"To" (Contén)

PERSOEIRO

Cantante e bailaora flamenca. Coñecida como Pastora Imperio, alternou o baile coa canción e interveu en diversos filmes como María de la O (1936), La marquesona (1940) e El amor brujo (1949).

PERSOEIRO

Pintor venezolano. Formouse en París, con Jean-Paul Laurens e na Académie Julian. Realizou obras convencionais pero de raíz naturista como La miseria (1886) ou La taberna (1887), e outras influídas polo impresionismo e de temática intimista como Novia vistiéndose ou El balcón. Volveu a Caracas en 1890, onde pintou El Purgatorio.

GALICIA

Realizador cinematográfico. De nome Antonio Fernández--Román García de Quevedo, pasou a súa infancia en Ourense, onde compartiu a súa paixón polo cine con outro futuro director, Carlos Velo. Na década de 1930 instalouse en Madrid, onde colaborou con diversas publicacións do mundo do cine, como Popular Films, Films Selectos e Cinegramas. Despois das súas curtametraxes Sandra e Ensueño, dirixiu o filme Canto de emigración, en que conta a historia dun emigrante galego. Por outro lado, colaborou con F. García Lorca en La Barraca, ata que a Guerra Civil o obrigou a refuxiarse na casa familiar en Ourense. Durante este período a súa relación co medio limitouse á publicación de críticas e artigos en Radiocinema. Concluída a guerra, comezou a súa andaina profesional como director de cintas de ficción aínda que, antes, realizou unha serie de documentais como El hombre y el carro, onde colaborou co etnógrafo Xoaquín Lorenzo. En...

PERSOEIRO

Xeógrafo. Escribiu Galicia y sus puertos, pesca y trafico marítimo (1983), La industria de la madera en Galicia (1980) e Atlas de Galicia (1994). Foi autor dos tomos de clima e vexetación da Geografía de Galicia.

PERSOEIRO

Escultor e medalleiro. Activo en Lombardia, as súas obras mostran a incorporación ás tendencias do Renacemento. Realizou a Arca di Gian Galeazzo Visconti (1463-1497), relevos para unha porta do Palazzo Ducale de Mantua e diversas medallas (Xulio II, Isabel de Aragón).

PERSOEIRO

Médico. Formou parte da Junta Central de la Vacuna de Cuba onde aplicou por primeira vez a vacina da varíola (1804). Escribiu Disertación sobre la fiebre maligna llamada vulgarmente Vómito Negro, enfermedad epidémica de las Indias Occidentales, que constitúe unha das mellores monografías sobre febre amarela da época.

PERSOEIRO

Pintor. Comezou pintando de forma realista pero evolucionou cara a un estilo simbolista, en que combinou a influencia xermánica con motivos andaluces e implicacións relixiosas. Realizou, sobre todo, composicións onde evocou a alma andaluza e retratos de figuras femininas. Destacan Vividoras de amor (1906), Musa gitana (1908), Retablo del amor (1910), El pecado (1913), Musidora (1922) e Cante hondo (1930). Recibiu a primeira medalla na Exposición Nacional de Bellas Artes (1908).

GALICIA

Xurista e político. Tivo que refuxiarse en Portugal polas súas ideas republicanas e socialistas anárquicas e, a súa volta, tomou parte na Revolución de 1854. Ingresou na Unión Liberal e foi deputado en dez lexislaturas pola provincia da Coruña (1854-1856), polo distrito de Noia (1858-1864 e 1871-1884) e polo distrito de Santiago de Compostela (1865-1871). Foi ministro de Graza e Xustiza (1868-1869) e de Ultramar (1874) e gobernador do Banco de España (1881). Colaborou en El Huracán, El Porvenir e La Nación e escribiu La literatura portuguesa en el siglo XIX: estudo literario (1869). Pertenceu á Real Academia de la Historia.

PERSOEIRO

Ciclista suízo. Conseguiu numerosos éxitos no mundo do ciclismo profesional como a Vuelta a España (1992, 1993 e 1994), o Giro de Italia (1995) e o Criterium Internacional (1993). Obtivo a medalla de bronce na proba contrarreloxo nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996. Retirouse en 1997.

1. rompedura.

2. Ruptura de relacións entre persoas, institucións ou países.

3. Cortina recortada que deixa ver aquilo que hai no fondo.

GALICIA

Poeta. Formado en teoloxía no seminario de Mondoñedo (1829-1832), exerceu como mestre na escola do seminario. Cultivou o latín, o galego e mais o castelán e escribiu diversos vilancetes, como o musicado por Pacheco para o Nadal de 1861.

PERSOEIRO

Pintor e gravador belga. De formación realista, cultivou, en estilo naturalista, temas simbolistas influído por Baudelaire. Traballou o óleo, o pastel e sobre todo, o gravado. Ademais das súas primeiras obras La Peine de Mort e La Médaille de Waterloo, ilustrou Les diaboliques (1884) de Barbey d’Aurevilly (1879), Le vice suprême de Péladan (1883) e La Grande Lyre de Mallarmé (1887).

PERSOEIRO

Militar, político, vizconde de Ros, conde de Almina e marqués de Guad-el-Jelú. En 1838 foi deputado nas Cortes e mantívose independente entre moderados e progresistas, pero contribuíu á caída de Espartero (1843). En 1847 foi ministro de Fomento, Instrución e Obras Públicas. En 1849 foi senador. Participou no alzamento de Vicálvaro (1854) con O’Donell, que o nomeou director xeneral de infantaría. Membro da Unión Liberal, participou na Revolución de 1868. Afiliouse ao partido de Sagasta, ocupou diversos cargos baixo o reinado de Afonso XII e en 1877 converteuse en senador vitalicio.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Instalado en Ceuta (1918) dedicouse á fotografía amateur. Retratou desde a arquitectura e os ambientes de Marrocos aos novos inventos, como o automóbil ou o tren. A súa fotografía documental apareceu publicada en diversas publicacións, como ABC, Blanco y Negro ou La Esfera.

PERSOEIRO

Poeta e ensaísta portugués. Aínda que destacou como ensaísta, as súas principais obras son O grito claro (1958), Sobre o rosto da terra (1961), As marcas no deserto (1978) e O incêndio dos aspectos (1980). Director das revistas Árvore, Cassiopeia e Cadernos do Meio-Dia, entre 1974 e 1975 publicou gran parte da súa obra poética completa.

GALICIA

Relixioso agostiño. Tomou o hábito en Valladolid en 1826. Escribiu, entre outras obras, Cuaderno de instruciones arreglado conforme al Ritual del P. Méntrida, Manual de la Orden (1854), Observaciones meteorológicas y curiosidades astronómicas, Modelo práctico de enseñar a los indios en las escuelas, Aniterias de los indios ilocanos, su falsedad e impugnación e Díptica de los religiosos párrocos y sus obras realizadas en beneficio del pueblo de Narvacán.