"APA" (Contén)

1. Mesturar cousas diversas de xeito que non poidan distinguirse.

2. Facer un traballo de calquera xeito e ás presas.

3. Manchar ou mollar a alguén con pingas esparexidas dalgún líquido ou con comida.

4. Mancharse con algún líquido ou comida.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Guatemala (3.124 km2; 205.481 h [1995]). A capital é Salamá (6.941 h [1981]).

CIDADES

Cidade da provincia de Kalimantan Oriental, Indonesia, na costa oriental da illa de Borneo (309.492 h [1990]).

1. Que presenta unha capa dobre ou dúas capas.

2. Asociación de fosfolípidos que nun medio acuoso enfrontan os seus extremos apolares (partes hidrófugas) e manteñen en contacto co medio os seus grupos polares (partes hidrófilas); deste xeito pódense formar vesículas ou liposomas pechados sobre si mesmos.

PERSOEIRO

Político e estudoso de Filoloxía, Química e Ciencias Naturais. Fillo de Luciano Bonaparte, príncipe de Canino, foi deputado na Asemblea francesa (1848) e senador durante o Segundo Imperio.Trátase dun investigador interesado polas linguas minoritarias, especialmente polo éuscaro, o portugués, o asturiano, o saiagués e o galego, que desenvolvía a súa actividade solicitando información e textos aos eruditos das distintas áreas lingüísticas que estudiaba. Compilou as traducións de textos relixiosos como a Oración dominical, o Cantar dos Cantares e o Evanxeo de san Mateo. Carteouse co naturalista galego Víctor López Seoane entre os anos 1887 e 1888 para solicitarlle os nomes dos réptiles, co dialectólogo portugués Leite de Vasconcelos e con Gonçalves Viana, fonetista luso. Elaborou tamén o prólogo da tradución do Evanxeo de san Mateo (Londres, 1861), no que escribiu “Observaciones comparativas sobre la pronunciación gallega, asturiana, castellana y portuguesa”.

PERSOEIRO

Príncipe de Canino, irmán de Napoleón I. Presidente do consello dos Cincocentos (1789), preparou o golpe de estado do 18 de Brumario. Ocupou o ministerio do Interior e unha embaixada en Madrid (1800-1801). Escribiu unhas Memorias.

PERSOEIRO

Poeta occitano da escola de Aviñón, pertencente á familia imperial dos Bonaparte. É destacable o seu himno Coupe. Escribiu Li parpalhons blus (1868) e Li piadas de la princessa (1882).

1. Corrente política francesa partidaria da volta dos Bonaparte ao trono.

2. Categoría político-social típica de conxecturas de desorganización política ou de crise xeral, cunha lexitimidade caracterizada por un executivo de tipo cesarista e paternalista que recibe o respaldo da pequena burguesía. Este concepto foi cuñado por Marx en Der 18 Brumaire des Louis Bonaparte (O 18 Brumario de Luís Bonaparte, 1852) a partir da forma de estado instaurada por Luís Bonaparte. Posteriormente, este termo foi aplicado por autores marxistas a certos réximes plebiscitarios e carismáticos e a certas democracias autoritarias.

1. Relativo ao bonapartismo.

2. Partidario do bonapartismo.

DEPARTAMENTOS

Departamento do Paraguay (9.496 km2; 140.696 h [estim 1998]). A súa capital é Caazapá (2.948 h [1982]).