"An" (Contén)

1. Unidade menor que resulta da división doutra maior.

2. Porción breve de tempo.

3. Porción ou parte pequena dalgunha cousa.

1. Apartado do mundo, propio dos anacoretas.

2. Eremitismo.

1. Forma de vida relixiosa propia dos anacoretas.

2. Eremitismo.

1. cangrexo.

2. queimacasas.

PERSOEIRO

Poeta grego, fillo de Skitines de Teos. Coa súa poesía, da que quedan fragmentos moi breves, traslada a dominio xónico a lírica monódica eólica. Odiou a guerra e cantoulle ao viño e ao amor tanto homosexual como heterosexual. A súa obra lírica foi traducida ao galego por Florencio Vaamonde Lores (Odas, 1897). Un poema foi traducido por J. Pérez Ballesteros en 1911.

1. 1. Ó xeito de Anacreonte.

   2. Na poesía grega e latina, dise de diversos metros, usados por Anacreonte, especialmente o dímetro iámbico cataléctico e o dímetro xónico con anaclase.

2. Composición poética de metro curto, polo xeral heptasílabo, de extensión breve na que o poeta canta con ton enxeñoso e irónico aos praceres da vida e dos sentidos cunha simboloxía literaria de orixe pastoral. As obras deste autor influíron en autores como Teócrito, Catulo e Horacio. O xénero foi representado no Renacemento e coa publicación das Anacreónticas (1554) iniciou unha tradición que callou especialmente na literatura románica. O momento culminante do xénero produciuse no s XVIII con Cadalso, Juan Pablo Forner, e Meléndez Valdés, entre outros.

1. Erro consistente en supoñer ocorrido un feito nunha data distinta da que sucedeu na realidade; erro de cronoloxía.

2. Calquera cousa, feito ou costume non propia do tempo ao que se está a facer referencia, incongruente co seu ambiente no sentido de ser propia doutra época.