"Rin" (Contén)

1. Rinchar os dentes ao rozalos uns cos outros.

2. Facer retrincos.

1. Anaco que sobra ao cortar unha cousa, especialmente tea.

2. Fragmento pequeno de algo.

3. Espazo breve de tempo.

RIOS

Río de Europa Occidental, o maior desta rexión. Nace en Suíza, fai fronteira entre Austria, Alemaña e Francia, rega parte de Alemaña e, finalmente, atravesa os Países Baixos, onde desauga no mar do Norte. Ten 1.298 km de longo e 196.300 km2 de cunca. Nace no lago Toma, a 2.344 m de altitude, ao pé do monte Badus, preto do paso de Oberalp, co nome de Vorderrhein. Nos Alpes oriéntase cara ao NL e recibe o Hinterrhein, que vén dos Alpes Réticos. Diríxese despois ao N ata o lago de Constanza, e ao saír del atravesa as estruturas do Jura. En Waldshurt recibe o Aare, e a continuación chega a Basilea, xa cun caudal de 1.023 m3/s. Antes do Plioceno, continuaba cara a conca do Roine, pero nesta época completouse a chaira do Rin que lle abriu o camiño cara ao N. Ao longo da chaira do Rin, e durante máis de 300 km, desde Basilea ata Bingen, discorre tan plano que as frecuentes inundacións levaron, no s XIX, ao seu acondicionamento, completado despois pola canle de Kembs. Nesta...

CONFEDERACIONS

Confederación do Rin.

PERSOEIRO

Arquitecto italiano. Activo en Roma, viaxou a Rusia, onde foi nomeado (1756) arquitecto de corte do futuro Pedro III. Das súas obras destacan o palacio de mármore de Peterburgo (1768-1785), o palacio chinés de Oranienbaum (1762-1768) e o palacio de Gacina (1766-1777).

PERSOEIRO

Poeta italiano. Foi un dos mellores expoñentes da escola siciliana, autor de doce cancións e un soneto.

1. Emitir a súa voz o cabalo.

2. Producir un son estridente e desagradable ao rozaren dúas cousas.

3. Facer ruído os dentes ao rozar.

1. Cabala ou xarda macho.

2. rifón.

3. peto verdeal

1. Relativo ou pertencente aos rincocéfalos.

2. Réptil da orde dos rincocéfalos.

3. Única orde sobrevivente de réptiles, da superorde dos lepidosauros, caracterizados por ter dúas fosas temporais completas, un ollo pineal ben desenvolvido e vértebras de tipo anficélico con intercentros. Só existe unha única especie vivente, o tuatara (Sphenodon punctatus), nalgúns illotes do N de Nova Zelanda.