"To" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos odontocetos.

2. Mamífero da suborde dos odontocetos.

3. Suborde de mamíferos, da orde dos cetáceos, que se caracterizan, en oposición aos misticetos, pola posesión de dentes nos adultos e pola presenza dun só espiráculo. Inclúense neste grupo os golfiños, a candorca, as toniñas, o narval, o cachalote e as baleas con peteiro.

1. Relativo ou pertencente aos odontognatos.

2. Ave fósil da suborde dos odontognatos.

3. Superorde de aves fósiles que presentaban as mandíbulas provistas de dentes.

1. Descrición dos dentes.

2. Radiografía dos dentes.

1. Que ten a forma dun dente.

2. Que é semellante a un dente.

3. Que está constituído por tecidos semellantes aos dos dentes.

PERSOEIRO

Erudito e investigador. Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela e realizou investigacións no campo bibliográfico, histórico, musicolóxico e no das ciencias naturais. Bibliotecario da Misión Biolóxica de Galicia ata 1981, destacou como especialista do mundo das flores, especialmente da camelia, e impartiu numerosos cursos sobre floricultura e xardinaría no Centro Forestal de Lourizán. Publicou diversos artigos bibliográficos relacionados co mundo da imprenta, sobre todo unha serie de estudos dos obradoiros tipográficos de Juan Parix en Segovia (1472-1474), coñecida como a primeira imprenta que funcionou en España, ou mesmo outros relacionados cos traballos do tamén impresor Agustín de Paz en Mondoñedo. A través das súas investigacións coñecéronse datos e recuperáronse libros moi importantes da imprenta en Galicia, como o Misal Compostelano (1495), o Manual Auriense (1510) e o Manual Compostelano (1543). Ademais, elaborou numerosos catálogos musicais, como Homenaje a Sergio...

RIOS

Río de Campania e de Puglia, Italia, que ten unha lonxitude de 165 km. Nace ao S dos Apeninos de Campania e desemboca ao NO de Barletta, no golfo de Manfredonia.

1. Rito da liturxia eucarística en que o celebrante ofrece o pan e o viño que van ser consagrados. O ofrecemento acompáñase dunha pregaria que normalmente relaciona o sentido das ofrendas coa festividade que se celebra. Na liturxia romana atópase despois da liturxia da palabra, ao inicio da liturxia do sacrificio.

2. Antífona que acompaña o rito do ofertorio. Introducido por santo Agostiño, a súa composición variou segundo a época. Se inicialmente era cantado entre os versículos do salmo por varios coros, cos gregorianos comezaba cunha antífona seguida de varios versos de melodía libre e un refrán e, durante o Renacemento, preferiuse o seu tratamento a cappella. No s XVII converteuse nunha peza instrumental.

1. Acción e efecto de ofrecer ou ofrecerse.

2. Doazón, promesa ou sacrificio que alguén ofrece a un santo, a Deus ou á Virxe.