"André" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor naïf. Desenvolveu un estilo realista e unha temática mitolóxica e histórica. Expuxo por vez primeira no Salón Outono de París. A súa obra foi difundida polo crítico alemán Wilhelm Ühde e, entre outros, por Le Corbusier e os pintores puristas. Diaghilev encargoulle diversas decoracións.

PERSOEIRO

Crítico cinematográfico francés. Colaborou na revista Esprit e fundou, xunto con Doniol-Valcroze, os Cahiers du Cinéma. Pódese considerar o pai espiritual da Nouvelle Vague. Publicou Orson Welles (1950), Vittorio de Sica (1951), O western (1952) e Que é o cine?

PERSOEIRO

Escultor, pintor e miniaturista francés. Traballou preferentemente en escultura funeraria. Jean de Berry outorgoulle a dirección das súas obras (1484?) para quen realizou as miniaturas do Salterio. Esculpiu as tumbas de Filipe de Valois e Xoán o bo, e o mausoleo de Carlos V de Francia.

PERSOEIRO

Físico. Sucedeu o seu pai Antoine-César Becquerel na cátedra do Musée d’Histoire Naturelle, onde se dedicou ao estudo da luz. En 1842 fotografou por primeira vez a unidade do espectro solar. A partir de 1857 estudiou a fosforescencia e as radiacións infravermellas. Publicou La lumiére, ses causes et ses effets (A luz, as súas causas e os seus efectos, 1869).

PERSOEIRO

Pedagogo e clérigo anglicano. Considérase, xunto con Joseph Lancaster, o promotor e o aplicador do sistema mutuo ou monitorial system, que consistía en que os alumnos máis adiantados debían instruír os demais. De 1791 a 1796 ensaiou e perfeccionou ese método en Madras (India), onde dirixía un orfanato militar. Coa súa obra An experiment in Education made at the Male Asylum of Madras (Un experimento educativo construído para a escola masculina de Madras, 1797), deu a coñecer o seu método de ensino. No 1811 foi o responsable de organizar as escolas anglicanas.

PERSOEIRO

Humanista e político latinoamericano. Estudiou e traduciu os clásicos gregos e latinos, ademais de investigar sobre o teatro clásico español. Ao iniciarse o movemento de independencia (1810), foi nomeado secretario da misión diplomática, presidida por Simón Bolívar, acreditada diante do goberno inglés. Entre 1826 e 1827 publicou Alocución a la poesía e Silva a la agricultura de la zona tórrida, primeiro manifesto literario a prol da emancipación das letras do continente americano de fala española. En Santiago de Chile, onde residiu desde 1829, realizou un continuo traballo de polígrafo e foi o orientador das repúblicas hispánicas independentes. Foi nomeado membro honorario da Real Academia Española. Colaborou nas revistas Repertorio Americano e Biblioteca Americana, ademais de dirixir o Araucano, diario oficial de Chile. Do conxunto dos seus escritos cómpre destacar a Gramática de la lengua castellana (1847) e o Código Civil de Chile...

GALICIA

Biólogo. Foi membro fundador do Grupo Ornitolóxico Galego, do Grupo Ibérico de Aves Marinas, da Sociedade Galega de Ornitoloxía, vicepresidente da Sociedade Galega de Historia Natural e vogal da Sociedad Española de Ornitología. Coordinou os censos de aves acuáticas en Galicia dende 1979 a 1987. Foi delegado do grupo de traballo de aves mariñas atlánticas no International Council for Bird Preservation dende 1980 a 1985. Especialista en técnicas audiovisuais, desempeña a súa actividade profesional no Servicio de Medios Audiovisuais da Universidade de Santiago de Compostela. Dende 1974 publicou máis de trinta artigos, tanto en publicacións de ámbito nacional como internacional, dedicados ás aves mariñas e en especial, ás gaivotas e araos.

PERSOEIRO

Sacerdote e cronista. Foi capelán do arcebispo de Sevilla don Diego de Deza. As súas Memorias del reinado de los Reyes Católicos (1856) son a crónica contemporánea máis completa que existe do reinado e nas que reflicte feitos tales como as inundacións, as colleitas, os prezos do trigo ou as grandes fames.

PERSOEIRO

Médico de orixe ucraína. Foi director do Instituto Pasteur e un dos iniciadores da inmunoloxía moderna. Estableceu un método serolóxico para detectar a tuberculose mediante un antíxeno complementario.

PERSOEIRO

Estadista e diplomático ruso. Como secretario da Emperatriz Catarina II, tomou parte nos acordos secretos co Emperador de Austria Xosé II. No 1787 foi nomeado primeiro mandatario de Asuntos Exteriores, cargo dende o que desenvolveu unha política pacificadora.

PERSOEIRO

Escritor francés. Traballou na crítica literaria publicando Mérimée (1959), e na novela psicolóxica con Narthex (1950).

PERSOEIRO

Poeta e político venezolano. Contrario á ditadura de Juan Vicente Gómez, participou na revolución de 1945. Foi uns dos fundadores e vicepresidente do partido Acción Democrática (1940), presidente da Asemblea Constituínte (1946) e ministro de Relacións Exteriores. Posteriormente se exiliou a México. Poeta modernista, seguidor dos movementos de vangarda cun contido popular, publicou: Tierras que me oyeron (1921), Canto a España (1923), Barco de piedra (1937) e A un año de tu luz (1950).

PERSOEIRO

Romanista danés. Publicou traballos de Dialectoloxía e, sobre todo, de Sintaxe; entre eles cómpre destacar L’ordre des mots en français moderne (A orde das palabras en francés moderno, 1928 e 1933) e Le problème da la transitivité en français moderne (O problema da transitividade no francés moderno, 1960).

PERSOEIRO

Físico e enxeñeiro. Estableceu a clasificación das magnitudes fundamentais da fotometría e escolleu as diversas unidades. Investigou a teoría de alternadores e motores síncronos, e as liñas de condución. No ano 1893 inventou o oscilógrafo de bobina móbil, e no 1909 proxectou a maquinaria da central de Gorges du Rhône de Génissiat. Interesouse tamén pola radioelectricidade, creou os primeiros radiofaros e escribiu, entre outras obras, Les transmissions électriques d’énergie (As transmisións eléctricas de enerxía, 1898) e Théorie des moteurs synchrones à courants alternatifs (Teoría dos motores síncronos en correntes alternativas, 1896).

PERSOEIRO

Teólogo protestante alemán, coñecido como Carlstadt e Carlostadius. Defendeu as doutrinas de Lutero diante de Johan Eck en Leipzig (1519). Durante o retiro de Lutero en Wartburg (1521-1522) foi abandeirado da aplicación radical da nova doutrina, pero aceptou máis tarde as normas eucarísticas de Ulrich Zwingli e rompeu cos luteranos.

PERSOEIRO

Botánico e viaxeiro francés, compañeiro de Friedrich Heinrich Alexander von Humboldt. En colaboración con este escribiu Plantae aequinocciales (Plantas do equinoccio, 1805-1809), onde se describe un gran número de especies e xéneros novos. Posteriormente foi superintendente do Xardín da Malmaison.

PERSOEIRO

Político e escritor liberal. Compañeiro de Riego no pronunciamento de 1820 e unido a el durante o Trienio Constitucional, militou posteriormente no partido moderado. Entre as súas obras cómpre destacar De la organización de los partidos en España (1855) e La cuestión social (1881).