"llo" (Contén)

1. Anaco de tea vella e gastada.

2. Persoa desprezable.

1. Xogo de carácter sexual.

2. Trampa de ferro para cazar animais.

3. Obxecto que serve para pasar o tempo realizando unha actividade.

4. Conxunto de utensilios e ferramentas que se utilizan en determinada actividade.

1. Conxunto formado por un sofá e dúas butacas.

2. Xogo de cartas no que cada un dos tres xogadores participantes recibe nove cartas, deles o que cre que pode facer máis bazas e, polo tanto gañar o xogo, escolle cal é o pau de trunfos ou dá a volta á primeira carta das que quedan na baralla para que o pau desta sexa o de trunfos.

3. Grupo de tres notas iguais que teñen que executarse no tempo que normalmente lle corresponde a dúas ou catro da mesma figura. Indícase por medio dun tres colocado sobre ou baixo o grupo de notas mencionado. Ten o mesmo valor se en lugar dunha das notas aparece unha figura de silencio.

1. Utensilio agrícola para mallar o liño.

2. Lugar do río onde se bate o liño.

3. fiúncho marino.

PERSOEIRO

Procurador e promotor turístico. Foi decano do Ilustre Colegio de Procuradores da Coruña (1978-1998) e o primeiro presidente do Consello Galego dos Procuradores. Tenente de alcalde da Coruña (1950-1963), foi presidente da Asociación de Amigos do Turismo de Galicia e cónsul de Portugal. Preside a agrupación folclórica Aturuxo e foi fundador do Club Naútico de Camariñas. Recibiu, entre outros galardóns, a Medalla de Prata de Galicia (2004). É académico de honra da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación.

GALICIA

Poeta. Foi un dos cultivadores da poesía barroca e nalgunha das súas obras aparece a vertente erótica e satírica. Da súa produción destacan Neopolisea, Poema heroico el gran capitán (1651) e Poesías varias, heroicas, satíricas y amorosas (1652).

GALICIA

Músico, compositor e director de orquestra. Estudou no seminario de Santiago de Compostela, onde se iniciou na música e se ordenou sacerdote (1966). Continuou os estudos de solfexo e piano con Ángel Brage e licenciouse en Canto Gregoriano na Escuela Superior de Música Sagrada de Madrid. Posteriormente, estudou no Conservatorio de Roma, onde estreou obras, como Canto azteca, Grandes som os desertos e Um dia de festa na aldeia. En 1977 dirixiu o Conservatorio Elemental de Santiago de Compostela. En 1978 fundou a Orquesta de Santiago e o Grupo de Vento da Orquesta de Santiago. Foi membro fundador da Sociedade Filharmónica de Santiago. Na década de 1990 accedeu á dirección da Xoven Orquestra de Galicia, coa que recuperou gran parte do repertorio de compositores galegos como Andrés Gaos ou Melchor López. Publicou en colaboración con Carlos Villanueva diversos libros, como Vilancicos galegos da catedral de Santiago (1980) e Polifonía Sacra galega (1982)....

PERSOEIRO

Poetisa. Da súa obra, de construción moi sinxela e ligada á literatura popular, destacan Ceibos. Versos galegos (1980), Xanela aberta (1981), Tempos idos (1983), Védelos aí van (1985), A rosa dos ventos (1989) e Compostela i as camelias (1992).

GALICIA

Actor e director teatral. Formado con Albert Boadella, Roberto Cordovani, Manuel Lourenzo e Roberto Salgueiro, dirixe a Escola Municipal de Teatro e a Mostra de Teatro de Cee. Participou como actor en montaxes de diversas compañías, como Talía Teatro, Aula de Teatro da Universidade de Santiago (1990-1996) e o Centro Dramático Galego. Dirixiu os espéctaculos Auto, en Berrobambán; Flores de papel, en Traslús Teatro; e Supermáis, Soños dun sedutor, O crime de aldea vella, TWC, Dakota, Pedro e o capitán, Aquí non paga ninguén e O rei aborrecido, en Talía Teatro. Ademais escribiu e estreou as pezas Menos lobos e Eu así non xogo, representadas por Talía Teatro. Recibiu o Premio María Casares 2004 ao mellor actor por Bicos con lingua.

GALICIA

Avogado. Licenciado en Dereito (1958), foi avogado e asesor xurídico de COREN e Caixa Galicia. Pertenceu a UCD e a Coalición Galega. Foi conselleiro político da Xunta Preautonómica de J. Quiroga Suárez e deputado por UCD no Congreso de los Diputados (1977-1982).

PERSOEIRO

Político. Doutor en Dereito, foi membro do corpo xurídico da Armada (1974-1983) e letrado do Consello de Estado desde 1979. Coordinador xeral da refundación do PP (1989-1990) e deputado desde 1989, foi vicepresidente (1989-1996) e presidente (1996-2000) do Congreso de los Diputados e ministro de Defensa (2000-2004).

1. Anaco ou trapo de tea vello e sen ningún servizo.

2. Persoa sucia e descoidada no seu aspecto.

1. Utensilio formado por un mango acabado nunha táboa perpendicular en forma de semicírculo que se utiliza para xuntar as brasas ou a cinsa do forno, mover o gran ou outros usos.

2. Apeiro que se emprega nos labores de labranza para achairar a terra e desfacer os terróns.

1. Mestura de auga, barro, pedras e outros materias que son arrastrados por unha corrente ou se forman nun lugar cando chove.

2. Lugar onde sempre hai moita lama.

3. Prado ou terreo baixo que se caracteriza por ter moita humidade.

PERSOEIRO

Escritor. Iniciado tardiamente na literatura, non acadou o éxito ata a publicación de The Warden (1885), seguida por cinco títulos que completan a serie denominada Barsetshire (ata 1867). Ademais doutras novelas, escribiu una notable Autobiography (1883).