"AND" (Contén)

PERSOEIRO

Escritora. Coñecida como George Sand, educouse baixo a tutela da súa avoa en Nohant e ingresou nun convento en París (1817-1820). En 1822 casou co barón Duvenant. En 1831 separouse e trasladouse a París. Posteriormente, volveu a Nohant e logo pasou uns anos xunto a F. Chopin na cartuxa de Valldemosa en Mallorca. En colaboración con Jules Sandeau publicou a súa primeira novela titulada Rose et Blanche (1831), baixo o pseudónimo común de Jules Sand, e fundou a revista Revue indépendante (1841), xunto con Pierre Leroux. Escribiu pezas de teatro, como Claudie (1851) ou Molière (1851), e tivo unha grande actividade como novelista con obras, como Valentine (1832), Indiana (1932), Lélia (1833), Mauprat (1837), Un hiver à Majorque (1841), Le meunier d’Angibault (O muiñeiro de Angibault, 1845), La mare au diable (O pantano do demo, 1846), François le Champi (1848), Histoire...

PERSOEIRO

Orientalista francés. Profesor en París de filoloxía hebraica e de historia do antigo Oriente, transcribiu e comentou os manuscritos do Mar Morto. Entre as súas obras destacan Livre des hymnes découverts près de la mer Morte (Libro dos himnos descubertos preto do Mar Morto, 1957) e Écrits esséniens découverts près de la mer Morte (Escritos esenios descubertos preto do Mar Morto, 1959).

GALICIA

Óptico. Licenciouse en Ciencias Físicas e Exactas na Universidad de Madrid en 1934 e doutorouse, xa rematada a Guerra Civil, na mesma universidade en 1943. En 1945 obtivo a cátedra de Óptica. Desenvolveu de forma simultánea a docencia e a investigación, que centrou na termoloxía, na electricidade, no magnetismo e nas estruturas cristalinas. Descubriu, xunto con J. M. Otero Navascués, a miopía e a presbicia nocturnas. Foi director xeral de Enseñanzas Técnicas, director do Instituto de Estudios Nucleares, presidente da Real Sociedad Española de Física y Química, cofundador e vicepresidente da Junta de Energía Nuclear, membro do Comité Científico Técnico da Comisión Nacional de Investigacion del Espacio e asesor do Instituto Nacional de Técnica Aeronáutica. Trala súa xubilación en 1983 dedicouse á elaboración do Vocabulario Técnico y Científico publicado pola Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales en 1990.

PERSOEIRO

Pintor e gravador estadounidense. Cultivou o retrato e a paisaxe. Foi un dos fundadores da Hudson River School. Realizou os gravados Signing of Declaration of Independence (Sinatura da Declaración de Independencia, 1786-1797) de John Trumbull. Entre as súas obras destaca Kindred Spirits (Espíritos xemelgos, 1849). Foi membro fundador da National Academy of Design (1862) e presidente da mesma (1845-1861).

PERSOEIRO

Pintor francés. Coñecido como Carolus-Duran, foi pintor académico e retratista da aristocracia parisiense. Recibiu unha pensión e viaxou por Italia e España en 1861. En 1905 nomeárono director da École Françoise de Rome. Entre as súas obras destaca La Dame au gant (A dama da luva, 1869).

PERSOEIRO

Eclesiástico, liturxista e canonista. Coñecido como Gulielmus Durandus ou Durantis, en 1285 foi nomeado bispo de Mende. Destacan as súas obras Speculum iudiciale e Rationale divinorum officiorum.

PERSOEIRO

Arquitecto e teórico. Discípulo de E. L. Boullée, construíu diversos edificios, realizou decoracións para as festas da Revolución Francesa e fixo deseños de edificios públicos durante a Convención. Entre os numerosos textos teóricos que escribiu destaca Précis des leçons d’architecture données à l’École Polytechnique (Leccións de arquitectura dadas na École Polytecnique, 1802).

PERSOEIRO

Escritor chileno. Director da revista literaria Atenea, a súa obra inscríbese dentro do crioulismo rural. Da súa produción destaca Chabela (1927), Mal de amor (1928), Presencia de Chile (1941) e Don Arturo, biografía do presidente Alessandri.

PERSOEIRO

Xornalista e feminista. Redactora de La Presse, fundou varios xornais: La Fronde (1897), redactado e dirixido por mulleres, L’Action (1905) e Les Nouvelles (1909), nos que defendeu os dereitos da muller e a igualdade sexual.

PERSOEIRO

Investigador inglés. Introduciu o laminado de ferro estampado (latón) como envase para conservar alimentos. Este envase pasou a ser definitivamente popular cos descubrimentos de Appert (appertización), que evitaban os inconvenientes do vidro.

PERSOEIRO

Marchante e galerista. Foi impulsor da escola de Barbizon e dende 1870 dos impresionistas. Organizou, entre outras, a segunda exposición impresionista na súa galería da rúa Le Peletier e, tralo éxito dunha realizada en Nova York (1886), abriu unha galería filial nesta cidade.

PERSOEIRO

Xeneral e político. Exiliouse en 1831 pola súa participación nunha conxura liberal. Logo do seu retorno, participou na loita contra os austríacos (1848) e accedeu ao cargo de ministro da Guerra (1855). Serviu como embaixador en Istambul (1856-1861) e foi ministro de Asuntos Exteriores dende 1862. Presidiu o Senado entre 1884 e 1887. É autor da obra Della nazionalità italiana (Sobre a nacionalidade italiana, 1846), na que defendeu a centralización política e a abolición do poder do papa.

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Discípulo de Viollet-le-Duc, foi o arquitecto da Exposition Universelle de 1889, na que construíu a Galerie des Machines. Entre as súas obras destacan as galerías do Muséum d’Histoire Naturalle de París (1881). En 1869 obtivo o Prix de Rome.

PERSOEIRO

Crítico e historiador da literatura. Foi profesor de literatura na Università di Pisa (1860), onde ensinou o método histórico e crítico. Escribiu, entre outras obras, Sacre rappresentazioni dei secoli XIV-XVI (Representacións sacras dos ss XIV-XVI, 1873), Le origini del teatro in Italia (A orixe do teatro en Italia, 1877) e Scritti danteschi (Escritos dantescos, 1913).

PERSOEIRO

Arquitecto e restaurador. Comezou a súa andaina artística como pintor e, dende 1871, dedicouse á restauración de monumentos. O ministerio de Instrução Pública nomeouno en 1884 delegado rexio para a conservación dos monumentos do Piemonte e a Liguria. Para a exposición de Turín de 1884 proxectou o burgo medieval do Valentino, onde reproduciu os monumentos da rexión do Piemonte e do Val de Aosta.

PERSOEIRO

Político e diplomático costarriqueño. Foi secretario xeral do Partido Unión Nacional (1947) e embaixador nos EE UU (1950-1951). Nomeado ministro de Relacións Exteriores (1951-1953), foi presidente da República (1958-1962). Durante o seu mandato traballou pola mellora das infraestruturas e pola extensión do ensino.

PERSOEIRO

Político e avogado colombiano. Vinculado ao Partido Liberal (PL), ocupou diversos cargos administrativos como ministro de Interior (1934-1935, 1937, 1942 e 1948-1949), de Asuntos Exteriores (1934-1935) e de Educación Nacional (1935-1936). Ocupou interinamente a presidencia da República entre novembro de 1943 e maio de 1944, e foi novamente ministro de Xustiza (1966-1970).

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo de Rembrandt, as súas obras mostran a influencia do mestre. Cultivou a pintura relixiosa, as escenas de xénero e o retrato. Da súa produción destacan A derradeira cea (1664), A lección de música (1655) e Catro oficiais do gremio de toneleiros e trasegadores do viño de Amsterdam (1657).