primo de Rivera nomeouno director xeral de seguridade e ministro de Gobernación (1925-1930). Exiliado en Francia (1931), voltou a España en 1936 para unirse ao alzamento militar. Ocupou a carteira de Orde Pública (1938) no primeiro goberno de Franco, despois de ser desde 1937, xefe de seguridade interior.

PERSOEIRO

Político. Partidario de A. Lerroux, foi ministro de Comunicacións no goberno provisional de 1931. Xefe da minoría radical no Congreso de los Diputados e ministro de Gobernación (1933), fíxose cargo da presidencia do goberno. Rompeu as relacións con Lerroux e fundou o partido Unión Republicana. En 1945 foi presidente da República no exilio.

PERSOEIRO

Avogado. Dirixiu o programa Con la Ley en la Mano, emitido por Radio Noroeste e posteriormente por Radio Voz e a asesoría xurídica do R.C. Celta de Vigo, do que foi vicepresidente. Desde 1995 traballou como avogado de Greenpeace en Galicia. Especialista na emigración galega, publicou diversos traballos sobre montes comunais.

PERSOEIRO

Tenista. Coñecida como Conchita Martínez, é profesional desde 1988. Gañou o Torneo de Wimbledon (1994), cinco títulos da Copa Federación (1991, 1993, 1994, 1995 e 1998), catro títulos no Aberto de Roma (1993, 1994, 1995 e 1996), a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Barcelona (1992) e a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Atlanta (1996), ambas as dúas con Arantxa Sánchez Vicario como parella de dobres.

GALICIA

Artista plástico. Formouse con Alberto Castro Couso e Ana Martínez Pasarín e participou nas exposicións celebradas na praza da Princesa de Vigo (1978). A súa obra caracterizouse pola utilización de técnicas mixtas, como a colaxe e os acrílicos sobre madeira ou tea. A súa temática abordou a relación entre fondo e figura, moitas veces na procura de valores tridimensionais que o achegaron á abstracción aínda que incorporando elementos sólidos á pintura como madeiras, teas ou metais. Na década de 1990 evolucionou cara a unha mestura técnica entre pintura e escultura. Destaca a serie Yapeyú (1997).

GALICIA

Futbolista. Xogou no Rácing de Ferrol e no Real Zaragoza (1958-1969), co que gañou tres Copas do Xeneralísimo e unha Copa de Ferias formando parte da dianteira coñecida como “Los cinco magníficos”. Foi internacional en 14 ocasións e proclamouse campión da Eurocopa (1964), onde marcou o gol da vitoria na final.

GALICIA

Escritor. En 1947 emigrou a Cuba, Venezuela e outros países americanos, onde comezou a escribir os primeiros textos. Posteriormente viaxou a Alemaña e Suíza, ata que en 1959 se asentou na Coruña, onde publicou Islas y penínsulas (1996) e Antropografía (2000), con prólogo de Antonio Fraguas.

GALICIA

Fotógrafo. Especializado en fotografía publicitaria e en imaxes relacionadas coa pintura, a escultura e a arquitectura, encargouse da elaboración do catálogo da colección de Arte Galega da Xunta de Galicia (1989), ademais de ilustrar La meta del Camino de Santiago (1995), Camino del Sudeste, vía de la Plata (1999) e La escultura en Compostela (2002).

GALICIA

Pintor. Especializouse na figura humana, na paisaxe e nas naturezas mortas, nunha estética impresionista.   Realizou diversas exposicións individuais e participou en diversas convocatorias da Bienal de Pontevedra. Da súa obra destaca a Fachada de la catedral de Orense. Recibiu o Premio Nacional de Pintura al Aire Libre (1971).

GALICIA

Cantante. Coñecida como Pilocha, gravou varios discos individuais, entre os que destaca Calamidad sentimental (1997), un disco como cantante do Grupo de Cámara Universitario (1979) e colaboracións con Uxía e Milladoiro.