"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Novelista e teórico da poesía sánscrita. Escribiu a novela Dashakumara-tcharita (Historia dos dez príncipes) e probablemente o tratado poético Kâvyâdarscha (O espello da arte da poesía).

1. Calidade de dandi ou comportamento propio dun dandi.

2. Actitude estética cultivada entre o s XIX e comezos do s XX e vinculada ao romanticismo e ao modernismo. Iniciouse en Inglaterra no seo da aristocracia, como reacción contra o ascenso da burguesía e a imposición do capitalismo. Supón unha fuxida cara a un mundo ideal, afastado do vulgar da realidade. Considérase que o primeiro dandi foi George Bryan Brummel (1778-1840), a quen seguiron Lord Byron e, posteriormente, Oscar Wilde. O fenómeno estendeuse a Francia, baixo a influencia do conde d’Orsay, a través de escritores, como A. de Musset, Honoré de Balzac, Barbey d’Aurevilly e Ch. Baudelaire. Co tempo introduciuse noutros países, aínda que a súa pegada foi menor. A súa máxima fundamental é facer da vida unha obra de arte, deste xeito, o individuo convértese en autor da súa vida persoal, que desenvolve e planifica conscientemente, e en actor do seu propio drama, que monta para os demais. A súa posta en escena defínese pola imperturbabilidade ante as peripecias da vida, que combina coa forza...

CIDADES

Cidade de China, drenada polo río Yalu, na baía de Corea (523.699 h [1990]). A base da súa economía é a industria, na que destacan os sectores téxtil, de maquinaria e de fabricación de compoñentes electrónicos.

PERSOEIRO

Pintor inglés. Cultivou o retrato e especializouse nos cadros de conversación, entre os que destaca A familia Price (1728).

REXIÓNS

Rexión do N, centro e L de Inglaterra ocupada polos daneses durante os ss IX-XI.

1. Relativo ou pertencente ao pobo dos daner.

2. Individuo do pobo dos daner.

3. Pobo escandinavo procedente do S da península de Xutlandia que, a comezos do s VI, derrotou os hérulos e estendeuse polo S de Suecia e as illas circundantes. Os daneses recibiron o nome deste pobo a partir da Idade Media.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou na Sociedad Estímulo de Bellas Artes e foi profesor nas escolas nacionais de belas artes. Cultivou a paisaxe e o retrato. Participou na I Bienal Hispanoamericana de Madrid (1951) e na Bienal de Venecia (1952), entre outras. Recibiu o Premio Nacional (1945) e o Premio Senado de la Nación (1965).

PERSOEIRO

Micólogo francés. Especializouse no estudo dos protistas e dos fungos microscópicos. Estudiou a reprodución sexual dos fungos. Descubriu o vacuoma das células vexetais. Escribiu, entre outras obras, Mémoire sur les Chytridinées (Memoria dos Citridinos, 1889), Recherches histologiques sur les champignons (Investigacións histolóxicas sobre os cogomelos, 1890) e Traité d’algologie (Tratado de algoloxía, 1933).

PERSOEIRO

Pintor e poeta. Nas súas viaxes de mocidade por Europa coñeceu o surrealismo francés e belga. En 1951 fundou con Enrico Baj a Arte Nuclear. Colaborou co grupo COBRA na realización de cerámicas. Participou en varias convocatorias da Bienal de Venecia.