"APT" (Contén)

PERSOEIRO

Militar francés. Foi oficial de infantería de Mariña desde 1889, e explorou diversos territorios de África Occidental e a rexión do alto Níxer, no interior de Costa de Marfil. En 1898 protagonizou o incidente de Fāshōda.

1. Calquera sal de fórmula xeral RSM, obtida substituíndo o hidróxeno do grupo −SH dun tiol por un metal, segundo a reacción 2RSH + 2Na D2RSNa + H 2 .

2. Nome xenérico do grupos RS - que resultan da eliminación do protón do sulfhidrilo dun tiol.

PERSOEIRO

Teólogo alemán. Contribuíu á difusión do tema do antropocentrismo, entendido a través do manifesto Cristliche Anthropozentrik (Antropocentrismo cristián, 1962). En Glaube in Geschichte und Gesellschaft (Fe na historia e sociedade, 1977), sinalou a dobre estrutura mística e política da teoloxía.

PERSOEIRO

Naturalista. Coñecido como cabaleiro de Lamarck, foi discípulo de Bernard de Jussieu, e en 1778 publicou a súa obra Flore française, onde utilizou por primeira vez unha clave dicotómica para clasificar as plantas. O conde de Buffon, interesado polo seu traballo, confioulle unha misión científica por Europa central para enriquecer as coleccións de plantas do Jardin du Roi. En 1794 foille concedida a cátedra de zooloxía do museo de ciencias naturais, co cargo de clasificar as coleccións de animais inferiores. Da súa obra destacan Philosophie zoologique (1809), onde expuxo as súas ideas sobre os seres vivos e formulou a primeira teoría positiva sobre a evolución, e Histoire naturelle des animaux sans vertèbres (1815-1822), onde recolleu os seus coñecementos sobre invertebrados e puxo os fundamentos da súa clasificación sistemática.

1. Realtivo ou pertencente aos ovirraptóridos.

2. Animal fósil da familia dos ovirraptóridos.

3. Familia de animais fósiles, bípedos e pequenos, similares ás aves, de ata 2 m de lonxitude. Presentaban cabeza curta, cunha protuberancia nasal, pico sen dentes, patas longas, con tres dedos con fortes garras, e cola baixa e curta. Viviron durante o Cretácico Superior, en Mongolia.

PERSOEIRO

Físico francés. Foi profesor na Ecole Normale Supérieure (1894-1897) e, desde 1910, na Faculté des Sciences de París. En 1895 descubriu que os electróns constitúen a carga negativa dos raios catódicos. Fixo experimentos sobre os raios X e sobre o movemento browniano. Determinou o número de Avogadro e demostrou a orixe da enerxía solar como unha transformación do hidróxeno en helio. Entre as súas obras destaca Les atomes (1913) e Les éléments de la physique (1931). En 1926 recibiu o Premio Nobel de Física.

PERSOEIRO

Escultor. Foi a Italia (1736-1739), onde realizou o Mercure attachant ses talonnières, para presentarse á Acadèmie (1744). Por encargo de Luís XV fíxolle unha réplica, que, xunto con Vénus qui ordonne un message à Mercure (1748), foi enviada a Federico II. Traballou tamén para madame de Pompadour (1750-1758), para quen realizou Madame de Pompadour en amitié (1753). Foi o autor do monumento funerario de Mauricio de Saxonia (1753-1776) e do monumento a Luís XV, en Reims (1756-1765).

PERSOEIRO

Historiador francés. Monxe de Solesmes (1841), proxectou, coa axuda de J. P. Migne, as coleccións monumentais das patroloxías latina e grega. Cardeal (1861) e bibliotecario da Biblioteca Vaticana (1869), dedicou os seus estudos aos pais da Igrexa, aos canonistas e aos himnógrafos gregos.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Coñecido como Molière, dedicouse ao teatro en compañías ambulantes e fundou o Illustre Théâtre coa familia Béjart. En 1656 representou a súa primeira obra orixinal, Les precieuses ridiculez, que facía unha pintura satírica dos salóns preciosistas. Entre 1656 e 1669 fixo representar as súas comedias máis sólidas, en que a comicidade queda reducida, sobre todo, a un papel formal, e nas que predominan as ideas do moralista: L’école des femmes (1662); a primeira versión de Tartuffe (1664), en tres actos, foi inmediatamente prohibida; ao ano seguinte, tratou dun tema afín e de moda, Don Juan ou le festin de Pierre, que tivo que renunciar a representar, a causa das presións exercidas sobre os seus protectores. O desengano e o sentimento de fracaso e de impotencia fixérono escribir farsas máis lixeiras, como Le misanthrope e Le médecin malgré lui (1666). O estilo cambiou en L’avare (1668), en que o vicio denunciado...