"Josep" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico, teólogo e historiador. Ordenado sacerdote en 1822, exerceu como profesor de historia da Igrexa e dereito eclesiástico na Universität München. Representante da universidade no Parlamento bávaro entre 1845 e 1852, destacou como un dos líderes do Partido Católico. Reticente ante o centralismo romano, defendeu que a soberanía temporal non formaba parte dos elementos definitores do papado e opúxose á infalibilidade pontificia, polo que foi excomungado en 1871. Continuou a súa carreira académica e foi elixido presidente da Bayerische Akademie der Wissenschaften (1873). Entre as súas obras destacan Die Reformation (A reforma, 1846-1848) e Der Papst und das Konzil (O papa e o Concilio, 1870).

PERSOEIRO

Arquitecto (1881) e doutor en Ciencias Exactas. Foi catedrático de Xeodesia (1888) e de Xeometría Descritiva (1895) na Universitat de Barcelona. Empregou elementos modificados dos estilos clásicos e creou un estilo propio ben aceptado polos ambientes oficiais. Entre as súas obras destacan os edificios da Acadèmia de Ciències (1893), o Palau de Justícia (1885-1908) con Enric Sagnier, a Presó Model (1904) con Salvador Vinyals, o Observatori Fabra (1906), a sede de Catalana de Gas (1908) e o convento das carmelitas, todos eles en Barcelona. Presidiu a Acadèmia de Ciències i Arts e escribiu Tratado de geometría descriptiva e El modernismo arquitectónico (1911).

PERSOEIRO

Arquitecto, fillo de Josep Doménech i Estapà. Arquitecto do ministerio de Instrución Pública (1917), realizou diversos edificios escolares. En Barcelona levantou os almacéns El Águila, a Caixa Mútua Popular de Barcelona e a igrexa de Santa Tereseta. Foi arquitecto municipal de Sant Celoni, onde realizou a casa do concello, o ateneo e o matadoiro. Escribiu, entre outras obras, La casa: como se costea y edifica una vivienda (1923) e ABC del propietario: adquisición, reparación y explotación de fincas urbanas (1925).

PERSOEIRO

Político francés. Coñecido como Paul Doumer, foi deputado polo departamento de Yonne (1889) e accedeu ao ministerio de Finanzas no goberno de Léon Bourgeois (1895). Nomeado gobernador xeral de Indochina (1897-1902), no seu mandato estableceu a estrutura administrativa da colonia e obrigou a poboación local ao pago de impostos. Reincorporouse á política activa como deputado dende 1902 e accedeu ao Senado en representación de Córsega (1912). Ministro de Finanzas nos gabinetes de Aristide Briand (1921-1922; 1925-1926), foi presidente do Senado (1927-1931). O 6 de maio de 1931 foi designado presidente da República. Morreu asasinado polo anarquista ruso Pavel Gorgulov.

PERSOEIRO

Pintor francés. Realizou retratos dos líderes revolucionarios, entre os que destacan os de Mirabeau, Robespierre, Barnave e Saint Just. Foi pintor de cámara da arquiduquesa María Antonieta de Austria.

PERSOEIRO

Escultor. Formado na Escola de Llotja e con E. Arnau, instalouse en París (1905-1927), onde expuxo na Societé Nationale des Beaux Arts e no Salon d’Automne. Traballou para a Exposición Internacional de 1929. Destacan, entre outros, os retratos de Josep Pla, Pompeu Fabra e Xavier Nogués.

PERSOEIRO

Administrador colonial. Colonizador da India (1720-1754), en 1742 foi nomeado administrador xeral da Compañía de Indias. Durante a Guerra de Sucesión de Austria arrebatoulles Madrás aos ingleses (1746). Regresou a Francia en 1754 e todas as súas adquisicións se perderon na Guerra dos Sete Anos.

PERSOEIRO

Pintor francés. Director do Musée de Versailles, especializouse na arte do retrato. Realizou, entre outros retratos, os de Luís XVI, Jacques Necker, Christophe Gabriel Allegrain e Pío VII. Foi membro da Académie Royale de Peinture et de Sculpture.

PERSOEIRO

Avogado e político. Profesor na Universitat de Lleida, traballou como avogado laboralista. Ingresou na Unió Democràtica de Catalunya (UDC) en 1974 e presidiu o Comité de Goberno entre 1982 e 1984, e a partir de 1987. Deputado de Convergéncia i Unió (CiU) no Congreso en diversas lexislaturas (1982, 1986 e 1989), foi tamén deputado no Parlamento Europeo (1986-1987), vicepresidente da Internacional Demócrata Cristiana (1993-1998), e dende 1992, deputado no Parlamento de Catalunya. Foi conselleiro de Governació i Relacions Institucionals (1999-2001).

PERSOEIRO

Marchante e mecenas, primeiro barón Duveen of Millbank. Dende 1886 traballou na empresa familiar Duveen brothers dedicada ao comercio da arte. Foi o responsable, entre outras, das coleccións de Henry C. Frick e John D. Rockefeller. Financiou novas salas de exposicións, entre outras institucións na National Gallery, na Tate Gallery e no British Museum; neste último depositou os mármores de Elgin.

PERSOEIRO

Médico e bacteriólogo alemán. É autor de numerosos traballos sobre o raquitismo e as súas relacións co cretinismo. A súa achega máis importante á ciencia é o descubrimento en 1880 do axente causante da febre tifoidea, a bacteria patóxena Salmonella typhie; aínda que foi un alumno seu quen a illou e cultivou, anos máis tarde. Algunhas das súas obras máis destacadas son: Die Trhombase (1888), Die Untersuchung des Auswurfs ouf Tuberkelbazillen (1891) e Bakteriologische Wandtafeln (1891).

PERSOEIRO

Arquitecto e decorador alemán. Fillo do xardineiro do elector de Baviera Maximiliano Manuel II, foi enviado por este a París para formarse como arquitecto con G. G. Boffrand. Ao seu regreso, nomeárono arquitecto da corte e director de xardíns. Reordenou o parque da residencia de Nymphenbur e realizou, entre outras obras, a decoración da Residenz de Múnic e o palacio Preysing.

PERSOEIRO

Arquitecto alemán. Formouse en Stuggart, Viena e Berlín. Foi director da Stuttgarter Baugewerkeschule (1948) e profesor no Polytechnikum. Entre as súas obras destacan a Marienkirche de Stuggart e a igrexa católica de Tübingen.

PERSOEIRO

Poeta alemán. Como poeta romántico desenvolveu os temas do amor, da patria e da morriña. Tamén escribiu obras de teatro e novelas. Da súa produción destaca Das Marmorbild (A estatua de mármore, 1815), Aus dem Leben eines Taugenichts (Episodios da vida dun folgazán, 1826) e Schloss Durande (O castelo de Durande, 1837).

PERSOEIRO

Poeta inglés. Pertenceu a un grupo de poetas chamado The Movement, que se caracterizaba pola súa liña irónica e a concisión das súas obras. Da súa produción destaca Season Ticket (1948), The Terrible Shears (1973) e A Faust Book (1979).

PERSOEIRO

Fisiólogo estadounidense. Estudiou nas universidades de California e Johns Hopkins de Baltimore e foi profesor nas de Wisconsin (1906), Washington (1910) e Johns Hopkins (1946). Especializouse no estudo da presión arterial, das patoloxías do corazón e sobre todo do sistema nervioso central. En 1944 recibiu o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía que compartiu con Herbert S. Gasser polos seus descubrimentos sobre a especificidade das funcións das fibras nerviosas. Publicou, en colaboración con H. S. Gasser, Electrical signs of nervous activity (Signos eléctricos da actividade nerviosa, 1937).

PERSOEIRO

Debuxante. Foi un dos creadores do personaxe Joan Milhomes en 1938, de debuxos animados. Colaborou nas publicacións En Patufet, Virolet, L’Esquella de la Torratxa, TBO, Gutiérrez e Pulgarcito, onde creou, entre outros personaxes, a Carpanta, Zipi e Zape e Petra.

PERSOEIRO

Político e médico. Militou no Partido Progresista e foi o representante de M. Ruiz Zorrilla durante o seu exilio. Como profesional da medicina foi o introdutor da neuropsiquiatría en España, o inventor da terapía ocupacional e construíu un sanatorio mental en Carabanchel. Trala morte de Ruiz Zorrilla (1895) aceptou a dirección do partido.

PERSOEIRO

Escultor. Discípulo de Josep e de Ignasi Vergara, traballou a madeira policromada de temática relixiosa. Entre as súas obras destacan o san Mateo da pendente do ciborio e os santos Filipe, Xaime e Xudas da cornixa do cruceiro da catedral de València. Foi académico (1772) e director xeral da Acadèmia de Sant Carles (1781) e escultor de cámara honorario de Carlos IV (1790).

PERSOEIRO

Zarzuelista e escritor. Residiu en Madrid, onde cursou a carreira de dereito civil e canónico e a de administración. Colaborador asiduo de Madrid Cómico, en 1873 estreou Pruebas de fidelidad e a partir de 1876 empezou a colaborar con Vital Aza (Noticia fresca), Campos Arana (Los trapos de cristianar) e, sobre todo, con R. Chapí (Música clásica, La serenata). Como poeta escribiu o volume Fábulas y cuentos.