"Mie" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á medula espiñal.

2. Que é semellante á medula.

1. Tumor da medula espiñal ou, especialmente, da medula ósea.

2. Alteración neoplásica maligna que se caracteriza pola proliferación de células plasmáticas na medula ósea, que producen un tipo determinado de inmunoglobulina (IgG, IgA, IgD ou IgE).

1. Célula xigante multinuclear da medula ósea e de certas variedades de sarcoma.

2. osteoclasto. OBS: ;A grafía <x> representa o son [ks].

1. Relativo ou pertencente a unha proliferación neoplástica das células da medula ósea.

2. Entidade clínica que se caracteriza por unha proliferación neoplástica que abarca todas as liñas celulares da medula ósea.

1. Leucemia do sistema mieloide.

2. Mielose que inicialmente só afecta á serie eritroblástica (eritremia aguda), aínda que máis tarde tamén á serie granulocítica.

3. Afección da medula espiñal que consiste en focos dexenerativos nos cordóns posteriores e laterais. Débese a unha deficiencia de vitamina B 12 e, rexístrase especialmente no curso da anemia perniciosa.

1. Calidade dunha substancia mielotóxica.

2. Conxunto de trastornos ocasionados por unha substancia mielotóxica. Principalmente son anemia, leucopenia e trombopenia.

MUNICIPIOS

Municipio de Cantabria, situado na ría de Mogro, entre os ríos Saja e Pas (3.629 h [2001]). A agricultura, a gandaría e a pesca constitúen as actividades económicas principais do termo.

PERSOEIRO

Poeta. Naturalizado polaco, na década de 1930 converteuse no autor máis destacado da vangarda poética polaca. A partir de 1951 exiliouse en París, onde sobreviviu como escritor independente, e dez anos máis tarde ocupou a cátedra de Linguas e Literaturas eslavas na Universidade de Berkeley, en California. Na súa obra reflicte a beleza do mundo e o horror de quen o habita. Publicou Zniewolony umysl (O pensamento cautivo, 1953), Zdobycie wéadzy (O poder cambia de mans, 1955), Gdzie wschodzi séońce i gdzie zapada (Alí onde se pon e sae o Sol, 1974) e To (2000). Recibiu o Premio Nobel de Literatura (1980).

PERSOEIRO

Escritor lituano. Naturalizado francés (1931), publicou narrativa, obras dramáticas e poesía, principalmente simbolista. Escribiu ensaios filosóficos, traballos de eséxese e estudos de antropoloxía histórica. Da súa produción destacan as obras Les poèmes des décadences (1899), L’amoureuse initiation (1910), Miguel de Mañara (1912), Ars Magna (1924) e La clef de l’Apocalypse (1938).