"An" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Alsacia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Alsacia.

3. Nome que toma o dialecto alamánico falado en Alsacia.

PERSOEIRO

Perito agrimensor. Foi un dos impulsores e profesor da Escola Náutica de Bos Aires, a onde emigrara a mediados de século. En 1799 ensinou Xeografía e Cosmografía na Escola de Náutica e Debuxo. Publicou o Almanak y kalendario general diario de quartos de Luna, según el Meridiano de Buenos Aires para el año 1800.

GALICIA

Médico cirurxián. Realizou investigacións sobre o aparato dixestivo, entre as que cómpre salientar Resultados lejanos de la gastroenterostomía como tratamiento de las retracciones cicatriciales de píloro, tema da súa tese de doutoramento (1904). Estivo vencellado aos círculos rexionalistas cataláns.

PERSOEIRO

Autor arxentino que realizou traballos sobre a emigración como La emigración en el primer siglo de la Independencia (1910) ou De mi archivo: gestión económica (1911). Así mesmo, escribiu España (1913), sobre as imprensións das súas viaxes a España e Galicia, e o libro de crónicas Un verano en Galicia (1913).

FILOSOFOS

Filósofo e teólogo alemán. Representante do Lulismo renacentista alemán, interpreta a Ars de Llull coma instrumento idóneo para chegar ao saber universal.

REXIÓNS

Rexión de Francia, que comprende os departamentos do Eure e Sena Marítimo (12.317 km2; 1.776.980 h [estim 1995]). A capital é Rouen.

PERSOEIRO

Escritor e político mexicano. Na súa narrativa, coa que acadou sona, tentou achegarse aos temas indíxenas mexicanos. Evolucionou cara ao Realismo, do que a novela El Zarco (1901) é o seu mellor expoñente. Expuxo as súas ideas liberais en El Correo de México, publicación da que foi un dos fundadores.

PERSOEIRO

Pintor e dourador de retablos. Realizou o estofado, pintado e dourado do retablo maior de San Xulián de Luaña (Brión) no ano 1604, no retablo maior da igrexa de San Francisco de Santiago en 1605 e a decoración das caixas dos órganos da catedral santiaguesa cara a 1607.

PERSOEIRO

Soberano de Mongolia (1543-1583). Neto do Dayan Khan, apoiouse na rama sudmongólica dos ordos e dos tumetos, e conquistou un amplo territorio entre Huhn Nur e a Xungaria. Atacou China e chegou a asediar Pequín (1550), posteriormente concedéuselle o título de Príncipe da China para acadar a paz. Levou unha vida semisedentaria en Huh Hoto. Favoreceu a reintrodución entre os mongois do budismo tibetano, eliminado da China no 1368 xunto coa dinastía Yuan. Recibiu o terceiro Dalai Lama, da seita do Sombreiro Amarelo (Gelugpa) que se estende por toda Mongolia. Comezou, así, un florecemento da cultura mongólica que entrou no seu período clásico. Baixo o seu pulo fundáronse moitos mosteiros e estendeuse a crenza na reencarnación.

1. Dise do que causa alteración.

2. Aplicado ao medicamento ou medicación que pode alterar a composición do sangue.

PERSOEIRO

Poeta israelí. É autor de poemas moi populares polas súas interpretacións polémicas de acontecementos políticos e sociais. Obtivo o Premio Bialik 1958, coa obra Ir ha-yonà (A cidade da pomba), que explica a historia do pobo xudeu a partir da dualidade destrución-renacemento.

1. Acción e efecto de alternar dúas ou máis cousas.

2. 1. División ou repartimento dos terreos dunha explotación en tantas partes equivalentes como anos previstos para a sucesión de cultivos escollida como a máis conveniente.

   2. alternancia irregular Alternancia practicada cando por calquera circunstancia hai que desistir do cultivo que correspondería segundo a alternancia prefixada.

   3. alternancia libre Alternancia practicada cando as condicións do momento son as únicas que sinalan os cultivos a facer, sen regra fixa. Propia das explotacións moi intensivas.

3. 1. Disposición de cada unha das pezas (follas, pétalos, estames, etc) dun verticilo nos espacios existentes entre as pezas do verticilo inmediato; por exemplo, disposición en ángulo recto das dúas follas opostas dun nó en relación coas do nó seguinte.

   2. lei de alternancia Lei pola que as follas ou pezas florais de dous verticilos consecutivos alternan entre eles, é dicir, que entre cada dúas estruturas dun verticilo vén situarse outra do verticilo inmediato.

4. alternancia de xeracións

5. Acción e efecto de alternar nunha formación estratigráfica diversas capas que se repiten sucesivamente. O flysch é un exemplo típico.

6. ...

1. Que alterna con outro.

2. Termo empregado na análise tecnolóxica para denominar un trazo de posición. Designa as extraccións dispostas sobre o mesmo bordo dunha peza efectuadas de xeito alternativo dende as dúas caras opostas, primeiro unha e logo outra, pero sen sobreposición.

3. Que está formado por capas ou estratos que se repiten unha ou varias veces.

4. Cada un dos elementos que interveñen nunha alternancia morfofonolóxica.

PERSOEIRO

Xurista alemán. Contrario a toda autoridade absoluta, defendeu a doutrina de que a soberanía reside no pobo. O seu apelido non latinizado era Althaus.

1. Elevación do terreo cunha superficie máis ou menos plana, ás veces, limitada por un ou máis barrancos e sucada por vales encaixados e profundos.

2. altiplano oceánico

3. altiplano residual

4. altiplano tectónico

5. altiplano volcánico

REXIÓNS

Rexión de terras altas que se estende dende o S do Perú ata o N da Arxentina incluíndo Bolivia. Cunha altitude media de 3.400 m e unha lonxitude superior aos 900 km, está flanqueada por dúas cordilleiras de elevacións a miúdo superiores aos 6.000 m: a Occidental, que se estende ao longo do límite con Chile, e a Real ou Oriental, que polo centro de Bolivia chega ata Arxentina. O Altiplano coincide co fondo dun antigo e extenso lago. Está drenado por concas endorreicas; o lago Titicaca e o lago salgado Poopó son os máis importantes. A temperatura media é de 8°C, con grandes variacións; pode baixar ata -20°C. O sector N está moi poboado e alí atópanse os principais centros mineiros.

REXIÓNS

Rexión administrativa de Togo (16.974 km2; 810.500 h [estim 1989]). A capital é Atakpamé (27.100 h [1989]).