"To" (Contén)

PERSOEIRO

Libreiro, bibliógrafo e escritor. Publicou a obra monumental Manual del librero hispanoamericano (1923-1927 e 1948-1976), onde describe obras en calquera lingua, publicadas por autores nacidos na Península Ibérica e Hispanoamérica. Trátase do repertorio bibliográfico máis completo dentro do seu ámbito. Tamén publicou El año literario y artístico en Barcelona (1895), La biblioteca del marquès de Llió (1909) e Bibliografía de Cervantes (1924).

1. Relativo ou pertencente aos paleoacantocéfalos.

2. Acantocéfalo da clase dos paleoacantocéfalos.

3. Clase de acantocéfalos, que inclúe especies coas espiñas da rexión cefálica dispostas en círculos concéntricos alternativamente. Os seus hóspedes definitivos son acuáticos e abundan no tubo dixestivo dos paxaros mariños.

1. Relativo ou pertencente aos paleognatos.

2. Ave da infraclase dos paleognatos.

3. Infraclase de aves que se caracterizan por presentar prevómeres de grandes dimensións e pterigoides soldados aos palatinos. Son aves corredoras que perderon a capacidade de voar e carecen de quilla, como por exemplo as avestruces.

1. Ciencia que estuda os fósiles, é dicir, os restos de animais e vexetais do pasado que permaneceron soterrados nas capas xeolóxicas. A paleontoloxía presenta dúas vertentes: a paleontoloxía estratigráfica, que estuda obxectivamente os fósiles e con eles determina a idade relativa das capas xeolóxicas, e a paleontoloxía biolóxica, ou paleobioloxía, que observa e determina os fósiles como restos duns seres que viviron nun pasado máis ou menos remoto. A paleontoloxía ten métodos propios e afástase tanto da xeoloxía como da bioloxía no senso estrito das dúas disciplinas. En efecto, ten que ver cuns restos que xa non teñen vida, que soamente dan, polo xeral, unha idea parcial do animal ou do vexetal conservados. É moi rara a conservación de fósiles completos, como é o caso dos mamuts e rinocerontes siberianos ou dos insectos encapsulados no ámbar do Báltico. O paleontólogo ten que reconstruír, co que atopa, a totalidade do animal ou do vexetal, mesmo as partes brandas, que polo xeral desaparecen...

2. Disciplina que ten por finalidade a reconstrución de fenómenos culturais, étnicos ou sociais dos pobos antigos dos que non queda ningún testemuño histórico, mediante os datos que proporcionan as súas linguas, moitas veces coñecidas unicamente por topónimos e inscricións.

PERSOEIRO

Poeta portorriqueño. Xunto a José Isaac de Diego tentou fundar un movemento poético baseado no son e coñecido como diepalismo. Da súa obra, moi influída polo espazo en que viviu de neno, destacan Azaleas (1915), Pueblo negro (1926), Tuntún de pasa y grifería (1937) e Poesía (1957), que constitúe unha recompilación de poemas escritos entre 1915 e 1956.

1. Códice, texto ou documento escrito sobre o mesmo soporte despois de borrar o texto primitivo. Os da Idade Antiga e os medievais debéronse tanto á perda de interese polo texto inicial como á escaseza de pergameo novo para escribir. A limpeza do pergameo facíase cun líquido que esvaecía a tinta ou rascando a escritura. Destacan os de M. T. Cicerón, Aulo Gelio e Caio na Antigüidade tardía. Na Idade Media foron máis frecuentes. No s XIX, cando comezou a descubrirse este feito, a súa lectura facíase pintando o pergameo con ácido gálico, que ao pouco tempo se volvía fusco e destruía o pergameo. Modernamente utilizouse a luz ultravioleta.

2. Táboa pequena en que se podía borrar o escrito para volver escribir nela.