"Rante" (Contén)

1. Que ou quen implora.

2. Que denota ou implica imploración.

1. Que labora.

2. Persoa que coida de certos traballos auxiliares de laboratorio.

1. Que lacera.

2. Aplícase á dor aguda.

PERSOEIRO

Militar e etnógrafo. Capitán do exército vinculado ás JONS, durante a Guerra Civil Española uniuse aos sublevados e foi xefe de hospitais de Valladolid. Crítico co Franquismo, despois da guerra viuse involucrado no desvío irregular de aceite, polo que pasou catro anos na prisión de Carabanchel. Publicou traballos referidos a Galicia, dos que destacan Dicionario castellano-gallego. [...] en el lenguaje popular (1935), Tres andrómenas con retrouso (1952) e Refraneiro Galego, libro de refráns recollidos da fala dos soldados e con colaboracións de Vicente Risco, Xoaquín Lorenzo e Martínez Barbeito.

1. Dado un subconxunto B dun conxunto ordeado A, elemento de A que é maior que calquera elemento de B.

2. Dada unha sucesión (ou serie) de números reais, aplícase á sucesión en que cada termo é máis grande que o respectivo da sucesión dada.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santiago de Compostela baixo a advocación de san Vicente.

1. Aplícase ao elemento dun conxunto ordenado A que é menor que calquera elemento dun subconxunto B dado.

2. Dada unha sucesión ou serie de números reais, aplícase á sucesión ou serie con termos que non son máis grandes que os respectivos da sucesión ou serie dada.

3. Dada unha función, cuxos valores pertencen a un conxunto ordenado, minorante do percorrido da función.

PERSOEIRO

Escritora. O conxunto da súa obra, centrada nos soños e nas contradicións do home, constitúe unha crítica do excesivo racionalismo europeo. É autora da recompilación de relatos Il gioco segreto (1941), as novelas Menzogna e sortilegio (premio Viareggio, 1948), L’isola di Arturo (premio Strega, 1957), Lo scialle andaluso (1963), La storia (1974) e Aracoeli (premio Medici, 1982), e das compilacións poéticas Alibi (1958) e Il mondo salvato dai ragazzi (1968).

PERSOEIRO

Futbolista. Coñecido como Pelé, en 1956 ingresou no Santos, club de São Paulo co que gañou dúas edicións da Copa Libertadores (1962 e 1963), da Copa Intercontinental (1962 e 1963) e cinco títulos consecutivos do Campionato de Brasil (1961-1965). É o único xogador da historia que logrou tres triunfos na Copa do Mundo, en Suecia (1958), Chile (1962) e México (1970). En 1995 foi nomeado ministro extraordinario de Deportes de Brasil e en 2000 a FIFA nomeouno mellor xogador do s XX.