"CAD" (Contén)

Forma particular de fonema ascendente polo que se caracteriza un bo número de construcións interrogativas absolutas en moitas linguas.

Dignidade e xurisdición das cabezas das igrexas Siríaca Católica (residente en Beirut), Melquita Católica e Maronita (residentes en Bekoš, no Líbano), Melquita Bizantina (residente en Damasco) e Siríaca Xacobita (da que depende o katholikós de Malancar, India). A primeira comunidade cristiá de Antioquía foi confiada ao apóstolo Bernabeu, quen no ano 42 ou 43 chamou a san Paulo para a misión apostólica. Segundo os Feitos dos Apóstolos, foi alá onde os discípulos de Cristo se denominaron por primeira vez “cristiáns”, e a procedencia pagá da maior parte deles enfrontounos á tendencia xudaizante dos procedentes do pobo xudeu. Consecuencia desta situación foi o Concilio de Xerusalén e o enfrontamento dos apóstolos Pedro e Paulo nesta cidade, provocado pola actitude compracente de Pedro cara aos ritos e ás prácticas dos xudaizantes. A tradición considera o apóstolo Pedro como iniciador do episcopado na cidade, o que conferiu aos seus bispos a hexemonía relixiosa sobre toda a...

aparcamento.

Peza delgada que se engancha nunha superficie para mellorar algunhas calidades do elemento que lle fai de soporte.

Utensilio que se utiliza para aplicar cousas ou produtos.

Contracción das vías dixestivas altas, que se acompaña de náuseas e precede a miúdo aos vómitos.

Membro da academia literaria de Roma denominada Arcadia.

Lugar de paisaxe grato, de vida idílica e feliz.

Nomós do Peloponeso, Grecia (4.419 km2; 105.309 h [1991]). A capital é Trípoli (21.337 h [1981]). Habitada por pobos de base económica gandeira, mantívose á marxe da evolución urbana xeral en Grecia. Pasada a hexemonía macedónica, ingresou na Liga Aquea. Logo formou parte do Principado de Acaia (1204), ata que os bizantinos a anexionaron ao Despotado de Mistra (1320). Foi posesión turca (1458-1822) ata a independencia do Reino de Grecia. Esta rexión recibiu as loanzas dos poetas clásicos, como Teócrito e Virxilio. Mitificada como lugar habitado por pastores que levaban unha vida de pracidez e serenidade, pasou á literatura e á arte europeas a partir do Renacemento.

Academia fundada en Roma no 1690 por un grupo de escritores do Círculo de Cristina de Suecia coa finalidade de combater o “mal gusto” literario do s XVII, identificado co Manierismo. Os seus membros, que tomaban nomes pastorais, propugnaban unha volta á natureza e á simplicidade. Durante o s XVIII cultivaron unha poesía fácil, elegante e optimista. Estendida por toda Italia, sobreviviu ata finais do s XIX, logo transformouse na Accademia Letteraria Italiana (1925).