"RC" (Contén)

1. Acción e efecto de aparcar.

2. Lugar destinado a estacionar vehículos, pode ser subterráneo ou ao aire libre.

3. Proceso automático polo que as cabezas de lectura e escritura dun disco duro son situadas sobre a superficie do mesmo de xeito que non a danen.

1. Deixar colocado transitoriamente un vehículo nun lugar destinado a este fin.

2. Deixar algo de lado ou apartado para ocuparse del noutro momento.

PERSOEIRO

Home de negocios, funcionario real e xeógrafo. Serviu a Carlos II (1688-1700) como axudante do tesoureiro e ocupouse da organización e abastecemento do exército. Foi cuarto conselleiro de Barcelona (1699), serviu logo á causa da dinastía borbónica e interveu no donativo das Cortes ao Principado (1701 e 1706). Propugnou a mellora da organización financeira de Catalunya, a creación dun porto franco en Barcelona e a industrialización do país catalán. Tras viaxar por toda Catalunya elaborou un mapa que dedicou a Filipe V (1720) no que se describían xa as fronteiras dos correxementos sobre as demarcacións das veguerías.

1. Acto consciente de recoñecer o obxecto percibido. A distinción entre apercepción e percepción foi establecida por Leibniz, quen afirmou que existen percepcións vagas que non eran obxecto de reflexión; recollendo esta diferencia, introduciu a denominación apercepción para designar as percepcións acompañadas de consciencia.

2. Proceso polo que son actualizadas as lembranzas desencadeadas por unha percepción, completándoa e mesmo deformándoa. A esaxeración patolóxica da apercepción toma o nome de alucinación aperceptiva.

1. Acción e efecto de apercibir.

2. Facultade de apercibir.

1. Informar a alguén sobre algo que debe ter en conta.

2. Censurar ou amoestar a alguén por algo incorrecto ou mal feito, poñéndolle unha sanción ou informándoo sobre as consecuencias que derivan do seu comportamento ou acción.

3. Darse de conta de algo.

1. Arrimar terra ao talo das plantas.

2. Enterrar unha póla dunha árbore coa intención de que bote raíces e conforme unha nova planta.

PERSOEIRO

Ilustrador e deseñador gráfico. Licenciado en Filoloxía Hispánica. Logo de traballar no ensino e como redactor de varios xornais e publicacións (Orense Diario, La Región, Gente de Mundo, Horentur), comezou a desenvolverse no mundo do deseño gráfico, pintura e ilustración. Participou na exposición colectiva de pintura Arte Xove Galega (Vigo, 1996), e expuxo individualmente en Ourense (1988 e 1991) e Santiago de Compostela (1990 e 1998). Entre as súas publicacións destacan O rei Kabul (1999), con textos de Max Jacob.

PERSOEIRO

Ilustradora. Foi profesora de Procedementos e Técnicas na Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos de Barcelona. Da súa andaina profesional cómpre salientar os seguintes títulos: La Bruixa que va perdre un secret (A bruxa que perdeu un segredo, 1994); Un nuvol lila (Unha nube lila, 1995); Una medecina per no plorar (Unha medicina para non chorar, 1995); Silenci que pugen (Silencio que soben, 1996); Qui passa primer? (Que pasa primeiro?, 1997); La Marmota espabilada (A marmota espilida, 1997); Tengo una abuela diferente a las demás (1998) e El Conde Drácula en Australia (1998).

1. Caixa de madeira rectangular con tapadeira, onde se garda a roupa, o gran dos cereais ou calquera produto de consumo doméstico.

2. Lugar onde se gardan os cartos.

3. Parte do corpo delimitada polo costeleiro. OBS: Tamén se chama “arca do peito”.

4. anta.

5. Nos antigos fornos de vidro, designación xenérica dos fornos accesorios que rodeaban o forno de fusión e que se quentaban coa calor perdida por estes. Conservouse o termo para designar os fornos de recocer, substituídos por túneles nas fabricacións continuas.

6. 1. arca de Noé

      Segundo a Biblia (libro da Xénese), navío que construíu Noé por mandato divino para poder salvarse do Diluvio Universal coa súa familia e cunha parella (macho e femia) de animais de cada especie.

   2. arca marmórica

      Nome do lugar no que o Breviarium apostolorum (s VI) sitúa o enterramento do Apóstolo Santiago; sen embargo, a Concordia de Antealtares (1077), na que se reconstrúe a descuberta do sepulcro (ocorrida no 820 ou no 830), non fai referencia a ese topónimo. Algúns autores formularon unha posible relación entre Arca Marmarica e Amaia Tamarica, preto de Compostela. Non obstante , outros estudiosos defenden que o topónimo locus arcis marmoricis, que alude a un lugar con arcadas marmóreas (o edículo onde foi descuberto o Apóstolo), é a propia Compostela.

   3. arca da alianza

      Cofre de madeira de acacia revestido de ouro, destinado a conter as Táboas da Lei cos mandamentos de Deus ao pobo de Israel, considerado como a proba da presenza de Deus entre o seu pobo. Segundo a Biblia, foi construída por Moisés ao pé do monte Sinaí e logo colocouse no sancta sanctorum do templo de Xerusalén.

MONTES

Monte da parroquia de Monte, no concello de Toques, de 733 m de altitude.

PUNTA

Punta situada no litoral da parroquia e concello de Burela, situada entre o Portiño das Pombas ao L e a punta de Ancares ao O.

PUNTA

Punta do litoral da parroquia de Carreira, no concello de Ribeira, situada entre a de Covasa ao O e a praia de Celeiráns ao L, na marxe N da ría de Arousa.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Pino baixo a advocación de santa Eulalia.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Estrada baixo a advocación de san Miguel.

GALICIA

Mestre, escritor e director do museo estradense Manuel Reimóndez Portela. Escribiu as pezas teatrais Os reis de Panchito (1973), Pedriño (1992), O entroido no Ulla (1995), Waldo Álvarez Ínsua (1997), Canteiros de Cuntis (1998) e Emigrantes sobranceiros (1998), entre outros títulos. Recibiu diversos premios de teatro escolar.