"ILi" (Contén)

Relativo ou pertencente aos grupos arilo.

Pascual Arrieta Corbera.

Sólido do que se obtén un sal sódico, denominado atoxil, que se emprega en medicina. Tamén recibe o nome de ácido atoxílico.

Dise da planta que ten preferencia polos terreos arxilosos.

Abundante en arxila.

Arxila endurecida a consecuencia dunha simple compactación ou ben por impregnación de sílice.

Transformación dunha rocha compacta ou dun mineral en arxila. O tipo máis corrente de transformación é a que sofren diversos minerais como a mica e, nalgúns casos, os piroxenos e os anfíbolos. Consiste en moitos procesos de hidratación con substitucións de ións que provocan cambios de estrutura. Resultan diversas menas de arxilas, cada vez máis alteradas (ilítica, vermiculítica, montmorrillonítica) que gañan en poder de intercambio de ións. Un caso particular de arxilización é a caolinización. Durante a arxilización libéranse diversos ións interesantes para as plantas.

Serie máis alta do Ordoviciano, constituído por pizarras, que descansa enriba do Caradociano e baixo o Llandoveriano (Siberia).

Relativo ou pertencente ao Ashgiliano.

Política encamiñada a asimilar a maneira de ser dun pobo, dunha colectividade, etc, á maneira de ser doutro.

Partidario do asimilismo.

Calidade de asociable.

Organización socio-laboral fundada en abril de 1932 en Vigo. Estaba conformada por maquinistas e patróns de pesca da cidade e non se establecía a afiliación de mariñeiros. A fins de 1932 ingresou na UGT baixo a denominación de Sociedad de Patrones, Habilitados y Fogoneros, sendo unha das poucas organizacións de traballadores do mar afiliada ao socialismo, xa que a CNT exercía, por eses anos, un total dominio sobre o sector mariñeiro galego.

Silicato natural de titanio, circonio, ferro, manganeso, sodio e potasio, de fórmula (SiO4)4 (Na,K)4 (Fe,Mn)4 Ti. Cristaliza no sistema rómbico en cristais aciculares formando agregados radiais. É de cor amarela escura e de brillo perlado.

Conxunto histórico composto pola igrexa da Asunción, o forno de Santa Mariña e o castro de Armeá. A igrexa románica, encargada por unha dama da casa de Figueira, quedou inconclusa. Non obstante , pódese advertir que a estrutura é dunha soa nave, sinxela, sobre unha cripta de bóveda oxival, na que se atopan laudas sepulcrais medievais, algunhas mesmo de tradición visigótica, e unha colección de xerriñas de cerámica. O segundo elemento que configura o conxunto é o forno de Santa Mariña, que se atopa sepultado baixo a igrexa e que mantén semellanzas coa Pedra Formosa de Briteiros (Portugal). Os muros do depósito para a auga, a cámara cuberta e a ábsida ultrasemicircular están formados por enormes pedras. Separando os dous primeiros tramos hai unha lousa de pedra monolítica, hoxe crebada na parte superior, que remata en forma de frontón. Nesta lousa ábrese unha porta con arco de medio punto delimitado lateralmente por dúas figuras en baixorrelevo moi deterioradas. Pode observarse tamén unha...