"Bene" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Formouse co seu pai, o pintor e gravador Josep Espinós (1721-1792). Pertenceu á Fábrica dos Cinco Gremios de Madrid e foi director da Escola de Flors i Ornats de València dende 1784. Especializado na pintura de flores, os seus lenzos serviron de modelo para deseños de sedas e pequenas táboas. A súa obra evolucionou dun colorido fino e unha modelaxe suave a unha pintura vigorosa e rica en cor e empaste.

GALICIA

Cantautor. Formou parte do grupo Voces Ceibes. Da súa discografía destaca Pola unión (1977) e Os nomes das cousas (1978).

PERSOEIRO

Compositor italiano. Acadou fama internacional coa súa obra mestra Estro poetico-armonico, unha colección de 50 salmos. Tamén compuxo a sátira sobre a ópera contemporánea Il teatro alla moda (1720), a pastoral Calisto in Orsa (1725) e as óperas Dorinda (1729) e Arianna. O seu irmán Alessandro Marcello (Venecia 1684-1750), foi violinista, discípulo de Tartini, e deixou música instrumental e relixiosa, unha cantata de cámara e concertos.

PERSOEIRO

Químico fisiolóxico. En 1913 descubriu xunto con Thomas B. Osborne a vitamina A e investigou as funcións da vitamina C.

PERSOEIRO

Pintor e escultor. Seguidor de Vecchietta, traballou preferentemente en Siena, onde ata 1475 pintou asociado co F. di Giorgio Martini. O tema case único da súa produción foi a Virxe co Neno. Como escultor fixo un San Bernardino en Borgo a Mozzano, e unha Santa Caterina no oratorio da santa, en Siena.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Coñecido como Piero della Francesca, estudou con Masaccio e colaborou con Domenico Veneziano. Nas súas primeiras obras conservadas, Battesimo di Cristo (1440?-1445) e Polittico della Misericordia (1445-1462), evidénciase o protagonismo da figura humana en paridade coa natureza, segundo a liña marcada por Masaccio. Cara a 1450 pintou, en Urbino, La flagellazione di Cristo e os frescos de Sigimondo Malatesta e San Sigimondo, no templo dos Malatesta. Durante a súa estadía en Ferrara, entrou en contacto con R. van der Weyden e influíu na escola local. Entre 1452 e 1465 pintou os frescos da Leggenda della vera Croce para a capela do coro da igrexa de San Francesco en Arezzo, dos que destaca especialmente o Sogno di Constantino. Viaxou a Roma (1459-1460), onde influíu en artistas como Melozzo da Forlì. Despois de 1460 estivo en Sansepolcro (Resurrezione di Cristo, 1465) e na Corte de Urbino, onde...

PERSOEIRO

Arquitecto. De orixe alemá ou checa, traballou no castelo de Praga (1487-1511), onde fixo a Sala de Ladislau con bóveda de nervios dinámicos. Influíu na arquitectura de Saxonia e Lusacia.

PERSOEIRO

Escritor lituano. Cultivou a tradución, o ensaio e, sobre todo, a poesía dunha certa influencia impresionista, da que destaca Eilerasciai marese (Poesías nos mares).

PERSOEIRO

Cronista italiano. Coñecido como Salimbene de Parma, ingresou nos franciscanos en Fano (1238) e fuxiu de Parma durante o asedio de Federico II (1247), cara a Lyon, onde entrou en contacto co xoaquinismo dos espirituais. Das diversas crónicas que escribiu, só se conserva Cronicón, que constitúe unha das fontes históricas máis importantes do s XIII.

PERSOEIRO

Pensadora alemá. De nome Edith Stein, foi filla dun comerciante xudeu e discípula de Husserl. Converteuse ao catolicismo e en 1934 ingresou na orde carmelita. Morreu nun campo de concentración. Na súa obra póstuma Endliches und ewiges Sein (Ser finito e eterno, 1950) tentou fundamentar fenomenoloxicamente a concepción tomista. Escribiu tamén Eine Untersuchung über den Staat (Unha investigación sobre o estado, 1924), Das Ethos der Frauenberufe (O ethos da vocación feminina, 1931), Kreuzeswissenschaft (Ciencia da cruz, 1950) e Welt und Person (Mundo e persoa, 1962). Beatificada en 1987, a súa festividade celébrase o 9 de agosto.

PERSOEIRO

Editor e tipógrafo alemán. En 1824 abriu unha editorial en Leipzig. A partir de 1849, entre outras publicacións científicas, editou unha colección de textos gregos e latinos e, desde 1900, o Thesaurus Linguae Latinae. A editorial trasladouse a Stuttgart en 1953.

PERSOEIRO

Relixioso e guerrilleiro carlista. Coñecido como monxe Tristany, en 1833 declarouse partidario de Carlos María Isidro de Borbón e levantou unha das partidas máis activas de Catalunya. En 1837 apoderouse de Solsona e fixo unha incursión polo Baixo Llobregat. Pouco despois foi ascendido ao grao de mariscal de campo e nomeado segundo xefe carlista de Catalunya. Ao rematar a Primeira Guerra Carlista, pasou a Francia. En 1846 volveu do exilio e retomou a loita (Segunda Guerra Carlista), pero foi prendido e executado.

PERSOEIRO

Sociólogo. Foi secretario da Axencia Europea para a Cultura e conselleiro da UNESCO en París, ademais de director xeral de Educación, Ciencia e Cultura do Consello de Europa (1985-1991). Publicou España a debate (1993) e La ventana global. Ciberespacio, esfera pública mundial y universo mediático (2002).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Toledo, Castela-A Mancha, situado nos montes de Toledo, entre as serras de Yébenes e Manzaneque (5.905 h [20011]).