"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Ilustrador. Foi deseñador gráfico de publicidade e ilustrou libros e contos infantís, colaborou en xornais e revistas e publicou carteis, cadernos educativos e libros de texto. Traballou co escritor Carles Cano. Recibiu o Premio Lazarillo do ministerio de Cultura (1989).

PERSOEIRO

Diplomático e escritor. Puxo a escrita dramática ao servizo da propaganda franquista, gañando en 1953 o Premio Lope de Vega coa obra Murió hace quince días. Tamén foi autor de La hija de Juno (1955), La cárcel sin puertas (1958), El rey ha muerto (1960) ou Alarma (1964).

PERSOEIRO

Pintor e debuxante. Formouse con Carlos de Haes. A súa obra caracterizouse polo realismo de trazos impetuosos e enérxicos, expresados cunha paleta rica mediante pinceladas rápidas.

PERSOEIRO

Tenista. Participou no equipo español de Copa Galea, que gañou en 1956 e 1957, e no de Copa Davis (1958-1960). Profesional dende 1960 ata 1971, foi campión do mundo en 1966. Xogou as semifinais de Wimbledon (1970) e gañou o Roland Garros (1972).

PERSOEIRO

Pedagogo e escritor. Identificouse coas ideas krausistas de Julián Sanz del Río, Fernando de Castro e Nicolás Salmerón. Obtivo a cátedra de Dereito Internacional (1866), pero en 1867 renunciou a ela por solidariedade con Sanz del río, Fernando de Castro e Salmerón, depostos por terse negado a seguir as directrices do ministro Orovio (facer profesión de fe relixiosa, política e dinástica). Volveu ocupar a súa cátedra (1868) e participou na reforma do ensino. Fundou o Boletín-revista de la Universidad de Madrid (1873), principal órgano do pensamento krausista. Coa Restauración foi arrestado (1875) por non acatar as normas do ministro Orovio. De regreso a Madrid, foi un dos fundadores da Institución Libre de Enseñanza (ILE, 1876). O seu ideario educativo pasa polo humanismo liberal e a súa defensa da coeducación e da autonomía e extensión universitaria. O galego Xoán Vicente Viqueira, sobriño de Manuel Bartolomé Cossío, foi alumno seu na ILE; a través da amizade entre Bartolomé Cossío...

PERSOEIRO

Sociólogo. Os seus intereses científicos estiveron dirixidos á teoría social e ao estudo macrosociolóxico das sociedades avanzadas. Publicou, entre outros títulos, Historia del pensamiento social (1967) e Sociología (1969).

PERSOEIRO

Político italiano. Primeiro ministro en varias ocasións (1892, 1903-1905, 1906-1909, 1911-1914), católicos e socialistas moderados apoiaron a súa política de reformas: nacionalizacións, previsión e seguros sociais, recoñecemento legal dos sindicatos e introdución do sufraxio universal masculino. En política exterior declarou a guerra a Turquía (1911), ocupou Tripolitania (1912) e postulou a neutralidade na Primeira Guerra Mundial. Volveu á presidencia do consello durante os anos da posguerra (1920-1921).

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi director do Theatre Royal en Crow Street e autor de óperas como Perseverance (1788).

PERSOEIRO

Pintor italiano. Foi discípulo de J. Ribera en Nápoles e axudante de Pietro da Cortona en Roma. Asumiu as tendencias da pintura italiana dos ss XVI e XVII. Traballou en Milán, Venecia (frescos de Santa Maria della Salute), Florencia (Apoteose dos Medici, 1682) e, por encargo de Carlos II, en El Escorial (bóveda da escaleira do claustro) e Toledo (sancristía da catedral). Foi un dos máximos expoñentes da exuberancia decorativa barroca.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Estudiou no conservatorio de Nápoles e cultivou a ópera dentro do campo do verismo. Da súa produción destaca Andrea Chenier (1896), Fedora (1898) e Il re (1929).

PERSOEIRO

Pintor, fillo de Stefano Florentino. Coñecido como Giottino, adscríbese á escola florentina de Giotto. Traballou en Roma para o Papa Urbano V. Atribúenselle unha Maxestade e unha Piedade, onde manifestou a influencia de Tomasso di Stefano e de Maso di Bianco.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Coñecido como Johannes de Florentia, estivo vinculado á corte dos Visconti de Milán. As súas pezas pertencen á ars nova italiana e consérvanse 16 madrigais e 3 caccie.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Activo na Toscana (1346-1369), foi autor dos frescos da capela Rinucini, na sancristía de Santa Croce. O seu estilo presupón unha formación lombarda, na corrente de Giotto, e a influencia de Vitale da Bologna.

PERSOEIRO

Arquitecto e humanista. Coñecido como Fra Giocondo, traballou en Nápoles, Verona, onde realizou a restauración da ponte da Pietra, e en París na escaleira exterior do Palais de la Cité. Foi nomeado arquitecto de San Pedro do Vaticano con Raffaello Sanzio e Giuliano da Sangallo. Publicou a primeira edición de Vitrubio e traduciu as Cartas de Plinio.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Activo entre 1315 e 1349, colaborou con Giovanni Pisano no púlpito da catedral de Pisa. Logo trasladouse a Milán onde realizou o trono de san Pedro mártir en San Eustorgio.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Giovanni dal Poggio, formouse cos pintores da sancristía da catedral de Siena e con Taddeo di Bartolo, aínda que o seu estilo evolucionou co contacto coa obra de P. Ucello e G. da Fabriano. Destaca a súa obra Políptico Pecci (1425).

PERSOEIRO

Poeta italiano. Coñecido como Il Burchiello, escribiu uns 150 sonetos, de cariz burlesco.

REXIÓNS

Rexión do estado de Victoria, ao SL de Australia (35.000 km2). É unha ampla extensión que se estende de L a O ata a baía de Port Phillip e constitúe a orla marítima dos Alpes Australianos.

GALICIA

Actor. Traballou co grupo de bonecos e monicreques Tanxarina. Logo de colaborar no espectáculo Contaloucos (1998), participou no espectáculo do Centro Dramático Galego, A cacatúa verde (2001), e en diversas producións de Teatro do Morcego.

GALICIA

Ilustrador. Colaborou na revista de cómics Vagalume e ilustrou libros infantís, como Contos pra nenos (1978), Pericles e a balga (1984) de Xohana Torres, O buzón dos nenos (1985) de Úrsula Heinze, e Primeiro libro con Malola (1985) de X. Babarro e A. M. Fernández.