"AND" (Contén)

PERSOEIRO

Bioquímico alemán. Foi profesor nas universidades de Göttingen, Danzig, Tübingen e Múnic. En 1936 foi nomeado director do Instituto Max Planck de bioquímica. Investigou as feromonas das bolboretas e conseguiu illar e identificar diversas hormonas sexuais humanas (foliculina, androsterona e proxesterona), investigando ademais as súas posibles propiedades carcinóxenas. En 1939 recibiu, xunto con Leopold Ružička, o Premio Nobel de Química, pero o goberno nazi prohibiulle aceptalo. En 1963 foi investido doutor honoris causa pola Universidad Complutense de Madrid.

PERSOEIRO

Químico ruso. Foi discípulo de Charles Wurtz, profesor de química orgánica en Kazan’. Definiu o concepto da estrutura química, o que permitiu chegar ao concepto de isomería. A aplicación destes principios levouno a descubrir os alcois terciarios. Traballou tamén sobre a determinación de pesos atómicos e complexos inorgánicos. Publicou a Introdution à l’étude complète de la chimie organique (Introdución ao estudo completo da química orgánica, 1864).

ILLOTES

Illote da ría de Arousa, no denominado Paso interior de Sálvora, situado ao NL da illa de Sálvora e ao SL da illa Cabeceiro Chico, en territorio da parroquia de Carreira (Ribeira).

PERSOEIRO

Pintor. Baseou o seu academicismo na harmonización suave dos tons e na elegancia convencional das formas. Opúñase ao impresionismo. A súa obra máis coñecida é O nacemento de Venus que presentou ao Salón oficial de 1863 e que mercou Napoleón III. Sobresaíu como retratista coas obras Retrato de Napoleón III (1865) e Autorretrato (1852). Gañou en 1845 o Prix de Rome.

GALICIA

Relixioso. Foi cóengo da catedral de Santiago de Compostela. Dende os seus cargos como reitor do Colexio de Fonseca e membro do claustro universitario compostelán, organizou o Batallón Literario e perseguiu os profesores afrancesados tralo regreso de Fernando VII, de quen obtivo unha pensión vitalicia. Foi fundador de El Sensato, publicación de tendencia absolutista aparecida en Santiago de Compostela en 1811.

GALICIA

Construtora e manipuladora de bonecos. Estudiou marionetas no Institut del Teatre de Barcelona. Realizou diversos espectáculos entre os que destacan A guerra das Galíxias de Jorge Rey e Agasallo de sombras co Centro Dramático Galego. É tamén autora, xunto con Rafael Vázquez, de Maltraste, que estreou en 1992 co grupo Trécola, no que traballa habitualmente.

PERSOEIRO

Historiador. Benedictino de Solesmes (1878), foi abade de Farnborough (1903). Autor de Le livre de la prière antique (O libro do rogo antigo, 1900). Dirixiu os Monumenta Ecclesia Liturgica (Actas eclesiásticas litúrxicas, 1900-1912) e o Ditionnaire d’archéologie chrétienne et de liturgie (Dicionario de arqueoloxía cristiá e de liturxia).

PERSOEIRO

Militar e político peruano. Entre 1857 e 1860 foi agregado militar da legación peruana en París. Participou activamente na Guerra do Pacífico (1879-1883) onde liderou a resistencia peruana contra os chilenos. No ano 1886, foi elixido presidente ata 1890 cando foi derrocado por Morales Bermúdez. Nos anos seguintes foi destinado a Inglaterra e Francia como ministro plenipotenciario. A súa volta a Perú produciuse no ano 1894 cando ocupou o poder pola forza. A súa ditadura durou un ano, ata 1895, cando un novo golpe de estado o obrigou a exiliarse. Durante os seus mandatos presidenciais puxo en práctica unha política económica destinada a diminuír a débeda externa do seu país polo que cedeu a explotación do ferrocarril durante sesenta anos e parte da explotación de guano a Gran Bretaña. Entre 1905 e 1911 foi enviado extraordinario e ministro plenipotenciario en Italia.

PERSOEIRO

Político. Deputado socioprogresista (1934-1937), converteuse en vicepresidente da República (1950) e en presidente (1954-1955).

PERSOEIRO

Comediógrafo e xornalista. Escribiu comedias satíricas como Le Roi (O rei, 1908), Primerose (Malvarosa, 1911) e M. Bretonneau (1914). Foi colaborador de Robert de Flers en moitas das súas obras.

GALICIA

Médico cirurxián. Estudiou medicina na Universidade de Santiago de Compostela e, no 1955, acadou a cátedra de Patoloxía e Clínica Cirúrxica. Dedicou unha especial atención á infección en cirurxía e traballou tamén nos receptores de estróxeno en tumores de mama e ensaios clínicos. Pertenceu a numerosas sociedades científicas, foi secretario e presidente da Sociedad de Cirugía de Galicia (1988-1995) e director da Revista Gallega de Patología Digestiva. Ademais de numerosos artigos científicos, publicou: Infección en cirugía (1994), Contenidos y objetivos docentes en patología quirúrgica general y del aparato digestivo (1996), Conferencia de consenso sobre la infección en cirugía (1997) e Asepsia y antisepsia en cirugía (1999), entre outros libros. Académico correspondente da Real Academia de Medicina y Cirugía de Galicia, foi galardoado con premios como o Conde de Fenosa (1984), Sociedad de Cirugía de Galicia (1986) ou Braum-Dexon (1987).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Teruel, Aragón, na marxe esquerda do río Guadalope, afluente do Ebro (3.596 h [1996]). Atópase nunha chaira ao NL do Sistema Ibérico. Posúe unha economía agrícola baseada na produción de cereal, oliveira, viña, froitas e hortalizas, e na gandería lanar e porcina. No sector industrial destacan os tecidos e as industrias alimentarias. É de destacar a igrexa parroquial, de finais do s XVII. Unha das características da súa cultura é o uso dos tambores na Semana Santa. Segundo a tradición, que se remonta ao s XVIII, cando o reloxo da igrexa do Pilar marca as doce da mañá do Venres Santo, comezan os redobres dos tambores que se converten nunha forma de linguaxe. Cando dous grupos de tambores diferentes se atopan, prodúcense duelos de redobres.

REXIÓNS

Rexión de Aragón, na provincia de Teruel. Caracterízase pola secura do seu clima e a grande erosión do solo. O seu centro rexional é a vila de Calanda.

1. Máquina formada por un conxunto de rolos superpostos entre os que pasa unha materia continua, papel ou tecido, sometida á acción combinada da presión e do escorregamento. Na industria papeleira emprégase para comprimir, alisar e satinar o papel ou o cartón. Ademais, poden imprimirse marcas no papel se os rolos de aceiro están gravados. Na industria do caucho emprégase no proceso de preelaboración. A industria téxtil utiliza esta máquina no acabado dalgúns tecidos como o algodón, o liño, a seda e o raión, e para facer compacta a napa; neste caso os rolos metálicos quéntanse con vapor. Utilízase ademais para a produción de pranchas de caucho ou de películas continuas de resinas termoplásticas.

2. Núcleo de certos reactores nucleares no que o combustible e o refrixerante están colocados no interior duns tubos que o atravesan, mentres que o moderador enche o resto.

3. Reixa disposta na parte exterior dianteira da carrocería dun automóbil, polo xeral diante do radiador, que permite o paso do aire ao interior e serve de adorno.

1. Ave dos xéneros Calandrella e Melanocorypha da familia dos aláudidos, de peteiros fortes e plumaxe de cor predominantemente parda manchada. Camiñan lixeiras e presentan a unlla do dedo posterior das patas moi longa. Fan o niño no chan e teñen un canto con moitos sons que emiten cando voan de xeito rápido e ondulado.

2. [Melanocorypha calandra, Fam dos aláudidos]

3. [Calandrella rufescens, Fam dos aláudidos]

4. [Calandrella brachydactyla, Fam dos aláudidos]