"Marc" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca e Noruega (1730-1746), fillo de Federico IV. Durante o seu reinado fomentou o desenvolvemento comercial.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca e Noruega (1766-1808). Sucesor do seu pai Federico V, abandonou o goberno nas mans de diversos conselleiros por mor das súas enfermidades e desequilibrios mentais. En 1784 sucedeuno na rexencia o seu fillo Federico VI.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1839-1848) e Noruega (1813). Sucesor de Federico VI, o seu reinado caracterizouse polo reformismo. Declarou unidos os ducados de Schleswig e Holstein de xeito indisoluble a Dinamarca. Foi rei de Noruega ata que a Asemblea lexislativa nomeou rei a Carlos XIII.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1912-1947) e Islandia (1918-1944). Sucesor do seu pai, Federico VIII, mantivo neutral a Dinamarca durante a Primeira Guerra Mundial. En 1915 asinou unha nova Constitución na que se ampliaba o sufraxio ás mulleres. En 1918, Islandia conseguiu a autonomía, pero mantívose unida na persoa do rei ata 1944. No ano 1940 resistiu a invasión alemá e considerouse prisioneiro ata que se restableceu o réxime democrático en 1945.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1252-1259). Gobernador das illas Falsten e Lealand, foi nomeado rei trala morte dos seus irmáns Abel e Erik. O seu reinado caracterizouse polo enfrontamento cos bispos.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1320-1326 e 1330-1332) e duque de Estonia (1303). Sucedeu ao seu irmán Erik IV, logo de destronalo e pactar cos bispos e cos nobres o mantemento das súas liberdades. Ao non respectar os acordos, os nobres destronárono en 1326 e instauraron no trono a Valdemar III. No 1330 recuperou a coroa, aínda que a nobreza volveu derrocalo.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (1440-1448), de Suecia (1441-1448) e de Noruega (1442-1448). Sucesor en Dinarmarca de Erik de Pomerania, fomentou o comercio interior e exterior e loitou contra a Liga Hanseática. Promoveu un goberno autóctono en cada reino.

MONTES

Monte que serve de límite ás parroquias (e concellos) de Serres (Muros) e Lira (Carnota). O seu cumio acada os 354 m de altitude.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía, drenado polo río Genil, no límite con Córdoba (4.079 h [1996]). A base da súa economía é a agricultura, na que destacan os cultivos de cereais e hortalizas.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Colombia (22.623 km2; 1.975.564 h [estim 1997]). A capital é Santa Fe de Bogotá. Ocupa a vertente occidental da cordilleira dos Andes e o altiplano que se estende ao seu pé ata a Cordillera Central. Os chibchas habitaron este territorio na época precolombina. En 1536, Jiménez de Quesada matou o derradeiro zipa chibcha, Tziquesuna, e fundou Santa Fe. Foi o centro político de Nueva Granada. En 1857, a loita civil entre federais e centralistas desembocou na constitución do estado federal de Cundinamarca (Bogotá, Cundinamarca, Tequendama e Zipaquirá). A partir de 1886 converteuse en departamento.

PERSOEIRO

Enxeñeiro aeronáutico. Interesado desde novo pola aviación, desenvolveu melloras nos avións franceses da Primeira Guerra Mundial. Desde 1945 construíu un holding industrial e financeiro moi diversificado, que tiña como núcleo a sociedade Avions Marcel Dassault, que realizou os modelos dos grandes cazas Mirage e Mystère.

PERSOEIRO

Comerciante italiano. Creou multitude de compañías mercantís en Florencia (1383), Pisa (1383), Xénova (1392) e Barcelona (1393), con filiais en València (1393) e Mallorca (1394), dedicadas ao comercio de artigos diversos (tecidos, la, viño, aceite, etc). Legou os seus bens a unha obra de beneficencia, O Cepo de Poveri, feito que permitiu a conservación do seu arquivo comercial, o Archivio Datini, situado no pazo que fixo construír en Prato.

PERSOEIRO

Novelista e pedagogo. Formouse no ambiente cultural e social do Milán posterior ao Risorgimento, entre a herdanza manzoniana, a rebelión da scapigliatura, a atención polo socialismo humanitario e a inclinación polo verismo. Foi cofundador da revista La Vita Nuova e profesor e secretario da Accademia Scientifico-letteraria de Milán. Da súa produción destacan as obras Il cappello del prete (O sombreiro do crego, 1888), Arabella (1892), Giacomo l’idealista (Giacomo o idealista, 1897) e Col fuoco non si scherza (Co lume non se xoga, 1901).

PERSOEIRO

Actor. Acadou fama e recoñecemento internacional polo seu traballo a prol da recuperación, dignificación e desenvolvemento do mimo. Formado no Thèâtre du Viuex-Colombier a compañía de Jacques Copeau, traballou con destacados directores da escena francesa, como Gaston Batty, Louis Jouvet ou Charles Dullin. En 1931 presentou o seu primeiro traballo, La Vie primitive (A vida primitiva), que xa constituía unha formulación precisa da súa gramática da expresión física, fundamento da súa reinterpretación da arte do mimo, que deixou escrita no volume Paroles sur le mime (Palabras sobre o mimo, 1963). Entre as súas achegas máis significativas hai que salientar a importancia do traballo actoral, o descubrimento da mecánica corporal e de novos eixes expresivos, a exploración das posibilidades do mimodrama, ou pequenas escenas nas que se presentaba un conflito aparentemente sinxelo pois remitía a problemáticas máis transcendentais e universais, a requintada precisión no xesto e no...

PERSOEIRO

Compositor francés. Influído por Honegger compuxo as óperas cómicas Le poirier de misère (A pereira da miseria, 1927), Ginevra (1942) e Puck (1949). Compuxo tamén ballets, música sinfónica, música de cámara e para filmes.

1. 1. Maxistrado, elixido anualmente na antiga Grecia, que representaba o demo (δῆμος) e administraba os asuntos locais. Ocupábase da actualización dun listado dos maiores de dezaoito anos, que adquirían os seus dereitos como cidadáns cando se inscribían nel.

   2. Alcalde dun municipio grego.

2. Gobernador dunha provincia ou nomo no antigo Exipto.

1. Acción e efecto de demarcar, de fixar un límite.

2. Terreo demarcado.

3. Liña de separación, natural ou convencional, entre dous ou máis territorios. Considérase natural se o trazado se adapta aos principais accidentes do relevo. Pode referirse ás fronteiras entre os estados ou ben ás divisións ou subdivisións dentro do propio Estado. Ademais destas demarcacións de tipo político, pódense trazar, sobre a base destas, outras como as eclesiásticas, as militares, as sanitarias ou as universitarias.

4. Parte do terreo de xogo que se lle asigna a cada xogador nos deportes de oposición.

PUBLICACIÓNS

Publicación en castelán aparecida en febreiro de 1990 en Vilagarcía de Arousa co subtítulo de “Periódico mensual de temas empresariales”. Editouno a Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vilagarcía de Arousa. Coordinada por Lucrecia Maldonado, contaba cun consello editorial formado por José A. Gago, Luis Jueguen e José M. Siso, e cun consello de redacción nos que figuraban Pablo Vioque e Ignacio García Sánchez. Dividiuse nas seccións: “Editorial”, “Energía”, “Tribunales”, “Opinión”, “Navegación”, “Comarcas” e “Legislación”.

1. Que demarca.

2. Signo con valor fonolóxico (fonema ou non, múltiple ou sinxelo) que aparece no límite dunha palabra, inicio ou final, e sinala nunha lingua dada a limitación formal entre as distintas unidades.