"llo" (Contén)

GALICIA

Comarca situada no centro da Comunidade Autónoma de Galicia, no O da provincia de Lugo. Limita ao N coa comarca de Lugo (Friol), ao S coas comarcas de Deza (Rodeiro) e Chantada (Taboada), ao L, novamente coa comarca de Lugo (Guntín e Portomarín) e ao O coa comarca da Terra de Melide (Toques, Melide e Santiso) e a de Deza (Agolada). Abrangue unha superficie de 417,9 km2, cunha poboación de 11.143 h [2001], distribuída nos concellos de Antas de Ulla (103,6 km2, 2.695 h [2001]), Monterroso (114,6 km2, 4.235 h [2001]) e Palas de Rei (199,7 km2, 4.213 h [2001]). A comarca presenta unha estrutura bipolar arredor de Palas de Rei e Monterroso, que organizan o territorio. Existen tamén relacións con Chantada e con Lugo para actividades relacionadas cos servizos administrativos máis especializados.
Xeografía física
A comarca da Ulloa é un espazo onde ten a cabeceira un dos principais ríos galegos, o Ulla. É unha área deprimida desde...

PERSOEIRO

Relixioso. Reformou a Universidade de Santiago de Compostela a partir dun informe do claustro universitario enviado a Fernando VI. Saneou a economía, reforzou a figura do reitor, creou novas cátedras e impuxo unha maior disciplina. Ademais orientou e impulsou o barroco galego e mandou construír a casa do Deán.

MUNICIPIOS

Municipio de Madrid, situado ao S de San Lorenzo de El Escorial, preto do pantano de Valmayor (7.091 h [2001]).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Navia de Suarna baixo a advocación de santa Mariña.

PERSOEIRO

Antropólogo e paleontólogo. Director do Institut de Paléontologie Humaine (1942) e do Musée de l’Homme (1950), de París, das súas obras destacan Traité d’anthropologie (1926), Les races humaines (1944) e La paléontologie et l’origine de l’homme (1950).

1. Relativo ou pertencente aos vallombrosanos.

2. Membro da congregación beneditina fundada por san Xoán Gualberto no mosteiro de Vallombrosa (Toscana). Baséase na interpretación ríxida e estrita da regra de San Bieito, coa particularidade de liberar os monxes do traballo manual. Foi aprobada en 1055 e en 1070 e protexida como un dos movementos da reforma romana ou gregoriana.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Las Palmas, Canarias, na illa de Gran Canaria, no sector L da caldeira de Tirajana (7.964 h [2001]). A economía baséase na gandaría e na agricultura.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Tarragona, Catalunya (4.373 h [2001]). No seu termo atópanse as centrais nucleares de Vandellòs.

GALICIA

Pintor. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e especializouse en acuarela. Das súas obras, de corte figurativo destacan as representacións de anciás (Abuela) e nus (La Bella Durmiente), así como as paisaxes mariñas.

GALICIA

Mariño, xeógrafo e astrónomo. Trazou as cartas gravadas da costa africana de cabo Espartel a Cabo Verde, que forman parte do Atlas marítimo de España (1787). Determinou a lonxitude e latitude da illa de Trinidad, de São Tomé e Príncipe. En 1782 foi designado para a demarcación dos límites hispanoportugueses en América do Sur.

PERSOEIRO

Novelista peruano. Deuse a coñecer co libro de contos Los Jefes (1958, Premio Leopoldo Arias), e destacou na novela, traducida a moitas linguas, coa que reflicte diversos aspectos da sociedade peruana, como en La ciudad y los perros (1962, Premio de la Crítica Española), La casa verde (1965, Premio Nacional de Literatura de Perú, Premio de la Crítica Española e Premio Internacional Rómulo Gallegos 1967), Conversación en la catedral (1969), Pantaleón y las visitadoras (1973), La tía Julia y el escribidor (1977), La guerra del fin del mundo (1981), Quién mató a Palomino Molero? (1986), Elogio de la madrastra (1988), Lituma en los Andes (1993, Premio Planeta) e La fiesta del chivo (2000). Realizou tamén crítica literaria e publicou obras de teatro e ensaios, como Gabriel García Márquez: historia de un deicidio (1971) e a autobiografía El pez en el agua (1992). Foi candidato...

1. vascalleiro.

2. varredoiro.

GALICIA

Pintor. Coñecido como Caíno, é autodidacta. Comezou a súa traxectoria artística en Londres (1970-1972). Traballa o óleo, a acuarela e o debuxo e colabora na ilustración de libros e en diversos xornais. Realizou paisaxes do seu redor, tanto de interior como mariñeiros, e centrouse fundamentalmente na figura humana. Nas súas obras combinou elementos cubistas e expresionistas, aínda que evolucionou cara a unha liberdade de estilos. Destacan A noite do cometa, Muller roxa, Nenos xogando, Esmorga e Maternidade gris.