"Rin" (Contén)

MONTES

Monte situado na parroquia de Morgadáns (Gondomar). O seu cumio acada os 583 m de altitude.

1. Planta herbácea perenne, de ata 1,30 m de altura, que presenta as follas lanceoladas e dispostas en verticilos e as flores de cor rosácea, cunha parte do labio abolado e de cor amarela, dispostas en acios terminais. Teñen un esporón de gran tamaño e o froito disposto en cápsula. Florecen entre xuño e setembro en toda Galicia.

2. herba dos pitos.

GALICIA

Relixioso. Estudou xurisprudencia en Boloña e exerceu como xurista na Real Audiencia da Coruña. Presidiu o Consello de Castela. Foi bispo de Pati (Sicilia, 1568) e Córdoba (1582-1586), inquisidor en Sicilia, Sevilla e Toledo, e cóengo doutoral de Tui. Fundou o seminario conciliar de Sevilla.

MONTES

Monte situado na parroquia de Torno (Lobios). O seu cumio acada os 600 m de altitude.

PUNTA

Punta do litoral atlántico, situada entre as praias de Caldebarcos e San Mamede, na parroquia de San Mamede de Carnota (Carnota).

MONTES

Monte situado na parroquia de Cornanda (Brión). O seu cumio acada os 519 m de altitude.

PERSOEIRO

Teórico francés da arte. Coñecido como le Viateur ou Peregrinus Viator, foi cóengo e escribiu De Artificiali Perspectiva (1505), unha obra desde a que difundiu os principios de perspectiva italianos enriquecidos cos procedementos empíricos da tradición nórdica. Supuxo a primeira exposición do método dos puntos de distancia.

PERSOEIRO

Poeta e crítico arxentino. Fundador en 1926 do primeiro grupo surrealista hispanoamericano, impulsou o lanzamento das revistas Qué (1928-1930), Ciclo (1948) e A partir de cero (1950). Relacionado con André Breton, elaborou en 1961 unha importante antoloxía da poesía surrealista. Publicou El muro secreto (1949), Construción de la destrución (1957) e Antología de la poesía viva latinoamericana (1967).

PERSOEIRO

Romanista italiano. Profesor das universidades de Palermo, Trieste e Padua, o seu campo de investigación centrouse nas variedades véneta, friulana e ladina. Dirixiu o Atlante storico-linguistico-etnografico friulano (1972-1984) e das súas obras destacan Appunti di grammatica storica del provenzale (1965), Gli arabisme nelle lingue neolatine con speciale riguardo all’Italia (1972), Saggi di linguistica italiana (1975), Studi di dialettologia e filologia veneta (1977) e diversos artigos de balcanística.

PERSOEIRO

Romanista. Estudou en Turín e foi lector de italiano en Heidelberg (1925-1939), onde profundou no estudo dos poetas galego-portugueses. Interesouse pola historia da literatura portuguesa, sobre todo pola figura de Luis Vaz de Camões, e pola lírica galego--portuguesa e foi un destacado dantista, sobre quen versou a súa tese. As súas investigacións foron fundamentais para a elaboración científica e para o desenvolvemento dos estudos de poesía ibérica medieval. En 1927 publicou Don Denis, unha selección de textos de don Denís con tradución italiana. Ao ano seguinte publicou a edición crítica de cincuenta composicións en Auswahl altportugiesischer Lieder e tamén neste ano realizou a edición diplomática de “I Lais portoghesi del codice vaticano”, en Archivum romanicum. Tamén é fundamental o seu Repertorio bibliografico, as edicións críticas de poesías afonsinas e Il canzoniere di D. Lopo Liáns (1964). Traduciu ao italiano Os Lusíadas (1934) e elaborou unha antoloxía da lírica de Camões (Liriche...

1. Relativo ou pertencente aos pentacrinoides.

2. Equinodermo da antiga orde dos pentacrinoides.

3. Antiga orde de equinodermos que agrupaba os crinoides, de corpo caliciforme e con cinco brazos multiarticulados, fixados ao substrato por un pedúnculo.