"Alonso" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Foi desterrado dúas veces polas súas sátiras. Destacan La hija de Celestina (1612), Casa del placer honesto (1620), El subtil cordobés Pedro de Urdemalas (1620) e Don Diego de Noche (1623).

PERSOEIRO

Político, irmán de Nicolás Salmerón Alonso. Militante do Partido Progresista, participou na Revolución de 1848 e na de 1854. Deputado en 1854 e en 1869, sostivo a candidatura de Espartero como rexente e despois apoiou a Amadeo I de España para ocupar o trono. Durante a Primeira República Española foi ministro de Ultramar (1873) e presidiu o Congreso (1873).

PERSOEIRO

Político. Dirixente do Partido Democrático, foi ministro de Graza e Xustiza no goberno republicano de E. Figueras i de Moragas (1873). Presidente do Consello de Ministros (1873), formou un goberno conservador que provocou a extensión da Insurrección Cantonalista. Negouse a firmar algunhas penas de morte e dimitiu (1873). Ao producirse a Restauración, exiliouse a París, onde colaborou na fundación do Partido Republicano Progresista de M. Ruiz Zorrilla. Volveu a Madrid (1884) e fundou o Partido Republicano Centrista (1887), de tendencias antifederais. Tentou o reagrupamento do republicanismo español con alianzas electorais como a Unión Republicana de 1903, que presidiu.

PERSOEIRO

Pintor. Formouse en Flandres con Antonio Moro e foi pintor de cámara de Filipe II (1560). Os seus retratos áulicos seguen o esquema compositivo do seu mestre e mostran unha gran cromática e unha pincelada solta. Cultivou tamén a pintura relixiosa. Destacan Isabel de Valois, El príncipe don Carlos, Ana de Austria e Los desposorios místicos de santa Catalina.

PERSOEIRO

Cosmógrafo. Expedicionario das costas suramericanas, traballou na confección de mapas na Casa de Contratación de Sevilla, onde foi mestre de astronomía e cosmografía. Escribiu El libro de las longitudes (1551) e Islario general del mundo (1560).

PERSOEIRO

Político e mestre. Director do Centro de Educación Especial “Marqués de Vallejo” (1981-1989), foi membro fundador da Asociación Promotora del Deficiente Mental Adulto de La Rioja. Militante do PP, como membro do goberno rexional de La Rioja ocupou o posto de director xeral de Benestar Social (1989), o secretariado xeral (1990-1993) e a presidencia, desde 1995.

PERSOEIRO

Pintor. Traballou en Italia e Mallorca, onde pintou, con Pere Terrencs, a táboa de San Sebastián (1488). Fixo retablos en Montenegro de Cameros e nos Balbases, e colaborou no retablo maior da catedral de Burgos.

PERSOEIRO

Militar e conquistador. Participou nas campañas de Flandres, e en 1583 Filipe II nomeouno gobernador de Chile. Loitou contra os araucanos e fortificou as rexións fronteirizas, pero non puido vencer a resistencia india.

GALICIA

Nobre. Membro da liñaxe dos Deza, en 1318 encabezou a rebelión contra o arcebispo compostelán Berenguel de Landoira. Morreu no castelo da Rocha Forte, durante o cerco do arcebispo á cidade.

PERSOEIRO

Industrial e escritor. Colaborou nas publicacións La Meta, El Pueblo Gallego, Hoja del Lunes, Ideal Gallego, Triunfo e Semana, e foi correspondente de Radio Popular de Vigo e de La Voz de Galicia, e das axencias EFE e CIFRA. Publicou La Guardia, El Rosal y Oya (1979) e Santa María de Oia. Real e Imperial (1994).

GALICIA

Escultor. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e foi bolseiro da Fundación Juan March. A súa obra evolucionou desde o realismo cara a formas máis libres que dominan a anatomía. Traballou a madeira, o ferro, materiais de refugallo e outros. Amosáse tamén como un gran debuxante. Das súas obras destacan Maternidade (1964), Figura con neno (1974), Figura ecuestre (1985), Afirmación da palabra (1989) e Homenaxe á muller viguesa (1993). Recibiu, entre outros, o Premio Nacional de Escultura en 1967.

PERSOEIRO

Militar. Participou na represión do alzamento dos Países Baixos. Comandou o exército que Filipe II enviou a Aragón para sufocar os disturbios motivados pola persecución Antonio Pérez (1591).

PERSOEIRO

Pintor. Activo en Sevilla, colaborou na construción do catafalco de Filipe II (1598). Das súas obras destacan Resurrección, Muerte de Santo Hermenegildo e Escenas da vida de san Pedro Nolasco.

PERSOEIRO

Pianista, fillo de Elixio Vila Vázquez. Formouse co seu pai e coa pianista V. Smansová. En 1997 foi galardoado co premio ao intérprete máis novo no International Piano Competittion Carl Czerny, celebrado en Praga. En 1999 e 2001 gañou o primeiro premio no Concurso Rexional para Novos Intérpretes celebrado en Vigo. Actuou nos Martes Musicais do Conservatorio Profesional de Música de Pontevedra, e no Museo de Belas Artes da Coruña (2003), onde estreou Rondó Brillante, composto polo seu pai. En 2004 recibiu o Premio da Asociación Galega de Compositores.

PERSOEIRO

Sacerdote. Profesor no Seminario Conciliar de Tui, escribiu a obra inédita Anales Tudenses, sobre o cerco de Tui polos franceses. Xunto co catedrático Juan José Domínguez escribiu o primeiro libro de texto latino do seminario: Gramática Latina (1854).

PERSOEIRO

Mestre de obras. Foi nomeado director en xefe de camiños veciñais da Deputación Provincial (1870). Influído polo eclecticismo francés, reinterpretou a galería introducindo, entre outros, elementos neogóticos. Realizou edificios de vivendas na Coruña e o Obelisco (1895), na honra de Aureliano Linares Rivas.

PERSOEIRO

Filólogo. Catedrático das universidades de Santiago de Compostela, Salamanca e Complutense de Madrid, fundou a revista Filología (1949). Da súa produción destacan Las sonatas de Ramón del Valle Inclán (1951), Dialectología española (1960), Camilo José Cela. Acercamiento a un escritor (1962), La realidad esperpéntica (1969), Dicionario manual e ilustrado de la lengua española (1983, coordinador) e Historia de la Real Academia Española (1999). Foi nomeado doutor honoris causa polas universidades de Salamanca (1989), Extremadura (1990), Coimbra (1992) e Santiago de Compostela (1994). Membro da Real Academia Española (1966) e correspondente da Real Academia Galega, recibiu o Premio Nacional de Ensayo Miguel de Unamuno (1969) e o Premio Nacional de Literatura (1980).