"SS" (Contén)

PERSOEIRO

Político e xurisconsulto. Foi membro do Partido Conservador e ministro de Fomento (1919). Non apoiou a Ditadura de Primo de Rivera, demandou a abdicación de Afonso XII e foi deputado nas Cortes Constituíntes da Segunda República (1931); ademais formou parte da comisión redactora do anteproxecto da nova constitución. Durante a Guerra Civil Española foi embaixador en Bruxelas, en París e en Bos Aires. No exilio, formou parte do goberno Giral como ministro sen carteira (1945-1947). Das súas obras destacan Historia del pensamiento político catalán durante la guerra de España con la República Francesa (1913) e Mis Memorias (1946). Foi presidente da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación (1928-1929).

GALICIA

Realizador cinematográfico. Coñecido como Amando de Ossorio, comezou como xornalista en Madrid e interesouse tamén pola pintura, a escultura, a fotografía ou a literatura. Contactou co mundo do cine a través do produtor Pedro de Juan e do director ourensán A. Román. Da súa obra destacan as curtametraxes El misterio de la endemoniada (1942) e El último carnaval (1942), e os filmes La bandera negra (1956), dun estilo entre expresionista e surrealista filmado en branco e negro, Malenka, la sobrina del vampiro (1968), La noche del terror ciego (1971), El ataque de los muertos sin ojos (1973), La noche de las gaviotas (1975) e Serpiente de mar (1984).

PERSOEIRO

Político sueco, conde de Södermore. Ocupou a chancelaría desde 1611. Secundou a política expansionista de Gustavo Adolfo II de Suecia negociando as treguas de Knared con Dinamarca (1613), que puxo fin á guerra de Kalmar, á de Orga (1622) e á de Altmark con Polonia (1629). Durante o período sueco da Guerra dos Trinta Anos participou en operacións militares en Alemaña, e á morte de Gustavo Adolfo II de Suecia (1632) reorganizou e comandou a Liga protestante de Heilbronn (1633). As treguas de Brömsebro (1645) e Westfalia (1648), que puxeron fin á Guerra dos Trinta Anos, aumentaron a influencia sueca no Báltico.

PERSOEIRO

Político sueco, conde de Korsholm e Vasa. Negociou a Tregua de Oliva (1659-1660) e a Paz de Nimega (1678). Concertou cos Países Baixos o Tratado da Haia (1681) que cambiou a política de alianzas anteriores.

PERSOEIRO

Compositor. Formado con E. Morera, vinculouse aos intelectuais da Renaixença e foi un dos introdutores en España da música de R. Wagner e C. Debussy. Interesado polas innovacións internacionais, en 1937 marchou a Arxentina, onde realizou un destacado labor pedagóxico. Das súas obras destacan, ademais de diversos concertos sinfónicos e música de cámara, as óperas Gala Placidia (1903), Marianela (1921) e La princesa Margarida (1928).

PERSOEIRO

Sabio, ceramista e vidreiro francés. Realizou as vidreiras do castelo de Écouen (1544), e na corte interesouse pola cerámica esmaltada. Fixo covas rústicas de cerámica para o castelo de Ecouen e para as Tuilleries, cerámicas ornamentadas con baixorrelevos, arabescos e decoracións que imitan a escultura. Publicou Discours admirable de l’art de terre... (1580) e os Discours admirables de la nature des eaux et fontaines...

PERSOEIRO

Historiador. Fundador da etruscoloxía moderna, foi o artífice dunha prestixiosa escola de arqueoloxía e protohistoria na Universidade de Roma. Escribiu Etruscologia (1942).

DISTRITOS

Distrito de Mauricio (179 km2; 122.252 h [2000]). A súa capital é Pamplemousses.

PERSOEIRO

Músico. Coñecido como Vangelis, comezou a súa carreira musical no grupo pop Formynx para logo pasar a formar parte de Aphrodite’s Child, xunto a Demis Roussos e Loukas Sideras. Xa en solitario, desenvolveu un estilo moi persoal e próximo á new age, feito que lle valeu o recoñecemento internacional. Os seus contactos co mundo do cine foron continuos, e destacou a súa participación en filmes como Chariots of Fire (1981, Oscar á mellor banda sonora orixinal), Blade Runner (1982), 1492: Conquest of Paradise (1992) e Alexandre (2004). Da súa discografía destacan Earth (1973), Direct (1988) e Mythodea (2001).

PERSOEIRO

Poeta. Licenciado en Historia da Arte, publicou numerosos estudos sobre pintores e artistas modernos e contemporáneos. A súa poesía evolucionou dun primitivo hermetismo a un posterior intimismo. Destacan as súas obras I giorni sensibili (1941), Per strade di bosco e di città (1954), L’apparenza non inganna (1966), Replay (1980), L’incertezza amorosa (1992), Ut pitura (1997) e Poesie (2000). Recibiu o premio de poesía Dino Campano 2001.